Με αιχμές για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, σκληρή κριτική για την υπόθεση των Τεμπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και έντονη γεωπολιτική ανάλυση για Ιράν, ΗΠΑ και Ισραήλ, ο Σταύρος Καλεντερίδης έθεσε στο επίκεντρο της παρέμβασής του τρία μεγάλα μέτωπα: τη θεσμική κρίση στην Ελλάδα, την αμερικανική πίεση κατά της Τεχεράνης και τη διεθνή απομόνωση που, όπως υποστηρίζει, αρχίζει να αντιμετωπίζει το Ισραήλ λόγω των επιχειρήσεών του σε Γάζα, Λίβανο και Δυτική Όχθη.
Ο αναλυτής ξεκίνησε από την παρουσία της Λάουρα Κοβέσι στο Φόρουμ των Δελφών, εστιάζοντας στις αναφορές της Ευρωπαίας Εισαγγελέως για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τη διαφθορά, τον νεποτισμό και τις πελατειακές σχέσεις. Η Κοβέσι χαρακτήρισε τον ΟΠΕΚΕΠΕ «ακρωνύμιο της διαφθοράς, του νεποτισμού και των πελατειακών σχέσεων», ενώ στάθηκε και στα εμπόδια που αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στην Ελλάδα όταν οι έρευνες αγγίζουν πολιτικά πρόσωπα.
Κατά τον Καλεντερίδη, οι δηλώσεις Κοβέσι δεν είναι μια απλή θεσμική παρατήρηση. Είναι, όπως υποστήριξε, πολιτική καταγγελία για ένα σύστημα που έχει θωρακίσει την ατιμωρησία πίσω από συνταγματικές προβλέψεις και κοινοβουλευτικές ασυλίες. Στο επίκεντρο της κριτικής του βρέθηκε το άρθρο 86 του Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών, το οποίο, κατά την άποψή του, λειτουργεί ως «τείχος» απέναντι στην πλήρη διερεύνηση μεγάλων υποθέσεων.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε και στα Τέμπη. Ο Καλεντερίδης συνέδεσε τις αναφορές της Ευρωπαίας Εισαγγελέως για τα εμπόδια στις έρευνες με το αίτημα αλλαγής του θεσμικού πλαισίου, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε χώρα όπου η πολιτική ευθύνη προστατεύεται, ενώ η κοινωνία ζητά αλήθεια και λογοδοσία. Στην παρέμβασή του χρησιμοποίησε σκληρή γλώσσα, παρουσιάζοντας το πρόβλημα όχι ως «παρέκκλιση», αλλά ως δομικό στοιχείο του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η εξουσία.
Στο δεύτερο μεγάλο μέτωπο, ο Καλεντερίδης στάθηκε στην κρίση ΗΠΑ-Ιράν και ειδικά στα Στενά του Ορμούζ. Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η Ουάσιγκτον επιχείρησε να πιέσει την Τεχεράνη με απειλές, ναυτικό αποκλεισμό και κατασχέσεις πλοίων, όμως το Ιράν δεν υποχώρησε. Ο ίδιος υποστήριξε ότι η ιρανική ηγεσία έθεσε σαφή κόκκινη γραμμή: δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική διαπραγμάτευση υπό καθεστώς απειλών και αποκλεισμού.
Η ανάλυση αυτή έρχεται ενώ οι διεθνείς αναφορές καταγράφουν κλιμάκωση στα Στενά του Ορμούζ, με τον Ντόναλντ Τραμπ να δηλώνει ότι έδωσε εντολή στο αμερικανικό ναυτικό να πλήττει ιρανικά σκάφη που επιχειρούν να τοποθετήσουν νάρκες στην περιοχή. Παράλληλα, διεθνή μέσα μετέδωσαν ότι η Τεχεράνη ζητά άρση του αμερικανικού αποκλεισμού πριν από οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία.
Κατά τον Καλεντερίδη, ο Τραμπ βρέθηκε παγιδευμένος σε ένα δίλημμα που ο ίδιος δημιούργησε: είτε να κλιμακώσει σε βαθμό που θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για περιφερειακό χάος είτε να κάνει πίσω. Ο αναλυτής εκτιμά ότι η Ουάσιγκτον δεν αντέχει εύκολα το κόστος μιας πλήρους σύγκρουσης με το Ιράν, ειδικά σε μια περίοδο κατά την οποία οι αγορές, οι θαλάσσιες μεταφορές και η ενεργειακή ασφάλεια βρίσκονται σε κατάσταση νευρικής κρίσης.
