Με σαφές μήνυμα προς Κίνα και Πακιστάν, άρθρο του Israar Shahid στο Global Kashmir απαντά στην κοινή δήλωση Πεκίνου–Ισλαμαμπάντ για το Τζαμού και Κασμίρ, απορρίπτοντας την προσπάθεια παρουσίασης της περιοχής ως «υπόλοιπο της Ιστορίας».
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η πραγματικότητα στο Κασμίρ δεν μπορεί να περιγράφεται από μακρινές πρωτεύουσες, αλλά από τους ίδιους τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Όπως τονίζει, το Τζαμού και Κασμίρ αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ινδίας, όχι μόνο συνταγματικά, αλλά και ως βιωμένη πραγματικότητα για μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας.
Στο άρθρο ασκείται έντονη κριτική στο Πακιστάν, το οποίο κατηγορείται ότι επιχειρεί επί δεκαετίες να διεθνοποιήσει το ζήτημα του Κασμίρ, αποφεύγοντας όμως να λογοδοτήσει για τον ρόλο του στην αποσταθεροποίηση της περιοχής. Ο Shahid αναφέρεται στην εισβολή των φυλετικών ομάδων το 1947, αλλά και στις πολιτικές που, όπως σημειώνει, τροφοδότησαν την τρομοκρατία, τη ριζοσπαστικοποίηση και τη διασυνοριακή βία.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στην αντίφαση της πακιστανικής στάσης. Το Ισλαμαμπάντ επικαλείται δικαιώματα, αυτοδιάθεση και δημοκρατία, ενώ, σύμφωνα με το άρθρο, αποφεύγει να αντιμετωπίσει τα ζητήματα πολιτικής εκπροσώπησης, συνταγματικού καθεστώτος, ανάπτυξης και τοπικής αυτονομίας στο υπό πακιστανικό έλεγχο Κασμίρ και στο Γκιλγκίτ-Μπαλτιστάν.
Ο αρθρογράφος κατηγορεί επίσης το Πακιστάν ότι χρησιμοποιεί το Κασμίρ ως μόνιμο εργαλείο εξωτερικής πολιτικής, ιδίως σε περιόδους εσωτερικής πίεσης ή διεθνούς δυσκολίας. Κατά την ανάλυσή του, η σημερινή γενιά των Κασμίριων ενδιαφέρεται περισσότερο για ειρήνη, εκπαίδευση, εργασία, επιχειρηματικότητα και ανάπτυξη, παρά για τα παλιά γεωπολιτικά αφηγήματα.
Στο στόχαστρο μπαίνει και η Κίνα. Το άρθρο υποστηρίζει ότι το Πεκίνο εμφανίζεται ασυνεπές, καθώς από τη μία υπερασπίζεται με ένταση την αρχή της κυριαρχίας και της μη επέμβασης, ενώ από την άλλη στηρίζει τις πακιστανικές θέσεις για το Κασμίρ. Ο Shahid συνδέει τη στάση αυτή με τη στρατηγική σχέση Κίνας–Πακιστάν και τον Οικονομικό Διάδρομο Κίνας–Πακιστάν, μέρος του οποίου περνά από εδάφη που η Ινδία θεωρεί υπό παράνομη πακιστανική κατοχή.
Το άρθρο καταγράφει και την επίσημη αντίδραση της Ινδίας, η οποία χαρακτήρισε «αδικαιολόγητες» τις αναφορές της κοινής δήλωσης Κίνας–Πακιστάν, επαναλαμβάνοντας ότι τα Ενωσιακά Εδάφη Τζαμού, Κασμίρ και Λαντάκ αποτελούν και θα αποτελούν αναπόσπαστα μέρη της Ινδίας.
Το κεντρικό μήνυμα του κειμένου είναι πως το Κασμίρ έχει αλλάξει. Οι δρόμοι, οι υποδομές, η συνδεσιμότητα, η τουριστική ανάπτυξη και οι νέες οικονομικές ευκαιρίες έχουν διαμορφώσει διαφορετικές προσδοκίες σε μια νέα γενιά, η οποία, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, επιλέγει την πρόοδο αντί της αναταραχής.
Tο μέλλον του Κασμίρ δεν θα καθοριστεί από δηλώσεις στο Πεκίνο ή στο Ισλαμαμπάντ, αλλά από τις ελπίδες, τις αποφάσεις και τις πράξεις των ανθρώπων που ζουν στην περιοχή.