Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 14.05.2014
Το δράμα με τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, είναι ότι δεν διαθέτουμε πρόγραμμα αντιμετώπισής τους. Ούτε βραχυχρόνιο, ούτε μεσοπρόθεσμο, και βέβαια ούτε μακροχρόνιο. Γι’αυτό, και τα προβλήματά μας αυτά αιωρούνται, ολοένα και συχνότερα, χωρίς πυξίδα, στον ανεμοστρόβιλο των καταχθονίων σχεδίων των γειτόνων μας. Η πραγματικότητα είναι ότι, ουδέποτε, μας απασχόλησε η κατάστρωση σχεδίων, για την αντιμετώπιση παρόμοιων επιθέσεων. Οι εκάστοτε αρμόδιοι, για την τύχη της πατρίδας μας, εμφανίζονται πεπεισμένοι πως αυτές οι, πράγματι, θανατηφόρες απειλές των γειτόνων μας, εναντίον της εθνικής μας κυριαρχίας είναι αερολογίες ευσεβών πόθων. Προφανώς, γιατί μια τέτοιας μορφής εκδοχή είναι η λιγότερο πολύπλοκη.
Οι γείτονές μας απέδειξαν, αντιθέτως, ότι, αφού προσδιορίσουν επακριβώς το περιεχόμενο των αρπακτικών τους επιθυμιών, διαθέτουν απεριόριστη υπομονή, στη συνέχεια, για την υλοποίησή τους. Στο διάστημα αυτό, υπενθυμίζουν, κατά τακτά διαστήματα, το αντικείμενο της σχεδιαζόμενης ληστείας των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, συγκεντρώνουν γύρω τους, συμμάχους, υποστηρικτές και χρηματοδότες, και βέβαια καιροφυλακτούν για ευκαιρίες, που επισπεύδουν την έλευση του επιθυμητού τέλους.
Γύρω από την πατρίδα μας εκτυλίσσονται πολυάριθμοι μύθοι.
* Ο πρώτος αναφέρεται στη Γαλάζια Πατρίδα.
Ο μύθος ξετυλίγεται από τους Τούρκους, και αφορά στην παράνομη προώθηση των εθνικών τους θεμάτων. Τα τελευταία χρόνια ο κ. Ερντογάν, είναι αρμόδιος για την προώθησή του. Πρόκειται για μύθο που καταστρώνεται και υλοποιείται με βάση μακροχρόνια προοπτική. Ακολουθείται με θρησκευτική ευλάβεια, και με αξιοθαύμαστη υπομονή, βήμα προς βήμα. Και παραμένει ενεργός, ανεξαρτήτως των αλλαγών προσώπων στην διακυβέρνηση της χώρας. Κάθε βηματισμός του αποτελεί συνέχεια του αμέσως προηγούμενου, καθώς και προετοιμασία του επόμενου.
Οι Τούρκοι καιροφυλακτούν, αδιαλείπτως, προσπαθώντας να διαπιστώσουν ποιοι έχουν, εκάστοτε, ανάγκη στη διεθνή σκηνή, από δική τους βοήθεια και συμπαράσταση. Και σπεύδουν στο πλευρό τους, βάζοντας έτσι υποθήκη για δικές τους μελλοντικές απαιτήσεις. Οι φιλικές τους διαθέσεις και εξυπηρετήσεις επεκτείνονται προς πολλές κατευθύνσεις, αποφεύγοντας τις μονοδιάστατες δεσμεύσεις. Το βλέμμα των εκάστοτε αρμοδίων, στη γειτονική χώρα, διαχέεται σε ονειρικά μήκη και πλάτη, αναβιώνοντας νοερά την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Οι Τούρκοι, στην ελληνική περίπτωση, προσεγγίζουν κάθε μερικότερη επιδίωξή τους, με παραβάσεις εναντίον των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.
Και εμείς; Οι δικοί μας κατά καιρούς αρμόδιοι; Εμείς, λοιπόν, γελούμε, ε…όνειρα θερινής νυκτός, υποστηρίζουν, οι αρμόδιοι, χωρίς να παραλείπεται και η πάγια διαβεβαίωση, ότι «οι Τούρκοι είναι φίλοι μας».
