Τον ρόλο του Πακιστάν στην κρίση της Δυτικής Ασίας αποδομεί δημοσίευμα του Secretariat, υποστηρίζοντας ότι το Ισλαμαμπάντ επιχειρεί να εμφανιστεί ως διεθνής μεσολαβητής, ενώ στην πραγματικότητα λειτουργεί περισσότερο ως αγγελιαφόρος ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέρη.
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο Alok Singh, το Πακιστάν τράβηξε την προσοχή των διεθνών μέσων λόγω των λεγόμενων «μεσολαβητικών προσπαθειών» του στην κρίση της Δυτικής Ασίας. Ωστόσο, όπως σημειώνει, υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον μεσολαβητή και στον αγγελιαφόρο — και το Πακιστάν ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Το δημοσίευμα τονίζει ότι, ακόμη και αν υπάρξει ειρηνευτική συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου ΗΠΑ–Ιράν, το Πακιστάν θα επιχειρήσει να πιστωθεί την επιτυχία. Όμως, στην πραγματικότητα, καθοριστικό ρόλο έχουν παίξει και άλλοι περιφερειακοί παίκτες, όπως η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος, το Κατάρ, η Τουρκία και το Ομάν.
Η βασική θέση του άρθρου είναι ότι η ανάδειξη του Πακιστάν σε κεντρικό άξονα οποιασδήποτε γεωπολιτικής στρατηγικής κρύβει σοβαρούς κινδύνους. Πρώτον, όπως υποστηρίζει, το Πακιστάν δεν λειτουργεί ως σύγχρονο κράτος με την πλήρη έννοια του όρου. Δεύτερον, λόγω της ασθενικής οικονομίας του, θα επιδιώξει να αποσπάσει μεγάλα οικονομικά ανταλλάγματα από όποιον το χρειαστεί.
Το Secretariat αναφέρει ότι το Ισλαμαμπάντ έχει ήδη κινηθεί για οικονομική στήριξη από το Ριάντ και την Ουάσινγκτον, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να εξασφαλίσει πρόσθετες επιχορηγήσεις και δάνεια από την Κίνα.
Παράλληλα, το άρθρο κατηγορεί το Πακιστάν ότι επιχειρεί να χρησιμοποιήσει τον ρόλο του «ειρηνοποιού» για να ξεπλύνει τις κατηγορίες που το βαραίνουν για διασυνοριακή τρομοκρατία και εξτρεμισμό. Όπως σημειώνεται, καμία προσπάθεια τερματισμού ενός πολέμου δεν μπορεί να ακυρώσει τον ρόλο του Ισλαμαμπάντ στη δημιουργία αστάθειας μέσω τρομοκρατικών δικτύων.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στην οικονομική κατάσταση της χώρας. Το Πακιστάν, σύμφωνα με το δημοσίευμα, αντιμετωπίζει χρόνια στασιμότητα, περιορισμένη φορολογική βάση, υπερβολική εξάρτηση από εισαγωγές, μειωμένη ανταγωνιστικότητα στις εξαγωγές και σοβαρές αδυναμίες στον ενεργειακό τομέα.
Η οικονομία του παραμένει εγκλωβισμένη σε επαναλαμβανόμενες κρίσεις ισοζυγίου πληρωμών, που το οδηγούν ξανά και ξανά σε διασώσεις από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το εξαγωγικό του μοντέλο βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στα υφάσματα, ενώ η έλλειψη τεχνολογικής αναβάθμισης το κρατά πίσω στον παγκόσμιο ανταγωνισμό.
Το άρθρο επικαλείται και στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, σύμφωνα με τα οποία πάνω από το ένα τρίτο των παιδιών σχολικής ηλικίας στο Πακιστάν δεν φοιτούν στο σχολείο, ενώ μεγάλο ποσοστό όσων φοιτούν δεν επιτυγχάνει βασικά μαθησιακά αποτελέσματα.
Κρίσιμο κεφάλαιο αποτελεί και η σχέση Πακιστάν–Κίνας. Το Secretariat περιγράφει τον άξονα Πεκίνου–Ισλαμαμπάντ ως βαθιά ριζωμένη στρατηγική, στρατιωτική και οικονομική συμμαχία. Η Κίνα αποτελεί βασικό προμηθευτή στρατιωτικού υλικού του Πακιστάν, ενώ το χρησιμοποιεί και ως πεδίο δοκιμών για την αμυντική της τεχνολογία.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, το γνωστό CPEC, που αποτελεί εμβληματικό έργο της κινεζικής Πρωτοβουλίας «Belt and Road». Μέσω αυτού, η Κίνα αποκτά πρόσβαση στον Ινδικό Ωκεανό, ενώ το Πακιστάν εξαρτάται ακόμη περισσότερο από το Πεκίνο.
Το συμπέρασμα του δημοσιεύματος είναι σαφές: η διεθνής κοινότητα δεν πρέπει να παρασυρθεί από την εικόνα που προσπαθεί να προβάλει το Πακιστάν ως δύναμη ειρήνης. Πίσω από τη βιτρίνα της διαμεσολάβησης, το Ισλαμαμπάντ παραμένει ένας ασταθής, οικονομικά εξαρτημένος και στρατηγικά δεμένος με την Κίνα παίκτης, του οποίου ο ρόλος πρέπει να αντιμετωπιστεί με μεγάλη προσοχή.