Από τη Μαδρίτη ως τη Βαρσοβία και από το Λονδίνο ως το Παρίσι, η Ήπειρος εκπέμπει εικόνα δυσλειτουργίας, με κοινοβούλια κατακερματισμένα, ηγεσίες αποδυναμωμένες και κοινωνίες σε συνεχή αναβρασμό, ενώ αντί για σταθερές λύσεις κυριαρχούν πρόσκαιρες συγκυβερνήσεις και εύθραυστα «μπαλώματα» που δεν αντέχουν στον χρόνο.
Στη Γερμανία ο Φρίντριχ Μερτς προσπαθεί να συγκρατήσει ένα εύθραυστο κυβερνητικό σχήμα με την οριακή στήριξη του spd, την ώρα που το afd εκτινάσσεται στη βασική αντιπολιτευτική δύναμη και η χώρα που άλλοτε όριζε τον ρυθμό της ευρώπης εμφανίζει πολιτική αστάθεια.
Στη Γαλλία η αβεβαιότητα είναι ο κανόνας, με τον Εμανουέλ Μακρόν να αλλάζει πρωθυπουργούς με καταιγιστικό ρυθμό, τις συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις να παραλύουν τη χώρα, τις περικοπές να τροφοδοτούν κοινωνική οργή και τη Μαρίν Λε Πεν να κεφαλαιοποιεί δημοσκοπικά ενόψει εκλογών.
Στην Ισπανία ο Πέδρο Σάντσεθ στηρίζεται στους καταλανούς αυτονομιστές κερδίζοντας πολιτικό χρόνο αλλά χάνοντας νομιμοποίηση, στην πορτογαλία οι συχνές προσφυγές στις κάλπες επιβεβαιώνουν την αδυναμία σταθερής διακυβέρνησης, ενώ στο βέλγιο οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις για σχηματισμό κυβέρνησης έχουν σχεδόν θεσμοθετηθεί.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η άνετη κοινοβουλευτική υπεροχή του Κιρ Στάρμερ μετατράπηκε ταχύτατα σε πολιτικό εφιάλτη, με έναν προϋπολογισμό που κατέρρευσε, διαδοχικές παραιτήσεις συνεργατών και δρόμους να κατακλύζονται από σκληρές διαδηλώσεις, αποκαλύπτοντας τα όρια της διαχειριστικής αντοχής.
Στην Ιταλία η φαινομενική σταθερότητα της Τζόρτζια Μελόνι δοκιμάζεται από το υψηλό χρέος, τις αυστηρές δεσμεύσεις έναντι των βρυξελλών και μια διθάλαμη βουλή που φρενάρει κάθε απόπειρα βαθιάς μεταρρύθμισης, με τη σταθερότητα να μοιάζει τελικά με παραλυτική στασιμότητα.
Στην Πολωνία ο Ντόναλντ Τούσκ βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος με προεδρικά βέτο που μπλοκάρουν βασικές πρωτοβουλίες, ενώ η ρουμανία βγήκε από μακρά πολιτική κρίση χωρίς να έχει διαλυθεί η βαριά σκιά της ρωσίας στα ανατολικά σύνορα, διατηρώντας αμείωτη την περιφερειακή ένταση.
Πάνω από όλα αυτά, η ευρωπαϊκή ένωση δείχνει ανίκανη να λειτουργήσει ως ενιαίος πυλώνας σταθερότητας, με την ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα να κρατά τις αγορές σε έλεγχο αλλά την πολιτική ευρώπη να βυθίζεται στη γραφειοκρατία και στις καθυστερήσεις, προσφέροντας τροφή στον ευρωσκεπτικισμό την ώρα που Ρωσία, Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον Ντόναλντ Τραμπ δοκιμάζουν τα όρια της Ηπείρου.
Η κρίση κυβερνησιμότητας δεν είναι αφηρημένη έννοια αλλά καθημερινή πραγματικότητα που αποτυπώνεται σε απώλεια εμπιστοσύνης των πολιτών, σε αδυναμία προώθησης μεταρρυθμίσεων, σε συχνές κοινωνικές εκρήξεις και σε εντεινόμενη οικονομική αβεβαιότητα, με τις αποδόσεις ομολόγων σε Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο να ανεβαίνουν και τις αγορές να εξαντλούν την υπομονή τους.
Η ευρώπη βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι και καλείται είτε να ανακτήσει γρήγορα ικανότητα αποτελεσματικής διακυβέρνησης είτε να βυθιστεί σε παρατεταμένη πολιτική κρίση, γιατί μια ήπειρος που δεν μπορεί να κυβερνηθεί δεν μπορεί ούτε να παραμείνει ισχυρή ούτε να επιβιώσει.
The post Η ευρώπη σε κρίση Κυβερνησιμότητας first appeared on Prime News.