Και, με αυτά, δεν αντιδρούμε, όπως επιβάλλεται, εκμεταλλευόμενοι κάθε διαθέσιμο μέσο. Ανάμεσα και σε άλλα, εμφανιζόμαστε φοβικοί, για δεκαετίες, στην νόμιμη οριοθέτηση των χωρικών μας υδάτων. Έτσι, αυτές οι τουρκικές παραβάσεις, που προοδευτικά αναβαθμίζονται, γίνονται μέσα από τη συνήθεια, σχεδόν αποδεκτές. Ιδίως και επειδή, από την πλευρά μας, δεν λαμβάνονται τα εκάστοτε ενδεδειγμένα μέτρα εναντίον τους.
Οι Τούρκοι συνεχίζουν ακούραστα να προωθούν τα μακροχρόνια σχέδια τους, με τη βοήθεια μερικότερων κάθε φορά ενεργειών, χωρίς να προσκρούουν σε εμπόδια και αντιδράσεις, από την ελληνική πλευρά.
Και ήδη, τώρα, όπως όλα δείχνουν, ήρθε η σειρά της οιονεί νομιμοποίησης, αλλά και ολοκλήρωσης, των πολλαπλής μορφής παραβάσεων, σε βάρος Ελλάδας. Πρόκειται για την χαρτογράφηση του μυθεύματος της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Όταν αυτό το μύθευμα πρωτοεμφανίστηκε, οι δικοί μας αρμόδιοι γέλασαν και το αντιμετώπισαν σχεδόν ως ευτράπελο. Οπωσδήποτε, δεν αντέδρασαν, τουλάχιστον με τρόπο συνεχή και σταθερό, δηλαδή, με καταγγελίες στους διεθνείς οργανισμούς και ειδικότερα στην ΕΕ, όπου είμασταν και εξακολουθούμε να είμαστε μέλη, σε αντίθεση με τη «φίλη» Τουρκία που δεν είναι.
Δυστυχώς, η ΕΕ, που θα όφειλε να παρέμβει αυτεπαγγέλτως, περί άλλων τυρβάζει. Είναι, δηλαδή απορροφημένη, αναμένοντας τα στρατιά της Ρωσίας να έρθουν να την καταλάβουν, και γι’ αυτό υποχρεώνει την οικονομικά εξαντλημένη Ευρώπη, να προβεί εσπευσμένα σε στρατικοποίηση, που θα της στοιχίσει γύρω στο 5% του ΑΕΠ της. Ουδόλως ασχολείται με τον επεκτατισμό της Τουρκίας εναντίον του μέλους της, της Ελλάδας, εφόσον εμείς δεν το ζητάμε.
Έτσι, συνεχίστηκαν, για μακροχρόνια περίοδο, απτόητες, οι τουρκικές παραβάσεις, και αντιμετωπίστηκαν από ελληνικής πλευράς, με τη συνήθη τάση υποβάθμισης της σημασίας τους και με τη μόνιμη διαβεβαίωση ότι οι Τούρκοι είναι φίλοι μας και ήρεμα τα νερά του Αιγαίου.
Έτσι πριν λίγο καιρό, εισήλθε ανενόχλητο το μύθευμα περί «Γαλάζιας Πατρίδας» στα σχολικά τουρκικά βιβλία του δημοτικού, ως τμήμα διδασκαλίας, χωρίς καν να συνειδητοποιηθεί, από την Ελλάδα, η ακραίας μορφής επικινδυνότητα αυτού του εγχειρήματος. Χωρίς να κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου στην ΕΕ, και όπου αλλού θα μπορούσαμε, και χωρίς να κινητοποιηθεί το σύνολο του πληθυσμού, εναντίον της εμφανούς αυτής απειλής. Από όσο γνωρίζω, υπήρξε σιγή ιχθύος.
Και έτσι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, προκειμένου οι πολύχρονες και πολυσχιδείς τουρκικές παραβάσεις, που προχώρησαν και εμπεδώθηκαν ανενοχλητες, να νομιμοποιηθούν και να μορφοποιηθούν.
Να υπενθυμίσω ότι, κατά τη διάρκεια επώασης αυτού του φαρμακερού αυγού του φιδιού, για τα εθνικά μας θέματα, υποστηρίχθηκε η άποψη, από ελληνικής πλευράς, ότι «η Μεσόγειος δεν είναι ελληνική λίμνη». Και, όπως θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο, η Τουρκία έσπευσε πρόσφατα να αξιοποιήσει αυτή την άποψη, τη χαρισμένη από εμάς. Συγκεκριμένα, σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου στο Εθνικό Κέντρο Ερευνών Ναυτικού Δικαίου του Πανεπιστημίου της Άγκυρας ο διευθυντής του Μουσταφά Μπάσκαρα, δήλωσε ….. «Κάποιες χώρες μπορεί να πιστεύουν ότι ο κόσμος τους ανήκει. Δεν μας απασχολεί για τι ανησυχούν».
