Την απόλυτη προτεραιότητα των διεθνών εξελίξεων έναντι της εσωτερικής πολιτικής ανέδειξε ο διεθνολόγος και διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης Σταύρος Καλεντερίδης, παρουσιάζοντας τη μεγάλη εικόνα ενός κόσμου που αλλάζει βίαια.
Όπως τόνισε, οι διεθνείς σχέσεις δεν αφορούν μόνο κυβερνήσεις, διπλωμάτες και στρατιωτικά επιτελεία. Επηρεάζουν ήδη την τιμή της ενέργειας, το κόστος των προϊόντων, τις μεταναστευτικές ροές, την επισιτιστική ασφάλεια, τις αμυντικές δαπάνες και, τελικά, την ίδια τη λειτουργία των κρατών.
Ο Καλεντερίδης εξήγησε αρχικά ότι η πολιτική επιστήμη περιλαμβάνει πολλά και διαφορετικά πεδία, από τη συγκριτική πολιτική και την πολιτειολογία έως την πολιτική ανάλυση και την πολιτική επικοινωνία. Ο ίδιος, ωστόσο, έχει επιλέξει να δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στις διεθνείς σχέσεις, εκτιμώντας ότι στο άμεσο και μεσοπρόθεσμο μέλλον όσα συμβαίνουν εκτός των συνόρων θα επηρεάζουν πολύ περισσότερο την εσωτερική πολιτική σκηνή όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρου του κόσμου.
Οι τεκτονικές πλάκες του πλανήτη συγκρούονται
Ο αναλυτής περιέγραψε τη σημερινή περίοδο ως εποχή ραγδαίων γεωπολιτικών ανακατατάξεων, κατά την οποία οι μεγάλες «τεκτονικές πλάκες» της διεθνούς ισχύος συγκρούονται και προκαλούν πραγματικούς κλυδωνισμούς.
Στην αποτύπωσή του συμπεριέλαβε τον πόλεμο Ρωσίας–Ουκρανίας, την αντιπαράθεση ΗΠΑ και Ισραήλ με το Ιράν, την ένταση Ινδίας–Πακιστάν στο Κασμίρ, τις ελληνοτουρκικές διαφορές, την κατοχή στην Κύπρο, το Κουρδικό, τη σύγκρουση Αζερμπαϊτζάν–Αρμενίας, τη δράση τζιχαντιστικών οργανώσεων και το εκρηκτικό μείγμα εμφυλίων πολέμων, παρακρατικών δικτύων και παράνομου εμπορίου στην Αφρική και στο Σαχέλ.
Ιδιαίτερη σημασία απέδωσε στη διασύνδεση των διαφορετικών μετώπων. Αναφερόμενος σε ουκρανικό πλήγμα κατά ιρανικού πλοίου στην Κασπία Θάλασσα, υποστήριξε ότι οι πόλεμοι δεν εξελίσσονται πλέον ως απομονωμένες περιφερειακές κρίσεις, αλλά ως τμήματα μιας ευρύτερης αντιπαράθεσης ανάμεσα σε διεθνή στρατόπεδα και πόλους ισχύος.
«Μιλάμε για έναν πολυπολικό κόσμο ο οποίος διαμορφώνεται και γεννάται τώρα», σημείωσε, θέτοντας το κρίσιμο ερώτημα εάν η νέα τάξη πραγμάτων θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη ισορροπία ή σε μια νέα, ακόμη χειρότερη μορφή καταπίεσης.
Κατά την εκτίμησή του, η περίοδος της αμερικανικής μονοκρατορίας υποχωρεί, χωρίς όμως να είναι βέβαιο ότι οι δυνάμεις που αναδύονται θα οικοδομήσουν ένα δικαιότερο διεθνές σύστημα.
Στο πλαίσιο αυτό άσκησε σφοδρή κριτική και στην Κίνα, την οποία χαρακτήρισε στρατηγικό αντίπαλο των ΗΠΑ, παρομοιάζοντας τη στάση της στη Νότια Σινική Θάλασσα με την τουρκική πολιτική έναντι του Ελληνισμού. Όπως ανέφερε, το Πεκίνο αμφισβητεί τα θαλάσσια δικαιώματα γειτονικών κρατών και επιχειρεί να επιβάλει τις θέσεις του με τη δύναμη του ισχυρού.
