breaking newsΕλλάδα

Προς τα πού οδεύει η ελληνική εξωτερική πολιτική;

Γράφει η Μαρία Δελιβάνη

Όπως ήταν αναμενόμενο, στο Σενζέν επικυρώθηκε και επίσημα το νέο σχήμα διακυβέρνησης της υφηλίου, το πολυπολικό (ή ορθότερα τριπολικό). Και πριν από τη συνάντηση αυτή στην Κίνα, που η επιλογή της τοποθεσίας της σηματοδοτεί, πιθανότατα, και τη σιωπηρή αναγνώριση της αρχηγικής θέσης του Κινέζου ηγέτη, στην τριαρχία, ήταν ορατή η αναμεταξύ τους συνεννόηση για την πορεία του κόσμου. Η Ευρώπη απουσίαζε, διότι πρώτον ο Τραμπ δεν την εκπροσωπεί πλέον, εφόσον τον ενδιαφέρει αποκλειστικά η MAGA, γιατί δεύτερον το Διεθνές Δίκαιο έχει επισκιαστεί, αλλά και τρίτον επειδή η εκεί απουσία της δεν προβληματίζει, αφού δεν είναι επιθυμητή σε κανέναν.

Στο αναδυόμενο αυτό σχήμα της υφηλίου, ο Πούτιν είναι ο μεγάλος νικητής, γιατί από «διεθνώς καταζητούμενος», είναι πια στην κορυφή του κόσμου και καθορίζει τις τύχες του. Αλλά, και γιατί, από όσο μπορεί κανείς να προβλέψει τις ταχύτητα μεταβαλλόμενες εξελίξεις, παρότι ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν έχει τελειώσει, ωστόσο η Ρωσία εκλαμβάνεται ως νικήτρια, και θα έχει αυτό που επιθυμεί. Δηλαδή, τις ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας, που ανήκαν παλαιότερα στη Ρωσία και έχουν ρωσόφιλο πληθυσμό.

Για να επιστρέψω στην Ευρώπη, δεν είναι δυστυχώς εκτός πραγματικότητας το συμπέρασμα, ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία επιτάχυνε τον παρακμιακό της ρυθμό, και φτωχοποίησε την οικονομία και τους κατοίκους της. Ωστόσο, αυτός συνεχίζεται με καταστρεπτικέ συνέπειες, πρωτίστως λόγω της καθημερινής απώλειας ζωών και από τις δύο αντιμαχόμενες χώρες. Και τούτο, επειδή ορισμένοι Ευρωπαίοι, πρωτίστως Γερμανοί και Γάλλοι, επιμένουν να τον παρατείνουν, και να χαρίσουν και πάλι 70 δισεκατομμύρια ευρώ στον κ Ζελένσκι, επιπλέον των απροσμέτρητων που ήδη έλαβε.

Και επειδή αρκετοί Ευρωπαίοι ηγέτες δήλωσαν απρόθυμοι να στερήσουν ζωτικούς πόρους, από τους κατοίκους των χωρών τους, για τη συνέχιση ενός πολέμου χωρίς δικαιολόγηση, η Γερμανία θυμήθηκε το βέτο, του οποίου πριν από ελάχιστο χρόνο συζητιόταν η κατάργησή του, υποχρεώνοντας και τα απρόθυμα κράτη-μέλη της ΕΕ να αποδεχθούν τη συνέχιση της αφαίμαξης των λαών τους. Για τη Γερμανία, πρωτίστως, και δευτερευόντως για τη Γαλλία, η εμμονή αυτή υπέρ της συνέχισης ενός πολέμου χωρίς αντικείμενο, μπορεί να εξηγηθεί από μια ύστατη προσπάθεια διακοπής της ήδη προχωρημένης αποβιομηχάνισής τους. Οι αποφάσεις, δηλαδή των ηγετών τους μπορούν, με πολλές αμφιβολίες βέβαια, να εκληφθούν ως προσπάθεια εξυπηρέτησης των συμφερόντων των χωρών που εκπροσωπούν.

Καταφέραμε να μας κηρύξει πόλεμο ο Πούτιν

Και έρχομαι στην Ελλάδα για να υπενθυμίσω το πόσο εσφαλμένες θεωρήσαμε από την αρχή αυτού του πολέμου, πολλοί από μας στην Ελλάδα, αυτή την ακραίας μορφής εχθρότητα της Κυβέρνησης, εναντίον της Ρωσίας, που ρήμαξαν, και θα ρημάξουν ακόμη περισσότερο το μέλλον μας. Ενώ, θα μπορούσαμε, κάλλιστα, να αποστασιοποιηθούμε από τις ακραίες και τόσο επιπόλαιες κρίσεις, εναντίον του Πούτιν, αφήνοντας να τον κρίνουν οι συμπατριώτες του, και αρκούμενοι, στα εντελώς απαραίτητα καθήκοντά μας, ως μέλος της ΕΕ. Αλλά, και τώρα, που οι βάσεις της διεθνούς κατάστασης έχουν συθέμελα μεταβληθεί, τίθεται επιτακτικά το ερώτημα. Για το που οδεύει η δική μας εξωτερική πολιτική;

Οι προσωπικές προτιμήσεις, εμπάθειες και αντιπάθειες εναντίον του ρωσικού λαού ανήκουν στην ελευθερία επιλογών του καθένα από μας. Όταν, ωστόσο, αυτές, ανακοινώνονται με τρόπο τόσο επιθετικό, προσβλητικό και μη ελεγχόμενο, κινδυνεύουν να έχουν εγκληματικές συνέπειες για το λαό, που αναγκαστικά τις υφίσταται. Αυτό, ακριβώς, συνέβη στην Ελλάδα, και όπως όλα δείχνουν θα εξακολουθήσει να συμβαίνει με ολοένα μεγαλύτερη ένταση στο μέλλον, αφού με την απαράδεκτη συμπεριφορά ορισμένων από μας, καταφέραμε να μας έχει κηρύξει πόλεμο ο Πούτιν.

Η Ελλάδα, λοιπόν, της οποίας ο μισός περίπου πληθυσμός βιώνει με ετήσιο εισόδημα 10.000 Ε (χαμηλότερο, δηλαδή, από το αντίστοιχο του 2010), που υποχρεώνεται να καταβάλει, όχι απλά, υπέρογκους και άνισους φόρους, εξαιτίας των αναλογικά υψηλών έμμεσων, αλλά και απόδοση τμημάτων χρέους, πριν από τη λήξη τους, καλείται να συμμετάσχει στην εντατικοποίηση της αφαίμαξής της, χάριν της συνέχισης του πολέμου στην Ουκρανία. Και, μεταξύ άλλων, να εγκληματεί για την αφαίρεση ζωών, υπέρ συμφερόντων που δεν είναι δικά της.

Back to top button