Έτσι, λοιπόν, φτάνουμε στο τέλος της διαδρομής, που ετοιμάστηκε με μακροχρόνια, προσεκτικά και συνεπή βήματα από την Τουρκία και δεόντως ενισχυμένη από την πάγια ελληνική διαβεβαίωση ότι «οι Τούρκοι είναι φίλοι μας».
Οι «φίλοι Τούρκοι» λοιπόν, κατέληξαν πρόσφατα στο συμπέρασμα, ότι οι προκαταρκτικές ενέργειες έχουν συμπληρωθεί, και νομοθετούν υποχρέωσή μας με βάση την οποίαν, στις δικές μας θάλασσές, εφεξής δηλαδή στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, «κάθε οικονομική, επιστημονική και περιβαλλοντική δραστηριότητα, θα χρειάζεται σύμφωνα με το νόμο την άδεια της Άγκυρας».
Όπως με δραματικό τρόπο, απόλυτα δικαιολογημένο δυστυχώς, μας πληροφορεί ο κ. Σάββας Καλεντερίδης,ότι «για πρώτη φορά 152 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου χαρακτηρίζονται ως αμφισβητούμενα». Δυστυχώς, φθάσαμε ως εδώ, νανουρισμένοι από την απατηλή διαβεβαίωση ότι «οι Τούρκοι είναι φίλοι μας».
Στο μεταξύ, η ιδεατή Γαλάζια Πατρίδα απέκτησε και φωτογραφία, που την εμφάνισε ένα από τα πιο ισχυρά ΜΜΕ της Τουρκίας. Και σ’ αυτήν είναι πια ορατός ο ακρωτηριασμός των νησιών μας, αρχίζοντας με την Κρήτη που τμήμα της καταπίνεται με τη βοήθεια μιας κόκκινης γραμμής, και συνεχίζει με ακρωτηριασμό για το σύνολο της Ελλάδας. Αυτή η φωτογραφία της Γαλάζιας Πατρίδας γίνεται τώρα νόμος, τον οποίον θα επικαλείται η Τουρκία για να υλοποιεί ανενόχλητη τα επεκτατικά της σχέδια.
Και τώρα, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε, για να μη χαρακτηριστεί αυτή η μακρόχρονη υποτονική μας στάση στις συνεχείς τουρκικές απειλές ως προδοσία;
Θα έλεγα ότι διαθέτουμε ένα και μοναδικό μέσο, αυτό στο οποίο οφείλαμε να προσφύγουμε εδώ και χρόνια: Άμεση ανακήρυξη 12 ναυτικών μιλίων, και στη συνέχεια μελέτη και απόφαση των υπολοίπων. Με παράλληλη, φυσικά, προσφυγή στο σύνολο των διεθνών οργανισμών, με πρώτη τη τάξει την ΕΕ, όσο βέβαια μετρά ακόμη η ισχύς τους, επί των ημερών του Ντόναλντ Τραμπ.
Διαφορετικά….η συνέχεια εμφανίζεται εθνικά δραματική.
Και περνώ στην προετοιμασία μιας δεύτερης εθνικής καταστροφής, που όπως όλα δείχνουν, έχει εισέλθει και αυτή στη φάση των γρήγορων διαδικασιών. Αναφέρομαι στο:
*Σλαβικό όνειρο της «ενοποιημένης Μακεδονίας»
Η υλοποίηση του καταχθόνιου αυτού σχεδίου, όπως όλα δείχνουν, επισπεύδεται, χάρη, ακριβώς, στις χρόνιες ενέργειες και παραλείψεις μιας Ελλάδας άκρως αφελούς. Για να μείνω εδώ και να μην προσθέσω και άλλους χαρακτηρισμούς, εναντίον αυτών που μας έφεραν σε αυτό το απελπιστικό σημείο. Το να κινδυνεύει, δηλαδή, σοβαρά η Μακεδονία. Αναφέρομαι στο μακροχρόνιο σχέδιο της «Μακεδονίας του Αιγαίου».
