Γράφει η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου
Με τακτικές τύπου Μητσοτάκη, η Ελλάδα απέκτησε μόνιμη υφυπουργό Εξωτερικών: την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, μέχρι πρότινος υφυπουργό Εξωτερικών της κυβέρνησης, η οποία παραιτήθηκε, ορίστηκε πρέσβης εκ προσωπικοτήτων και τοποθετήθηκε μόνιμη υφυπουργός Εξωτερικών. Ήταν διπλωμάτης καριέρας.
Η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου είναι αυτή που «τρέχει» το Υπουργείο Εξωτερικών, αντικαθιστώντας ουσιαστικά τον παντελώς ακατάλληλο για αυτήν τη θέση υπουργό Εξωτερικών, Γιώργο Γεραπετρίτη. Στους παροικούντες το Υπουργείο, ο κ. Γεραπετρίτης έχει πολύ αρνητική φήμη.
Την κ. Παπαδοπούλου την έχω γνωρίσει. Όχι πολύ καλά, αλλά αρκετά ώστε να σχηματίσω γνώμη. Ήταν επικεφαλής του Γραφείου Συνδέσμου της Ελλάδας στα Σκόπια την περίοδο 2007-2012, όπου και τη γνώρισα, σε μία από τις πιο κρίσιμες περιόδους. Οι φήμες έλεγαν ότι εστάλη εκεί ως δυσμενής μετάθεση, λόγω της στενής σχέσης της με την Ντόρα Μπακογιάννη. Τη σχέση της με την Ντόρα δεν την έκρυβε η κ. Παπαδοπούλου, αλλά θεώρησε άδικο τον τρόπο με τον οποίο της συμπεριφέρθηκαν.
Αργότερα, διεκδίκησε και κέρδισε με διαγωνισμό τη θέση της επικεφαλής της EULEX στο Κόσοβο. Αυτά, μεταξύ πολλών άλλων θέσεων.
Η κ. Παπαδοπούλου είναι ο μέσος όρος του Έλληνα διπλωμάτη. Δεν είναι Ταλλεϋράνδος, αλλά δεν είναι και ανίκανη. Για τις κατηγορίες που της προσάπτουν, ως διαμορφώτριας της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη, έχουν άδικο. Οι επιλογές είναι του Μητσοτάκη, όχι της Παπαδοπούλου. Εκεί όπου μπορεί να υπάρχει δίκιο είναι στο παιχνίδι που γίνεται στο ΥΠΕΞ υπέρ της οικογένειας. Εκεί υπάρχουν πολώσεις. Η κ. Παπαδοπούλου εκφράζει έναν από τους πόλους.
Τώρα, επί της ουσίας. Στον δημόσιο χώρο συζητάμε συχνά για την ανάγκη δύο πραγμάτων: ενός Συμβουλίου Ασφαλείας και ενός μόνιμου υφυπουργού Εξωτερικών, ο οποίος θα δίνει συνέχεια στην κρατική λειτουργία όταν υπάρχει κενό διακυβέρνησης.
Άρα, η θέση χρειαζόταν.
Το πρόβλημα που αναδύεται είναι ο τρόπος επιλογής.
Μια τέτοια θέση πρέπει να έχει διακομματική συναίνεση, όπως επισημαίνει ο πρόεδρος της Νίκης, Δημήτρης Νατσιός.
Και εκεί η διαδικασία επιλογής πάσχει.
Αλλά έχουμε να κάνουμε με τον Μητσοτάκη και τις μεθόδους του. Πρέπει να αλλάξει.