Η Συμφωνία της Μέκκας θεσμοθετεί την αμυντική συνεργασία μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν. Η ύπαρξη κοινών απειλών και η στρατιωτική ενοποίηση καθιστούν πιθανή τη δημιουργία μιας συμμαχίας στα πρότυπα του ΝΑΤΟ στο εγγύς μέλλον.
Η εξέλιξη αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς η Τουρκία είναι ταυτόχρονα μέλος του ΝΑΤΟ. Συμμετέχει πλέον σε δύο μηχανισμούς συλλογικής άμυνας, καθένας από τους οποίους εξυπηρετεί διαφορετικούς γεωπολιτικούς στόχους.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι τι θα συμβεί όταν οι δύο αυτές δεσμεύσεις έρθουν σε σύγκρουση.
Το πρόβλημα δεν είναι απλώς πολιτικό. Είναι, πρωτίστως, επιχειρησιακό.
Όποιος έχει υπηρετήσει σε κέντρο επιχειρήσεων γνωρίζει ότι η στρατιωτική συνεργασία υπερβαίνει την απλή ανταλλαγή πληροφοριών και επικοινωνιών. Αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της εθνικής και συμμαχικής ασφάλειας.
Υπάρχουν αρκετοί κρίσιμοι τομείς που ενδέχεται να τεθούν σε κίνδυνο:
▪️ Δίκτυα διοίκησης και ελέγχου (C2): Διαβαθμισμένες επικοινωνίες, συχνότητες και κρυπτογραφικά κλειδιά, συστήματα αναγνώρισης φίλου ή εχθρού (IFF), δεδομένα ραντάρ και έγκαιρης προειδοποίησης, δορυφορικές εικόνες επιτήρησης, καθώς και συστήματα αεράμυνας και αντιπυραυλικής άμυνας.
▪️ Επιχειρησιακές δυνατότητες και ευαίσθητα στρατιωτικά δεδομένα: Δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου, τεχνικά ηλεκτρομαγνητικά αποτυπώματα οπλικών συστημάτων, ευπάθειες λογισμικού, επιχειρησιακοί στόχοι και προτεραιότητες, σχέδια ανάπτυξης δυνάμεων, χρόνοι αντίδρασης, διαδικασίες ανεφοδιασμού, αποθέματα πυρομαχικών, δυνατότητες συντήρησης και αδυναμίες κρίσιμων υποδομών. Όλα αυτά ενδέχεται να εκτεθούν.
▪️ Στρατιωτική συνεργασία και πρόσβαση σε υποδομές: Κοινές ασκήσεις, ανταλλαγές αξιωματικών, πρόσβαση σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, βάσεις, λιμάνια και υποδομές, καθώς και μεταφορά τεχνογνωσίας στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας.
Η ταυτόχρονη πρόσβαση σε διαφορετικά στρατιωτικά δίκτυα δημιουργεί έναν κίνδυνο που πρέπει να αξιολογηθεί προτού μετατραπεί σε πραγματικό πρόβλημα.
Το κείμενο της συμφωνίας προβλέπει ασφαλείς διαύλους ανταλλαγής πληροφοριών και θέτει περιορισμούς στη διαβίβαση διαβαθμισμένου υλικού.
Ωστόσο, δεν αντιμετωπίζει το ζήτημα της προστασίας των πληροφοριών που ένα κράτος-μέλος έχει αποκτήσει μέσω της συμμετοχής του στο ΝΑΤΟ.
Υπάρχει ήδη ένα χαρακτηριστικό προηγούμενο.
Η αγορά του ρωσικού συστήματος S-400 από την Τουρκία προκάλεσε σοβαρή κρίση στις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ.
Η Ουάσιγκτον εκτίμησε ότι η λειτουργία ενός ρωσικού συστήματος αεράμυνας στην ίδια χώρα που θα επιχειρούσε και με αμερικανικά μαχητικά F-35 δημιουργούσε τον κίνδυνο αποκάλυψης ευαίσθητων τεχνικών δεδομένων, καθώς και των χαρακτηριστικών χαμηλής παρατηρησιμότητας (stealth) των αεροσκαφών.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η Τουρκία παραβιάζει το Άρθρο 8 και έρχεται σε σύγκρουση με το Άρθρο 5 της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού.
Το Άρθρο 9 προβλέπει τη λειτουργία Συμβουλίου, αρμόδιου για την εξέταση ζητημάτων που αφορούν την εφαρμογή της Συνθήκης.
Γιατί, λοιπόν, η Τουρκία εξακολουθεί να βρίσκεται στο ΝΑΤΟ;
ΠΗΓΗ: Turkey out of NATO – Project 2028