Υπενθυμίζω, καταρχήν, τις πρόσφατες και ανεκδιήγητου περιεχομένου αναφορές της προέδρου των Σκοπίων, σύμφωνα με τις οποίες, πρέπει να αποκαλείται σκέτη η Μακεδονία χωρίς την προθήκη Βόρεια πριν από αυτήν. Υπενθυμίζω τις αδιάντροπες δηλώσεις διαφόρων αρμοδίων στα Σκόπια, για τη δήθεν καταγωγή τους από τον Μ. Αλέξανδρο και περί άλλων ευθυμολογιών. Και αφού και επισήμως οι Σκοπιανοί πέταξαν στον κάλαθο των άχρηστων το σύνολο των ανειλημμένων υποχρεώσεών τους, αυτών, δηλαδή, που συνόδευαν το δώρο του ονόματος της Β. Μακεδονίας, ήρθε και το επιστέγασμα με τις δηλώσεις του Σκοπιανού Πρωθυπουργού Χ. Μίτσοσκι. Αυτές έλαβαν χώρα στο χωριό Τούμετιτς, πριν μερικές μέρες, στα πλαίσια εορταστικού γεγονότος. Και εκεί ο κ. Μίτσοσκι άφησε ελεύθερο να ξεχειλίσει το περιεχόμενο της παραπλανητικής φιέστας, γύρω από το όνομα που τους προσφέρθηκε και που προσποιήθηκαν ότι το δέχτηκαν. Γιατί, βέβαια, ήταν ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή, για όλους όσοι ήθελαν να σκέπτονται, ότι η πραγματική επιδίωξη των Σκοπιανών δεν ήταν η απόκτηση του ονόματος, αλλά η τελική αρπαγή της από την Ελλάδα. Και, ακριβώς, στην αποτροπή αυτού του τερατώδους σχεδίου του Lenine, απέβλεπαν τα συλλαλητήρια σε ολόκληρη της Ελλάδα, που βούλιαζαν τη γη, πριν από την τελεσιδικία του δώρου του ονόματος της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς, παρότι δεν είχαν ουδεμία σχέση με αυτό.
Ο κ. Μίτσοσκι, λοιπόν, στο χωριό Τούμετιτς της Αλβανίας, προφανώς, συμπέρανε ότι οι πολύχρονοι αγώνες, με βάση την παραποίηση της ιστορίας, άγγιξαν στο τέλος τους, και ότι συνεπώς έφτασε η πολυπόθητη στιγμή, για να υποστηρίξει και επισήμως πια, ότι «η Μακεδονία σήμερα χρειάζεται ενοποίηση περισσότερο από οτιδήποτε άλλο».
Εξυπακούεται ότι ήμουν σίγουρη, και φυσικά όχι η μόνη, από την αρχή αυτής της κακόγουστης κωμωδίας, με το όνομα της Μακεδονίας, ότι θα τελείωνε με τον δραματικό τρόπο για την Ελλάδα, της «Μακεδονίας του Αιγαίου». Δεν περίμενα, ωστόσο, τόσο νωρίς αυτή την εξέλιξη και γι αυτό διατηρούσα μια μικρή ελπίδα, ότι ίσως συνέβαινε κάτι, που θα απέτρεπε τον όλεθρο.
Όπως, όμως, προκύπτει από τις εξελίξεις, οι Σκοπιανοί, κρίνοντας από την εικόνα ακινησίας της Ελλάδας, που παρακολουθεί τις εξελίξεις, ακόμη και αυτές που την αφορούν άμεσα, ως απλός θεατής κατέληξαν, δικαιολογημένα από την πλευρά τους στο συμπέρασμα «μα, γιατί να καθυστερούμε τη ροή των διαδοχικών πράξεων, και το τελικό αποτέλεσμα»;.
Υπενθυμίζω, απλώς, και χωρίς να επεκταθώ, καθώς το έκανα ήδη πολύ συχνά στο παρελθόν, ότι αναφέρομαι στην εξέλιξη του πολύχρονου σχεδίου, περί της δημιουργίας Μακεδονικού κράτους, με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Αυτό προωθείται εδώ και δεκαετίες, με ευφάνταστους μύθους, υποστήριξη ισχυρών συμφερόντων, αλόγιστη ροή χρημάτων, αλλά και εισαγωγή διδασκαλίας από το δημοτικό, προς τους μικρούς Σκοπιανούς, που μαθαίνουν ότι ….. «οι Έλληνες τους έκλεψαν την πατρίδα τους». Η μυθοπλασία ενισχύεται και με το ευφυολόγημα περί της δήθεν καταγωγής των Σλάβων, από τον Μ. Αλέξανδρο, παρ ότι έφτασαν αιώνες μετά απ’ αυτόν, στη Μακεδονία.
