Αυξάνονται συνεχώς οι ενδείξεις που παραπέμπουν σε οριστική στροφή της Τουρκίας προς τη Δύση, με παράλληλη εγκατάλειψη, ή τουλάχιστον σημαντική υποβάθμιση, των σχέσεων με τη Ρωσία. Προφανής στόχος της πολιτικής αυτής του καθεστώτος Ερντογάν είναι να ενισχύσει την ασφάλεια της Τουρκίας, αν και η μεγαλύτερη απειλή που νιώθουν οι Τούρκοι προέρχεται από το Ισραήλ. Κι αυτό έχει σημαντικές περιπλοκές για την ελληνική, ελλαδική και κυπριακή ασφάλεια.
Τις προηγούμενες ώρες μάλιστα, κυκλοφόρησε σε μέσα ενημέρωσης που παρακολουθούν τις τουρκικές εξελίξεις, ότι η Τουρκία έχει ήδη απευθυνθεί στις ΗΠΑ, από τις οποίες απαιτείται η έκδοση «πιστοποιητικού τελικού χρήστη» (end user certificate), καθώς πρόκειται για αμερικανικά οπλικά συστήματα. Όπως αναφέρεται, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ειδοποίησε το Κογκρέσο (στο κάτω μέρος της μεσαίας στήλης της σελίδας του 30 του αρχείου), για την προτεινόμενη μεταβίβαση αμερικανικής κατασκευής οπλικών συστημάτων στο τουρκικό οπλοστάσιο, προς την Ουκρανία.
Όσα περιλαμβάνει η σχετική λίστα είναι ιδιαιτέρως εντυπωσιακά… Περιλαμβάνει 12 εκτοξευτές Συστημάτων Πολλαπλής Εκτόξευσης Ρουκετών (MLRS: Multiple Launch Rocket System) M270, το σύνολο των εκτοξευτών που είχε προμηθευτεί η γειτονική χώρα, η οποία παροπλίζει το αμερικανικής προέλευσης σύστημα και επενδύει στην εγχώρια πυραυλική τεχνολογία.
Επίσης, 70 τακτικούς βαλλιστικούς πυραύλους M39 ATACMS, πρώτης γενιάς που φέρουν κεφαλές διασποράς (περίπου 950 υποπυρομαχικά) με επιχειρησιακή εμβέλεια περίπου 165 χλμ., 2.524 μη καθοδηγούμενες ρουκέτες M26, με πυροκεφαλές διασποράς Βελτιωμένων Συμβατικών Πυρομαχικών Διπλής Χρήσης (DPICM: Dual-Purpose Improved Conventional Munition) που εκτοξεύονται από εκτοξευτές M270/HIMARS για την εξουδετέρωση συγκεντρώσεων πυροβολικού και πεζικού και 47.000 βλήματα οβιδοβόλων/πυροβόλων M509A1 DPICM διαμετρήματος 203 χλστ.
Σύμφωνα πάντα με τα έγγραφα που κοινοποιήθηκαν στο αμερικανικό Κογκρέσο, η δικαιολογητική βάση της τουρκικής «γενναιοδωρίας» έχει μεγάλο ενδιαφέρον: «Η Τουρκία επιδιώκει να μειώσει το απόθεμά της σε παλαιότερα αμυντικά προϊόντα, προκειμένου να κατανείμει τους οικονομικούς της πόρους στον εκσυγχρονισμό και τη διατήρηση των υπαρχόντων συστημάτων»! Η πολιτική αυτή δε στερείται λογικής, αφού απελευθερώσει κεφάλαια και χώρο αποθήκευσης, που θα μπορέσει να υποστηρίξει τα εγχώρια προγράμματα κατευθυνόμενων πυραύλων ακριβείας που βρίσκονται σε εξέλιξη, κυρίως από την εταιρία Roketsan.
Η αιτιολογία της επιθυμίας της Ουκρανίας να τα αποκτήσει, προφανώς δεν εκπλήσσει: «Η Ουκρανία επιδιώκει να αποκτήσει αυτά τα συστήματα για να ενισχύσει τις επιθετικές και αμυντικές της δυνατότητες υποστήριξης πυρός καθώς αντιστέκεται στη ρωσική εισβολή. Η Ουκρανία κατέχει ήδη πυρομαχικά του ίδιου ή ουσιαστικά παρόμοιου τύπου».
Η «ελληνική» διάσταση
Με βάση τα ανωτέρω, ένα πρώτο βασικό ερώτημα που θα πρέπει να τεθεί εντός Ελλάδος και να εξεταστεί, αφορά την περιώνυμη συνεργασία για την παραγωγή μη επανδρωμένων συστημάτων επιφανείας (USV). Πέραν των ήδη γνωστών ουκρανικών επιθυμιών να περιορίσουν την ελευθερία χρήσης τους σε ελληνική υπηρεσία, πλέον θα πρέπει να συνυπολογιστεί και η… έξαρση «ουκρανικής ευγνωμοσύνης» προς την Τουρκία μετά την παράδοση των συστημάτων.
