Σε νέα, θεαματική κλιμάκωση της δικαστικής και πολιτικής αντιπαράθεσης της Τουρκίας με το Ισραήλ προχώρησε δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης, διατάσσοντας την υποβολή αιτήματος προς την Interpol για την έκδοση «κόκκινης αγγελίας» σε βάρος του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Η απόφαση ελήφθη στις 14 Ιουλίου 2026 από το 11ο Κακουργιοδικείο της Κωνσταντινούπολης, στο πλαίσιο της δίκης που διεξάγεται ερήμην του Νετανιάχου και άλλων υψηλόβαθμων Ισραηλινών αξιωματούχων για την επιχείρηση του ισραηλινού στρατού εναντίον του ανθρωπιστικού στολίσκου Global Sumud, ο οποίος είχε επιχειρήσει να προσεγγίσει τη Λωρίδα της Γάζας.
Σύμφωνα με τις σχετικές πληροφορίες, το δικαστήριο αποφάσισε να ζητήσει από την Interpol την έκδοση Red Notice, ώστε να εξασφαλιστεί η παρουσία του Ισραηλινού πρωθυπουργού ενώπιον της τουρκικής Δικαιοσύνης.
Η νομική διατύπωση έχει σημασία: η «κόκκινη αγγελία» δεν αποτελεί από μόνη της διεθνές ένταλμα σύλληψης. Πρόκειται για αίτημα προς τις αστυνομικές αρχές των κρατών-μελών της Interpol να εντοπίσουν και, εφόσον το επιτρέπει η εθνική τους νομοθεσία, να προχωρήσουν σε προσωρινή σύλληψη ενός προσώπου ενόψει πιθανής έκδοσης. Κάθε κράτος αποφασίζει μόνο του εάν και με ποιον τρόπο θα ανταποκριθεί.
Turkey puts Netanyahu on Interpol wanted list
A court in Istanbul issued an international arrest warrant for the Israeli prime minister over the interception of the Sumud humanitarian flotilla heading to the Gaza Strip.
Turkish prosecutors accuse Netanyahu and other Israeli… pic.twitter.com/bSm8bAoWUw
— NEXTA (@nexta_tv) July 14, 2026
Οι κατηγορίες της τουρκικής Δικαιοσύνης
Η υπόθεση αφορά την αναχαίτιση του στολίσκου Sumud και την κράτηση των επιβατών του, μεταξύ των οποίων βρίσκονταν και Τούρκοι πολίτες.
Οι τουρκικές εισαγγελικές αρχές αποδίδουν στον Νετανιάχου και σε άλλους Ισραηλινούς πολιτικούς και στρατιωτικούς αξιωματούχους σειρά βαρύτατων αδικημάτων, όπως:
εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, γενοκτονία, βασανιστήρια, παράνομη στέρηση της ελευθερίας, πρόκληση σωματικών βλαβών, καταστροφή περιουσίας, διακεκριμένη λεηλασία, παρεμπόδιση θαλάσσιων μεταφορών και παράνομη κατάληψη ή κράτηση πλοίων.
Το κατηγορητήριο που ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 2026 ζητά για τους κατηγορουμένους ποινές ισόβιας κάθειρξης με επιβαρυντικές περιστάσεις, καθώς και πρόσθετες ποινές που, αθροιστικά, φτάνουν σε χιλιάδες έτη φυλάκισης για κάθε πρόσωπο.
Η τουρκική εισαγγελική επιχειρηματολογία υποστηρίζει ότι τα δικαστήρια της χώρας έχουν δικαιοδοσία λόγω της παρουσίας Τούρκων πολιτών στα πλοία, αλλά και βάσει διατάξεων του διεθνούς ναυτικού δικαίου και του τουρκικού ποινικού κώδικα.
Είχαν προηγηθεί εντάλματα το 2025
Η νέα απόφαση δεν αποτελεί την πρώτη δικαστική κίνηση της Τουρκίας κατά του Νετανιάχου.
Τον Νοέμβριο του 2025, οι τουρκικές αρχές είχαν ήδη εκδώσει εντάλματα σύλληψης κατά του Ισραηλινού πρωθυπουργού και δεκάδων ακόμη αξιωματούχων, με κατηγορίες που συνδέονταν τόσο με τις επιχειρήσεις στη Γάζα όσο και με την αναχαίτιση του στολίσκου.
Η απόφαση της 14ης Ιουλίου 2026 επιχειρεί να μεταφέρει την υπόθεση από το επίπεδο ενός εσωτερικού τουρκικού εντάλματος στο διεθνές αστυνομικό πεδίο.