Το τρίτο και πιο φορτισμένο μέρος της παρέμβασης αφορούσε το Ισραήλ. Ο Καλεντερίδης καταδίκασε με ιδιαίτερα σκληρούς χαρακτηρισμούς την ισραηλινή στρατιωτική δράση στον Λίβανο, αναφερόμενος ειδικά στον θάνατο της Λιβανέζας δημοσιογράφου Αμάλ Χαλίλ. Η Χαλίλ, δημοσιογράφος της Al-Akhbar, σκοτώθηκε σε ισραηλινό πλήγμα στον νότιο Λίβανο, ενώ διεθνή μέσα μετέδωσαν ότι είχε καταφύγει σε σπίτι μετά από προηγούμενο πλήγμα και ότι η συνάδελφός της Ζεϊνάμπ Φαράζ τραυματίστηκε σοβαρά. Το Ισραήλ αρνήθηκε ότι στοχοποίησε δημοσιογράφους και δήλωσε ότι εξετάζει το περιστατικό.
Ο Καλεντερίδης παρουσίασε την υπόθεση ως ένδειξη ότι η σύγκρουση έχει περάσει σε ακόμη πιο επικίνδυνο επίπεδο, όπου δημοσιογράφοι, διασώστες και άμαχοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της βίας. Σύνδεσε δε την υπόθεση με μια ευρύτερη απώλεια διεθνούς νομιμοποίησης του Ισραήλ, όχι μόνο στον αραβικό κόσμο ή στην Ευρώπη, αλλά και μέσα στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σε αυτό το σημείο αναφέρθηκε στη μετατόπιση που καταγράφεται στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα. Πρόσφατα, 40 γερουσιαστές στήριξαν ψήφισμα του Μπέρνι Σάντερς για μπλοκάρισμα πώλησης στρατιωτικού εξοπλισμού προς το Ισραήλ, ενώ δεύτερο ψήφισμα για βόμβες έλαβε επίσης σημαντική στήριξη. Για τον Καλεντερίδη, αυτό δεν είναι απλή κοινοβουλευτική διαφωνία. Είναι σύμπτωμα βαθύτερης αλλαγής στην αμερικανική κοινωνία, όπου η υποστήριξη προς το Ισραήλ δεν είναι πλέον τόσο συμπαγής όσο στο παρελθόν.
Στο ίδιο πλαίσιο, διεθνείς δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι Αμερικανοί εμφανίζονται πιο διχασμένοι από ποτέ απέναντι στο Ισραήλ και στους Παλαιστινίους, με το Gallup να καταγράφει ιστορική μετατόπιση στις συμπάθειες της κοινής γνώμης. Αυτό, κατά τον Καλεντερίδη, έχει στρατηγική σημασία: όταν αλλάζει η βάση στήριξης μέσα στις ΗΠΑ, αλλάζουν και τα περιθώρια κινήσεων της ισραηλινής ηγεσίας.
Στην παρέμβασή του υπήρξε επίσης αναφορά στην Ευρώπη και ειδικά στην Ουγγαρία. Ο Καλεντερίδης συνέδεσε τις πολιτικές αλλαγές στη Βουδαπέστη με την πιθανότητα μεταβολής στάσης απέναντι στο Ισραήλ, ενώ σχολίασε και την απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ουγγρική νομοθεσία που αφορά τα δικαιώματα ΛΟΑΤΚΙ προσώπων. Το ΔΕΕ έκρινε ότι ο ουγγρικός νόμος παραβιάζει το ευρωπαϊκό δίκαιο σε σειρά επιπέδων.
Το συνολικό μήνυμα της ανάλυσης ήταν ότι ο κόσμος μπαίνει σε φάση ανατροπών. Στην Ελλάδα, η θεσμική κρίση δεν μπορεί πλέον να κρύβεται πίσω από διαδικασίες και ασυλίες. Στη Μέση Ανατολή, οι ΗΠΑ δυσκολεύονται να επιβάλουν τους όρους τους στο Ιράν. Και στο παλαιστινιακό-ισραηλινό μέτωπο, η διεθνής ανοχή δείχνει να εξαντλείται.
Ο Καλεντερίδης κατέληξε με την εκτίμηση ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να παρακολουθεί αμέτοχη αυτές τις εξελίξεις. Η χώρα, όπως υποστήριξε, χρειάζεται εθνική στρατηγική, θεσμική κάθαρση και απεξάρτηση από λογικές υποχωρητικότητας. Το βασικό του συμπέρασμα ήταν καθαρό: όταν οι ισορροπίες αλλάζουν τόσο γρήγορα, όποιος δεν βλέπει εγκαίρως την καταιγίδα, κινδυνεύει να βρεθεί κάτω από αυτήν.