Το δεύτερο ζήτημα που εγείρεται και αναφέρθηκε στην εισαγωγική τοποθέτηση, αφορά την άρον-άρον επιστροφή της Τουρκίας στο δυτικό μαντρί. Μερικά χρόνια πριν, θα ήταν αδιανόητο να σκεφτούμε τόσο απροκάλυπτη υποστήριξη της Άγκυρας για το Κίεβο, λόγω της αυτονόητης αντίδρασης της Μόσχας, με την οποία οι σχέσεις περιγράφονταν εκατέρωθεν ως «στρατηγικές».
Βέβαια, το DP από τότε υπογράμμιζε ότι επρόκειτο για τακτικής φύσεως ευκαιριακές συμμαχίες και ότι την πραγματική κατεύθυνση των σχέσεων των δυο πλευρών την έχει καθορίσει η ιστορία. Το περίφημο ανεπίλυτο «Ανατολικό Ζήτημα» δεν θα μπορούσε να επιλυθεί απλά και μόνον λόγω των μεταβολών των περιφερειακών δεδομένων…
Η σαφής στροφή της Τουρκίας προς τη Δύση που ερμηνεύεται από την ανασφάλεια που νιώθει ιδίως στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της προοπτικής μετωπικής σύγκρουσης με το Ισραήλ στο έδαφος της Συρίας. Έχει καταστεί εμφανής η νέα… σύλληψη των υπευθύνων χάραξης της τουρκικής πολιτικής ασφάλειας, να πετύχουν την αμερικανική παρέμβαση, απευθείας ή διά του ΝΑΤΟ, ανάμεσα στην Τουρκία και τους δυο δυνητικούς αντιπάλους: Τη Ρωσία και το Ισραήλ!
Τούτων λεχθέντων, η ένταξη της Τουρκίας στο επίδοξο… «Ισλαμικό ΝΑΤΟ», λαμβάνει νέα διάσταση. Αφενός μπορεί να «σερβίρει» την είσοδό της στην Ουάσινγκτον ως εξυπηρέτηση! Ότι έγινε με σκοπό να υπάρχει έλεγχος εκ των έσω! Αυτό βέβαια αναμένεται να συνυπολογιστεί από τη σαουδαραβική ηγεσία που έχει την ευθύνη προστασίας των συμφερόντων της χώρας.
Ο ηγέτης της χώρας, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, έχει την ευθύνη να αξιολογήσει τα δεδομένα και να ζυγίσει τα ενδεχόμενα υποκρυπτόμενα τουρκικά κίνητρα, με την ξεκάθαρη, σε όλες της τις διαστάσεις, ελληνική συνεισφορά στην ασφάλεια του βασιλείου, μέσω της ανάπτυξης συστημάτων Patriot. Και μια καταληκτική επισήμανση…
Η πώληση των τουρκικών M270 MLRS, των πυραύλων ATACMS, των ρουκετών και των βλημάτων πυροβολικού, με μεθοδολογία παρόμοια των πωλήσεων της Ελλάδας, δηλαδή με ενδιάμεσες εταιρίες και όχι απευθείας στην Ουκρανία, καλό θα ήταν να μην ωθήσει την ελληνική κυβέρνηση σε βεβιασμένες και λανθασμένες αποφάσεις, σε ό,τι αφορά το μέλλον των 36 εκτοξευτών M270 MLRS που διαθέτει σε υπηρεσία ο Ελληνικός Στρατός.
Σε αντίθεση με την Τουρκία, που έχει αποκτήσει εγχώρια δυνατότητα ανάπτυξης και παραγωγής πυραυλικών συστημάτων και Πολλαπλών Εκτοξευτών Πυραύλων (ΠΕΠ), οι ελληνικοί MLRS πρέπει στο σύνολό τους να εκσυγχρονιστούν, διότι οι 36 ΠΕΠ PULS που αποκτώνται από την ισραηλινή Elbit Systems, δεν επαρκούν αριθμητικά για να διατηρήσουν το συσχετισμό ισχύος στο πυραυλικό πυροβολική.
Γι’ αυτό το λόγο, το υπουργείο Εθνικής Άμυνας πρέπει να κινηθεί γρήγορα και να εντάξει τον εκσυγχρονισμό των 36 ελληνικών εκτοξευτών σε διαμόρφωση M270A2 στο εν εξελίξει πρόγραμμα του αμερικανικού Στρατού, διασφαλίζοντας ταυτόχρονα την αποδέσμευση των πυραύλων PrSM.
defence-point.gr