Για ορισμένες χώρες, η αντιπαράθεση ΗΠΑ και Κίνας μεταφράζεται σε επενδύσεις, νέες υποδομές και μεγαλύτερα κρατικά έσοδα.
Όσο η Ουάσιγκτον προσπαθεί να περιορίσει την εξάρτησή της από το Πεκίνο για κρίσιμα ορυκτά, τόσο αυξάνεται η διαπραγματευτική ισχύς των κρατών που μπορούν να της προσφέρουν εναλλακτικές προμήθειες.
Το Κονγκό, η Βραζιλία και το Καζακστάν βρίσκονται ανάμεσα στους μεγάλους ωφελημένους αυτής της αναμέτρησης. Όπως αναλύει ο Economist, οι δύο υπερδυνάμεις διοχετεύουν κεφάλαια στις ίδιες χώρες, διεκδικώντας πρόσβαση στις πρώτες ύλες που χρειάζονται η τεχνητή νοημοσύνη, ο εξηλεκτρισμός και η αμυντική βιομηχανία.
Για τις κυβερνήσεις που διαθέτουν αξιοποιήσιμα κοιτάσματα, ανοίγεται ένα παράθυρο ευκαιρίας: μπορούν να εξασφαλίσουν χρηματοδότηση και καλύτερους όρους, χωρίς απαραίτητα να επιλέξουν αποκλειστικά τη μία πλευρά.
Ο πλούτος κάτω από το έδαφος δεν αρκεί
Η νέα κούρσα θυμίζει προηγούμενες περιόδους εκρηκτικής ζήτησης για πρώτες ύλες, όταν οι αναπτυσσόμενες οικονομίες μπορούσαν να ενισχύσουν θεαματικά τα εισοδήματά τους χάρη στις εξαγωγές φυσικών πόρων.
Οι μεγάλοι κερδισμένοι δεν είναι απλώς όσοι διαθέτουν ορυκτό πλούτο. Είναι κυρίως εκείνοι που έχουν ορυχεία ήδη σε λειτουργία, εγκαταστάσεις που μπορούν να επεκταθούν ή έργα που μπορούν να επανεκκινήσουν σχετικά γρήγορα.
Η διαφορά είναι καθοριστική. Ένα κοίτασμα μπορεί να χρειαστεί περισσότερο από μία δεκαετία μέχρι να εντοπιστεί, να αναπτυχθεί και να αρχίσει να παράγει. Η στρατηγική ανάγκη των υπερδυνάμεων είναι πολύ πιο άμεση.
Το Κονγκό στο επίκεντρο
Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς ο ανταγωνισμός μετατρέπεται σε οικονομική ευκαιρία.
Η χώρα διαθέτει πλούσια κοιτάσματα χαλκού και κοβαλτίου, αλλά οι συγκρούσεις και η αστάθεια είχαν απομακρύνει πολλούς δυτικούς επενδυτές. Κινεζικές επιχειρήσεις εκμεταλλεύθηκαν αυτήν την αποχώρηση, αποκτώντας περιουσιακά στοιχεία και ενισχύοντας την παρουσία τους.
Τώρα επιστρέφει και το αμερικανικό ενδιαφέρον. Η διεκδίκηση ορυχείων συνοδεύεται από σχέδια για μεταφορικές υποδομές, απαραίτητες ώστε η παραγωγή να φτάνει στις διεθνείς αγορές.
Για μια τόσο φτωχή οικονομία, οι εισροές κεφαλαίων μπορούν να έχουν μεγάλη επίδραση. Το πραγματικό στοίχημα, ωστόσο, είναι πόσο από αυτόν τον πλούτο θα μετατραπεί σε δημόσια έσοδα, τοπική επεξεργασία και διαρκή ανάπτυξη.
Σπάνιες γαίες και βολφράμιο
Η Βραζιλία και το Καζακστάν προσελκύουν επίσης το ενδιαφέρον και των δύο πλευρών, με διαφορετικά ορυκτά να βρίσκονται στο επίκεντρο.
Στη Βραζιλία, οι σπάνιες γαίες προσφέρουν στις ΗΠΑ μια δυνητική εναλλακτική πηγή προμήθειας πέρα από την Ασία. Στο Καζακστάν, ιδιαίτερη βαρύτητα έχει το βολφράμιο, υλικό κρίσιμο για προηγμένες βιομηχανικές και στρατιωτικές εφαρμογές.
Η κινεζική παρουσία παραμένει ισχυρή και ευρύτερη, καλύπτοντας περισσότερες κατηγορίες μεταλλευμάτων. Έτσι, οι κυβερνήσεις των χωρών υποδοχής μπορούν να αξιοποιούν τις ανταγωνιστικές προσφορές για να διεκδικούν μεγαλύτερη συμμετοχή στα έργα και πρόσθετες επενδύσεις.
Η ευκαιρία και το όριό της
Αυτή η συγκέντρωση ενδιαφέροντος δημιουργεί μια μικρή ομάδα προνομιούχων παραγωγών. Παράλληλα, αναδεικνύει μια αδυναμία της παγκόσμιας αγοράς: η διεκδίκηση υφιστάμενων ορυχείων δεν αρκεί για να εξασφαλίσει τη μελλοντική προσφορά.
Χρειάζονται νέες έρευνες, νέα έργα και μακροχρόνιες επενδύσεις. Η κρατική παρέμβαση μπορεί να επιταχύνει ορισμένες συμφωνίες, αλλά περιπλέκει και τους υπολογισμούς των επιχειρήσεων για τις τιμές και τις αποδόσεις.
Προς το παρόν, πάντως, όσοι διαθέτουν παραγωγή που μπορεί να αυξηθεί γρήγορα κρατούν ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί. Ο ανταγωνισμός των υπερδυνάμεων τους προσφέρει κάτι σπάνιο: περισσότερους επίδοξους αγοραστές, περισσότερα διαθέσιμα κεφάλαια και μεγαλύτερο περιθώριο να θέσουν τους δικούς τους όρους.
naftemporiki.gr