Ωστόσο, η διαδικασία δεν είναι αυτόματη. Η Interpol εξετάζει εάν ένα αίτημα πληροί τους κανονισμούς της και εάν δεν παραβιάζει την απαγόρευση παρέμβασής της σε υποθέσεις που έχουν κυρίως πολιτικό, στρατιωτικό, θρησκευτικό ή φυλετικό χαρακτήρα.
Ακόμη και αν δημοσιευθεί Red Notice, αυτό δεν υποχρεώνει τα κράτη να συλλάβουν τον Νετανιάχου. Η πρακτική αξία της τουρκικής πρωτοβουλίας θα εξαρτηθεί από τη στάση κάθε χώρας και από το εάν υπάρχει διμερής συμφωνία έκδοσης με την Τουρκία.
Ξεχωριστή η υπόθεση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου
Η τουρκική διαδικασία δεν πρέπει να συγχέεται με το ένταλμα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου σε βάρος του Νετανιάχου.
Το ΔΠΔ είχε εκδώσει στις 21 Νοεμβρίου 2024 ένταλμα σύλληψης κατά του Ισραηλινού πρωθυπουργού για φερόμενη ευθύνη σε εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στη Γάζα. Η υπόθεση του ΔΠΔ είναι νομικά και θεσμικά ανεξάρτητη από την τουρκική δίωξη για τον στολίσκο Sumud.
Η διαφορά είναι ουσιώδης. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο αποτελεί διεθνή δικαστικό θεσμό και τα κράτη-μέλη του έχουν συγκεκριμένες υποχρεώσεις συνεργασίας. Αντίθετα, η Red Notice της Interpol —εφόσον τελικά εγκριθεί— θα αποτελεί διεθνή αστυνομική ειδοποίηση βασισμένη σε τουρκικό εθνικό ένταλμα.
Η πολιτική διάσταση
Πέρα από τη νομική πλευρά, η απόφαση αποτελεί σαφές πολιτικό μήνυμα της Άγκυρας προς το Ισραήλ.
Η κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιχειρεί να παρουσιάσει την Τουρκία ως την ισχυρότερη πολιτική και δικαστική δύναμη υπεράσπισης των Παλαιστινίων στον μουσουλμανικό κόσμο. Η δίωξη του Νετανιάχου προσφέρει στην τουρκική ηγεσία ένα ισχυρό εργαλείο δημόσιας διπλωματίας και εσωτερικής πολιτικής κινητοποίησης.
Η Άγκυρα έχει χαρακτηρίσει τις ισραηλινές επεμβάσεις κατά ανθρωπιστικών στολίσκων παραβίαση του διεθνούς δικαίου και έχει καταγγείλει την κράτηση ακτιβιστών ως αυθαίρετη.
Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ θεωρεί τους στολίσκους μέρος πολιτικών ενεργειών που αποσκοπούν στην παραβίαση του ναυτικού αποκλεισμού της Γάζας και απορρίπτει τις κατηγορίες της Τουρκίας ως πολιτικά υποκινούμενες.
Η υπόθεση αναμένεται να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τις ήδη εξαιρετικά τεταμένες σχέσεις μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ, οι οποίες βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση για τη Γάζα, τη Συρία και τον έλεγχο των περιφερειακών ισορροπιών.
Περισσότερο πολιτική πίεση παρά άμεση απειλή σύλληψης
Η δικαστική απόφαση είναι σοβαρή, αλλά δεν σημαίνει ότι ο Νετανιάχου βρίσκεται από σήμερα αντιμέτωπος με αυτόματη σύλληψη σε οποιαδήποτε χώρα ταξιδέψει.
Πρώτα πρέπει να υποβληθεί και να αξιολογηθεί το αίτημα από την Interpol. Στη συνέχεια, κάθε κράτος θα κρίνει με βάση τη δική του νομοθεσία, τις διεθνείς του υποχρεώσεις και τις πολιτικές του σχέσεις με την Τουρκία και το Ισραήλ.
Επομένως, η άμεση πρακτική συνέπεια μπορεί να αποδειχθεί περιορισμένη. Η συμβολική και διπλωματική σημασία, όμως, είναι μεγάλη.
Η Τουρκία επιχειρεί να μετατρέψει τη σύγκρουσή της με την ισραηλινή κυβέρνηση σε διεθνή δικαστική και αστυνομική υπόθεση, τοποθετώντας προσωπικά τον Νετανιάχου στο κέντρο της αντιπαράθεσης.
Η κίνηση εντάσσεται σε μια ευρύτερη τουρκική στρατηγική: να εμφανιστεί η Άγκυρα ως θεσμικός αντίπαλος του Ισραήλ, όχι μόνο μέσω καταγγελιών και πολιτικών δηλώσεων, αλλά μέσω δικαστικών διαδικασιών που θα ακολουθούν τον Ισραηλινό πρωθυπουργό και τους συνεργάτες του στο διεθνές πεδίο.