Από το Στενό του Ορμούζ στο ράφι του καταναλωτή
Το βασικό μήνυμα της ανάλυσής του ήταν ότι οι πόλεμοι και οι γεωπολιτικές αποφάσεις φτάνουν απευθείας στο ελληνικό νοικοκυριό.
Ο Καλεντερίδης στάθηκε στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και στην ευρωπαϊκή απόφαση για απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, υποστηρίζοντας ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αντάλλαξε μια υπαρκτή και φθηνότερη πηγή ενέργειας με εναλλακτικές ροές που απειλούνται πλέον από την πολεμική κρίση στη Μέση Ανατολή και την ανασφάλεια στο Στενό του Ορμούζ.
Υπογράμμισε ότι η άνοδος του πετρελαίου και του φυσικού αερίου δεν περιορίζεται στη βενζίνη και στη θέρμανση. Μεταφέρεται στο κόστος των φορτηγών, των πλοίων, της εφοδιαστικής αλυσίδας και τελικά σε κάθε προϊόν που φτάνει στο ράφι.
Με αυτή την έννοια, ένας πόλεμος χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μετατρέπεται σε πληθωρισμό, ανασφάλεια και απώλεια εισοδήματος για τον απλό πολίτη.
Αναφερόμενος ειδικά στη σύγκρουση με το Ιράν, χαρακτήρισε την επίθεση επιλογή της Ουάσινγκτον και της κυβέρνησης Νετανιάχου, ενώ ταυτόχρονα ξεκαθάρισε ότι ένα κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ από την Τεχεράνη θα ήταν παράνομο.
«Πάνω απ’ όλα, ως Έλληνες στηρίζουμε την ελεύθερη ναυσιπλοΐα», τόνισε, συνδέοντας την αρχή αυτή με το Δίκαιο της Θάλασσας και τα θεμελιώδη συμφέροντα του Ελληνισμού.
Το μεταναστευτικό ως εργαλείο πίεσης
Ο Σταύρος Καλεντερίδης συνέδεσε τις διεθνείς συγκρούσεις και με τις μαζικές μεταναστευτικές ροές, τις οποίες χαρακτήρισε προϊόν πολέμων και ιμπεριαλιστικών πολιτικών.
Αναφερόμενος στα γεγονότα της Θέουτα, υποστήριξε ότι η πίεση που δέχθηκε η Ισπανία δεν ήταν τυχαία, αλλά συνδεόταν με την αντιπαράθεσή της με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ για αμυντικές προμήθειες, τον πόλεμο κατά του Ιράν και το Παλαιστινιακό. Κατά την εκτίμησή του, το Μαρόκο χρησιμοποιήθηκε ως μοχλός πίεσης προς τη Μαδρίτη.
Παρέπεμψε, παράλληλα, στην εργαλειοποίηση μεταναστών από την Τουρκία στα ελληνοτουρκικά σύνορα, σημειώνοντας ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εκμεταλλεύθηκε τις εσωτερικές αδυναμίες και τις κοινωνικές εντάσεις στην Ελλάδα για να οργανώσει την πίεση στον Έβρο.
Το συμπέρασμα που εξήγαγε ήταν σαφές: το μεταναστευτικό δεν μπορεί να αναλυθεί αποκλειστικά ως κοινωνικό ή ανθρωπιστικό ζήτημα, αλλά και ως τμήμα της διεθνούς στρατηγικής κρατών.
Επισιτιστική κρίση και εξοπλισμοί
Στην ίδια αλυσίδα επιπτώσεων ενέταξε την επισιτιστική κρίση που αντιμετωπίζουν χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής.
Η δυσκολία πρόσβασης σε φθηνά σιτηρά από τη Ρωσία και την Ουκρανία, όπως και σε λιπάσματα και φυτοφάρμακα, πλήττει αρχικά τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, αλλά στη συνέχεια επηρεάζει ολόκληρη την παγκόσμια παραγωγή και τις εφοδιαστικές αλυσίδες.
