”δύει ο ήλιος, ανατέλλει το άδυτο. ..
Τὸ νὰ γίνωμε Ὀρθόδοξοι δὲν σημαίνει κάπου νὰ κλειστοῦμε, ἀλλὰ κάπου νὰ ἀναχθοῦμε: νὰ βγοῦμε στὸ ὕψος τοῦ σταυροῦ τῆς ἀγάπης.
Άλλο είναι συναισθηματισμός ανθρώπινος και άλλο κατάνυξη λειτουργική.
Το να βλέπης το Χριστό εξωτερικά εξ αντικειμένου, να τον αγαπάς χωρίς μετάνοια, να κλαίς από συμπόνια, σαν τις θυγατέρες της Ιερουσαλήμ (Λουκ. 23,28), οδηγεί στον παραπλανητικό, εξωλειτουργικό συναισθηματισμό.
Δεν πρόκειται περί ιερολογίας, αλλά περί ιερουργίας. Δεν μιλάμε, αλλά πράττομε….
Ὁ ἅγιος κινεῖται καὶ μιλᾶ μὲ ἄλλο τρόπο ἀσυνήθιστο καὶ σωτήριο..
σταυροαναστάσιμη ζωή..
μεταστοιχείωση..”
Από την ”ποιητική θεολογία” του π. Βασίλειου Γοντικάκη ως αντίδοτο στην ακατάσχετη ορθοδοξολογία και ορθοδολοξολογία των ημερών…ως αντιφωνητής..
dimpenews.com