Σε ανάλυσή του στο Foundation for Defense of Democracies, ο ερευνητής Hussain Abdul-Hussain εκτιμά ότι η επικείμενη επαφή ανάμεσα στον πρόεδρο του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν και τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, την οποία έχει προαναγγείλει ο Ντόναλντ Τραμπ στο πλαίσιο πρωτοβουλίας για συνομιλίες στον Λευκό Οίκο, δύσκολα θα παράξει ουσιαστική πρόοδο, καθώς Βηρυτός και Ιερουσαλήμ προσέρχονται με εκ διαμέτρου αντίθετες λογικές. Το Reuters έχει μεταδώσει ότι ο Τραμπ όντως μίλησε για πρόσκληση των δύο ηγετών στον Λευκό Οίκο, χωρίς όμως να έχει οριστεί σαφές χρονοδιάγραμμα, ενώ Λιβανέζοι αξιωματούχοι διέψευσαν ότι επίκειται άμεσα ακόμη και τηλεφωνική επικοινωνία Αούν-Νετανιάχου.
Η βασική θέση του Abdul-Hussain είναι ότι ο Αούν επιχειρεί να επαναφέρει ένα μοντέλο “επιστροφής στο προηγούμενο καθεστώς” στα σύνορα Ισραήλ-Λιβάνου, δηλαδή μια μόνιμη κατάπαυση του πυρός, κατόπιν ισραηλινή αποχώρηση, επιστροφή προσφύγων, ανοικοδόμηση με ξένη χρηματοδότηση και μόνο σε επόμενο στάδιο κατοχύρωση των ενόπλων δυνάμεων του Λιβάνου ως της μόνης νόμιμης ένοπλης δύναμης στη χώρα. Κατά τον αρθρογράφο, αυτή η αλληλουχία είναι ακριβώς το σημείο στο οποίο το Ισραήλ θα υψώσει τείχος άρνησης.
Το FDD υποστηρίζει ότι η ισραηλινή πλευρά θεωρεί πλέον ξεπερασμένη τη λογική “γη έναντι ειρήνης”, πάνω στην οποία στηρίχθηκαν παλαιότερες διπλωματικές φόρμουλες μετά το 1967. Σύμφωνα με την ανάλυση, η εμπειρία του Ισραήλ από τον νότιο Λίβανο μετά την αποχώρηση του 2000, τον πόλεμο του 2006 και τις επόμενες συμφωνίες εκεχειρίας το έχει οδηγήσει στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα: πρώτα ειρήνη και πραγματική ασφάλεια, μετά οτιδήποτε άλλο. Στο ίδιο πνεύμα, το Reuters μετέδωσε αυτή την εβδομάδα ότι το Ισραήλ εξακολουθεί να θεωρεί αναγκαία μια ζώνη ασφαλείας πλάτους 5 έως 10 χιλιομέτρων στο νότιο Λίβανο, καθώς η εκεχειρία παραμένει εύθραυστη και η Χεζμπολάχ συνεχίζει να δοκιμάζει τα όριά της.
Ο Abdul-Hussain περνά και στην καρδιά του προβλήματος, που δεν είναι άλλο από τη Χεζμπολάχ. Όπως γράφει, το Ισραήλ δεν πιστεύει πλέον ότι η Βηρυτός είναι είτε πρόθυμη είτε ικανή να αφοπλίσει πραγματικά τη φιλοϊρανική οργάνωση. Κατά την οπτική του, κάθε προηγούμενη δέσμευση του Λιβάνου για έλεγχο ή περιορισμό της Χεζμπολάχ κατέληξε σε επανεξοπλισμό της οργάνωσης και σε νέο γύρο έντασης. Γι’ αυτό και εκτιμά ότι η ισραηλινή στρατηγική θα επιμείνει σε άμεση, δική της επιτήρηση της μεθορίου και όχι σε υποσχέσεις της λιβανικής πλευράς.
Το κείμενο του FDD εντάσσει αυτή τη σύγκρουση και σε ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, υποστηρίζοντας ότι μια άκαρπη συνάντηση θα εξυπηρετούσε τελικά κυρίως το Ιράν και τη Χεζμπολάχ, επειδή θα επιβεβαίωνε πως Λίβανος και Ισραήλ συνεχίζουν να μιλούν ο ένας δίπλα στον άλλο και όχι ο ένας με τον άλλο. Την ίδια ώρα, η διεθνής πίεση προς τη Βηρυτό να προχωρήσει σε διαπραγμάτευση εντείνεται: ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε στις 21 Απριλίου ότι η Γαλλία είναι έτοιμη να βοηθήσει τον Λίβανο να προετοιμαστεί για συνομιλίες με το Ισραήλ, ενώ ο πρωθυπουργός Ναουάφ Σαλάμ επέμεινε πως η Βηρυτός θέλει διπλωματική λύση, αλλά συνδέει τη σταθερότητα με ισραηλινή αποχώρηση και με τη θωράκιση της λιβανικής κυριαρχίας.
Η ουσία της ανάλυσης είναι σκληρή: ακόμη κι αν τελικά υπάρξει τετ α τετ στον Λευκό Οίκο, αυτό μπορεί να αποδειχθεί περισσότερο μια ιστορική φωτογραφία παρά ένα πραγματικό βήμα ειρήνης. Και αυτό γιατί η Βηρυτός εξακολουθεί να ζητά πρώτα αποχώρηση και μετά διευθέτηση, ενώ το Ισραήλ απαιτεί πρώτα ασφάλεια και έπειτα οτιδήποτε άλλο. Στο σημερινό περιβάλλον, αυτή η απόσταση δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ο ίδιος ο πυρήνας του αδιεξόδου.