Ταυτόχρονα, η κλιμάκωση των απειλών εξαναγκάζει τα κράτη να διαθέτουν όλο και περισσότερους πόρους για εξοπλισμούς. Για την Ελλάδα, αυτό σημαίνει ότι χρήματα τα οποία θα μπορούσαν να κατευθυνθούν στην Υγεία και στην Παιδεία δεσμεύονται για την άμυνα, εξαιτίας ενός διαρκώς επιδεινούμενου διεθνούς περιβάλλοντος.
«Η αχίλλειος πτέρνα του Ελληνισμού είναι το πολιτικό του σύστημα»
Η πιο αιχμηρή πλευρά της παρέμβασής του αφορούσε την εσωτερική κατάσταση της χώρας. Ο Καλεντερίδης υποστήριξε ότι η Ελλάδα έχει καταστεί ουσιαστικά ανύπαρκτος παίκτης στις διεθνείς σχέσεις, επειδή δεν διαθέτει ένα πολιτικό σύστημα ικανό να υπερασπιστεί με συνέπεια τα εθνικά συμφέροντα.
«Η μεγάλη μας αδυναμία, η αχίλλειος πτέρνα του Ελληνισμού, είναι το πολιτικό του σύστημα», ανέφερε.
Σε εξαιρετικά σκληρή γλώσσα χαρακτήρισε το ισχύον μοντέλο ολιγαρχικό, οικογενειοκρατικό και βαθιά διεφθαρμένο, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίξει ότι «η χώρα δεν είναι χώρα, είναι χώρος».
Κατά τον ίδιο, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν διαμορφώνουν στρατηγική, αλλά ακολουθούν παθητικά τις διεθνείς τάσεις και εισάγουν πολιτικές που έχουν προηγουμένως δοκιμαστεί σε δυτικές πρωτεύουσες. Γι’ αυτό, όπως είπε, έχει μεγαλύτερη αξία να μελετά κανείς τις εξελίξεις στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, ώστε να κατανοεί εγκαίρως «τα απόνερα» που θα φτάσουν στην Ελλάδα.
Με την ίδια λογική, απέρριψε την υπερβολική προσήλωση στις δημοσκοπήσεις και στις εσωτερικές κομματικές ισορροπίες. Εφόσον η χώρα δεν παράγει αυτόνομη πολιτική, υποστήριξε, η ουσία βρίσκεται στη μεγάλη διεθνή εικόνα και στον τρόπο με τον οποίο αυτή αντανακλάται στο εσωτερικό.
Πρόσκληση για δημοκρατική αναγέννηση
Ολοκληρώνοντας, ο Σταύρος Καλεντερίδης δεν περιορίστηκε στη διάγνωση. Κάλεσε τους πολίτες να διεκδικήσουν ουσιαστικό δικαίωμα συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων και όχι απλώς το δικαίωμα της διαμαρτυρίας.
Έθεσε ως στόχο τη συγκρότηση ενός καθαρού και δημοκρατικού κινήματος πολιτών, το οποίο θα επιδιώξει μια βαθιά πολιτειακή αλλαγή και ένα νέο Σύνταγμα που θα εγκριθεί άμεσα από τον ελληνικό λαό.
Παράλληλα, ανακοίνωσε ότι από τον Σεπτέμβριο του 2026 επιθυμεί να ανοίξει το βήμα του καναλιού του σε νέους ανθρώπους και νέες φωνές από την πολιτική, τη φιλοσοφία, τις τέχνες και τις επιστήμες, με σκοπό τη δημιουργία ενός ευρύτερου κινήματος για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία.
Το τελικό μήνυμα της ανάλυσης ήταν σαφές και προειδοποιητικό: σε έναν κόσμο όπου οι γεωπολιτικές συγκρούσεις καθορίζουν την ενέργεια, την τροφή, τις μετακινήσεις πληθυσμών και την ασφάλεια, κανένα κράτος δεν έχει την πολυτέλεια να παραμένει θεατής.
Πολύ περισσότερο η Ελλάδα, η οποία βρίσκεται σε μια από τις πιο εύφλεκτες περιοχές του πλανήτη και πληρώνει ακριβά κάθε έλλειψη εθνικής στρατηγικής.