Μένω, προς το παρόν, στις δύο αυτές εθνικές μας πληγές, που αιμορραγούν, που πυορροούν και που βγάζουν μάτια, για το πως επί χρόνια, οι εκάστοτε δικοί μας αρμόδιοι, ουδόλως και ουδέποτε ασχολήθηκαν με αυτές, με τη δέουσα σοβαρότητα που απαιτούσε η περίπτωσή τους, με τη λήψη των μέτρων που θα κρίνονταν αποτελεσματικά για κάθε φάση των προβλημάτων, με καταγγελίες στους διεθνείς οργανισμούς, με αναζήτηση συμμάχων που να έχουν συμφέρον να μας υποστηρίξουν κ.ά.
Μένω προς το παρόν στα δύο αυτά, καταστρεπτικών εθνικών συνεπειών, προβλήματα, παρότι είναι στο δρόμο και κακοφορμίζουν και πολυάριθμα άλλα, που και αυτά υφίστανται τη χρόνια εγκατάλειψη και αδιαφορία από τους αρμόδιους των εκάστοτε κυβερνήσεων.
Να υπενθυμίσω, απλά, προς το παρόν, τα όσα συμβαίνουν στη Θράκη, επί πολλές δεκαετίες. Πρόκειται για περιοχή, η οποία για πολλούς και γνωστούς λόγους είναι στην κατηγορία υψηλού εθνικού κινδύνου, και λογικά απαιτεί συνεχή παρακολούθηση και φροντίδα ειδικών προδιαγραφών από την Πολιτεία. Δυστυχώς, όμως οι επικίνδυνες αθηνοκεντρικές προτιμήσεις των ελληνικών κυβερνήσεων απέτρεψαν, εκτός εξαιρέσεων, την εκδήλωση ειδικών φροντίδων προς την περιοχή.
Να προσθέσω, ακόμη, ότι η ίδρυση του Πανεπιστημίου στη Θράκη, που γιόρτασε πριν 3 χρόνια τα 50 χρόνια του στην Κομοτηνή, είχε εξαιρετικά αποτελέσματα αναζωογόνησης της περιοχής. Ωστόσο, η ίδρυσή του οφείλεται σε συντονισμένες και πολύχρονες ενέργειες πανεπιστημιακών των δύο Πανεπιστημίων της Θεσσαλονίκης, του ΑΠΘ και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, όσο αυτό ήταν ακόμη Ανωτάτη Βιομηχανική, και στον πατριωτισμό και την οξυδέρκεια τοπικών παραγόντων. Όχι της Πολιτείας. Να αναγνωρίσω, ωστόσο, ότι έστω και με καθυστέρηση, που κατέληξε ήδη σε πολύ αρνητικές συνέπειες, η Κυβέρνηση αποφάσισε πρόσφατα να παρέμβει στην αλόγιστη πώληση γης στην εθνικά ευαίσθητη αυτή περιοχή.
Η πάγια αδιαφορία των αρμόδιων, για τα εθνικά μας ζητήματα, που βρίσκονται, συνεχώς, σε θανάσιμο κίνδυνο, ενθαρρύνουν απανταχού εχθρούς, αλλά και φίλους, να μας χειρίζονται με έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού, και να μας εκλαμβάνουν ως δεδομένους. Αποκαλυπτικές μιας τέτοιας απαξιωτικής συμπεριφοράς είναι, ανάμεσα και σε άλλες, οι κατά καιρούς δηλώσεις του Πρωθυπουργού της Αλβανίας Έντι Ράμα, που τόλμησε να αμφισβητήσει ότι είμαστε απόγονοι του Πλάτωνα, επέδειξε απαράδεκτη στάση στην υπόθεση Μπελέρη, προέβη σε απαλλοτριώσεις περιουσιών της ελληνικής μειονότητας κ.ά. παρότι οι πολυάριθμοι Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα, έτυχαν αποδοχής, που τους επέτρεψε να επιβιώσουν οικονομικά και να συμβάλουν αποφασιστικά στην οικονομική ανόρθωση της Αλβανίας.
Είναι, δυστυχώς, ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα είναι αδύνατον να επιβιώσει κάτω από τέτοιες συνθήκες, όπως αναφέρονται στο ανά χείρας δοκίμιο. Και δεν πρόκειται για κομματική, αλλά για καθαρά ελληνική αγωνία. Επιβάλλεται, συνεπώς, η γενική αναθεώρηση της εθνικής μας πολιτικής,