Άρρηκτα συνδεδεμένη με τη διαρκή σύγκρουση με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους παρουσιάζεται, σύμφωνα με το Politico, η πολιτική επιβίωση του Βλαντίμιρ Πούτιν, με το μέσο να εκτιμά πως ο Ρώσος Πρόεδρος δεν προτίθεται να επιδιώξει τον τερματισμό της αντιπαράθεσης, καθώς οι πιέσεις στο εσωτερικό του δεν του επιτρέπουν να εμφανιστεί ως «ειρηνικός πρόεδρος».
Την περασμένη εβδομάδα, η αποστολή τουλάχιστον δεκαεννέα ρωσικών drones στον εναέριο χώρο της Πολωνίας λειτούργησε ως σαφές μήνυμα ότι ο Πούτιν δεν σκοπεύει να κλείσει τον κύκλο του πολέμου του με τη Δύση, ακολουθώντας περίοδο σφοδρών ρωσικών αεροπορικών επιθέσεων στην Ουκρανία με δεκάδες θύματα, πλήγματα σε κτίρια όπου στεγάζονταν αποστολές της Ε.Ε. και της Βρετανίας και, για πρώτη φορά, χτύπημα σε κυβερνητικό κτίριο στην καρδιά του Κιέβου.
Σε αντίθεση με τη λογική των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων που προωθεί ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Πούτιν έχει επενδύσει, όπως αναφέρει το Politico, την ίδια του την πολιτική ύπαρξη στη συνέχιση της αντιπαράθεσης με την Ουάσινγκτον, με τον ανώτερο αναλυτή του New Eurasian Strategies Center στο Λονδίνο Νικολάι Πέτροβ να σημειώνει ότι «ο πούτιν είναι πρόεδρος του πολέμου» και «δεν ενδιαφέρεται καθόλου να τον τερματίσει», έχοντας οικοδομήσει συστηματικά την εικόνα του ως πολεμικού ηγέτη, ενώ μια επιστροφή σε ρόλο «ειρηνικού προέδρου» θα εκλαμβανόταν ως υποχώρηση την οποία, όπως υπογραμμίζει ο ίδιος, «όποιες κι αν είναι οι συνθήκες, δεν μπορεί να εγκαταλείψει».
Η λήξη του πολέμου εμφανίζεται να έχει σημαντικό πολιτικό κόστος για τον Πούτιν, κυρίως λόγω των σκληροπυρηνικών εθνικιστικών κύκλων που, σύμφωνα με την ανάλυση, συνιστούν τη μεγαλύτερη απειλή για τον ίδιο, με το Κρεμλίνο να έχει πλέον περισσότερους λόγους αισιοδοξίας από ό,τι στις πρώτες ημέρες της εισβολής, όταν εκτιμούσε πως θα καταλάμβανε την ουκρανία μέσα σε λίγες ημέρες.
Παρά την έλλειψη προσωπικού και εξοπλισμού που έχει περιορίσει τις Ουκρανικές Δυνάμεις, η Ρωσία έχει καταφέρει προωθήσεις στο πεδίο με βαρύ όμως τίμημα, που αποτυπώνεται σε σχεδόν ένα εκατομμύριο απώλειες και σε μια οικονομία αντιμέτωπη με τον κίνδυνο ύφεσης, ενώ, ακόμη κι αν το Κρεμλίνο δύναται λόγω ελέγχου των μέσων ενημέρωσης να παρουσιάσει οποιαδήποτε εξέλιξη ως «Νίκη», ο Πούτιν φέρεται να ανησυχεί κυρίως για τους εθνικιστές οι οποίοι απαιτούν θριαμβευτική επικράτηση όχι μόνο έναντι της ουκρανίας αλλά και απέναντι στο σύνολο της δύσης.
Μετά τη συνάντηση Πούτιν και Τραμπ στην Αλάσκα, που από την πλευρά των ηπα παρουσιάστηκε ως βήμα προς εκεχειρία, η Μόσχα ενέτεινε τον υβριδικό της πόλεμο στην Ευρώπη, με τα drones στον Πολωνικό Εναέριο Χώρο να μην αποτελούν μεμονωμένο επεισόδιο, αφού τον Αύγουστο drone συνετρίβη κοντά στη Βαρσοβία και, σύμφωνα με το Welt, πέντε συσκευές είχαν κατεύθυνση προς Nατοϊκή Bάση προτού αναχαιτιστούν από Oλλανδικά f-35.
Στο μεταξύ, ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ κατηγόρησε το Ελσίνκι ότι προετοιμάζει επίθεση, προειδοποιώντας πως μια τέτοια κίνηση «θα μπορούσε να οδηγήσει στην κατάρρευση της Φινλανδικής κρατικής υπόστασης — μια για πάντα», ρητορική που αναλυτές συνέδεσαν με όσα προηγήθηκαν της εισβολής του 2022, ενώ παράλληλα η ωσία μετακινεί κρίσιμες βιομηχανίες ανατολικότερα, μακριά από το ΝΑΤΟ, και ξεκίνησε μεγάλης κλίμακας γυμνάσια με τη Λευκορωσία στα Πολωνικά σύνορα, με τον Πέτροβ να τονίζει ότι «ό,τι κι αν πετύχει ο Πούτιν στην Ουκρανία, η αντιπαράθεση με τη Δύση δεν θα τελειώσει εκεί και θα συνεχιστεί με διάφορες μορφές, ακόμη και στρατιωτικά».
Με ενέργειες όπως η παραβίαση του Πολωνικού Εναέριου Χώρου, ο Πούτιν στέλνει μήνυμα προς τον Τραμπ και τους ευρωπαίους ηγέτες που εξετάζουν σχήματα ενίσχυσης της ασφάλειας του Kιέβου μετά από πιθανή συμφωνία, με τον Κιρίλ Ρόγκοφ, ιδρυτή του Re:Russia, να επισημαίνει ότι «ο πούτιν έδειξε πως μπορεί να επιτεθεί σε χώρες του ΝΑΤΟ και αυτές δεν διαθέτουν έτοιμα αμυντικά συστήματα».
Η διστακτικότητα του Tραμπ απέναντι στο NATO και οι καθυστερήσεις στην επιβολή κυρώσεων ενισχύουν, σύμφωνα με την ανάλυση, την αίσθηση του Ρώσου Προέδρου ότι μπορεί να προχωρήσει χωρίς να αντιμετωπίσει σοβαρές συνέπειες, με τον Mπάουνοφ να συνοψίζει πως για τον Πούτιν «είναι τώρα ή ποτέ».
Οι κινήσεις αυτές αποσκοπούν στη σταδιακή διάβρωση της δέσμευσης της συμμαχίας στη συλλογική άμυνα, με τη Μόσχα να δοκιμάζει τα αντανακλαστικά του ΝΑΤΟ μέσω μικρών αλλά υπολογισμένων προκλήσεων, ώστε, όπως το περιγράφει ο Μπάουνοφ, να εμφανιστεί η συμμαχία ως «τίγρης χωρίς δόντια», εικόνα που μέχρι στιγμής μοιάζει να ενισχύεται από τη στάση της Ουάσινγκτον, με τον Τραμπ να λέει σε δημοσιογράφους, υιοθετώντας ρητορική της μόσχας, ότι «θα μπορούσε να ήταν λάθος».