breaking newsΕλλάδα

Καλεντερίδης: Θα πείτε ποτέ την αλήθεια;

Σαφείς αιχμές για τη διαχείριση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου και ιδιαίτερα για τη ρηματική διακοίνωση προς την Άγκυρα άφησε ο στρατιωτικός αναλυτής και συγγραφέας Σάββας Καλεντερίδης, μιλώντας στη «Ναυτεμπορική» και τη δημοσιογράφο Νικόλ Λειβαδάρη. Υποστήριξε ότι η Τουρκία δεν υποχώρησε απλώς απέναντι στην υλοποίηση του έργου, αλλά είχε προηγουμένως θέσει συγκεκριμένες απαιτήσεις, με κεντρική την επίσημη ενημέρωσή της για τις εργασίες.

Ο Σάββας Καλεντερίδης ξεκαθάρισε ότι τάσσεται υπέρ της ολοκλήρωσης της ηλεκτρικής διασύνδεσης, την οποία θεωρεί ιδιαίτερα σημαντική για την Κυπριακή Δημοκρατία. Επέμεινε, ωστόσο, ότι η πρόοδος του έργου δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για να παρακαμφθούν τα ερωτήματα σχετικά με τις διπλωματικές κινήσεις που προηγήθηκαν και τις πιθανές συνέπειές τους για τις ελληνικές θέσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

«Η Τουρκία το απαίτησε – Δεν ήταν μια αυθόρμητη ενέργεια»

Στο επίκεντρο της παρέμβασής του βρέθηκε η ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία, το περιεχόμενο της οποίας, όπως επισημάνθηκε στη συζήτηση, δεν είχε παρουσιαστεί στους πολιτικούς αρχηγούς κατά την ενημέρωσή τους.

Ο αναλυτής υποστήριξε ότι ακόμη και το γεγονός της αποστολής της διακοίνωσης έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, ανεξαρτήτως της ακριβούς διατύπωσής της.

Κατά την εκτίμησή του, η Άγκυρα είχε απαιτήσει να ενημερωθεί για το όνομα του πλοίου, τις συντεταγμένες της διαδρομής και το είδος των εργασιών, με τρόπο που δεν θα έθιγε τις τουρκικές θέσεις για το καθεστώς της περιοχής.

Ο Καλεντερίδης συνέδεσε αυτή την απαίτηση με την απουσία περαιτέρω τουρκικής παρεμπόδισης, εκτιμώντας ότι η τουρκική πλευρά ικανοποιήθηκε από τη διαδικασία που ακολουθήθηκε.

«Ποιος πίεσε την Τουρκία να υποχωρήσει;»

Ο στρατιωτικός αναλυτής αμφισβήτησε το επιχείρημα ότι η Άγκυρα αναγκάστηκε να περιορίσει τις αντιδράσεις της εξαιτίας διεθνών πιέσεων.

Έθεσε συγκεκριμένα ερωτήματα για τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γαλλίας, ζητώντας να εξηγηθεί ποιος άσκησε πίεση στην τουρκική κυβέρνηση και με ποιο αποτέλεσμα.

Αναφέρθηκε στις επαφές του Ντόναλντ Τραμπ με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, υποστηρίζοντας ότι από τις σχετικές ανακοινώσεις δεν προκύπτει πως η Ουάσιγκτον πίεσε την Άγκυρα για το ζήτημα του καλωδίου.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στις γαλλοτουρκικές σχέσεις. Επικαλέστηκε τη στρατιωτική συνεργασία των δύο χωρών, καθώς και τα σημαντικά γαλλικά οικονομικά συμφέροντα στην Τουρκία, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την παρουσία της Renault στην Προύσα.

Με αυτά τα δεδομένα, αμφισβήτησε την εκτίμηση ότι το Παρίσι θα επέλεγε μια σοβαρή σύγκρουση με την Άγκυρα αποκλειστικά για την ηλεκτρική διασύνδεση.

Το βασικό του ερώτημα ήταν εάν η Τουρκία πράγματι υποχώρησε λόγω πιέσεων ή εάν οι απαιτήσεις που είχε διατυπώσει ικανοποιήθηκαν.

Ο κίνδυνος δημιουργίας προηγουμένου στην Ανατολική Μεσόγειο

Σύμφωνα με τον Καλεντερίδη, το σημαντικότερο ζήτημα δεν περιορίζεται στο εάν η συγκεκριμένη επιχείρηση πραγματοποιήθηκε χωρίς περαιτέρω εμπόδια.

Η ουσία, όπως υποστήριξε, βρίσκεται στο ενδεχόμενο να δημιουργηθεί ένα προηγούμενο, βάσει του οποίου η Τουρκία θα απαιτεί αντίστοιχη ενημέρωση και σε μελλοντικές εργασίες υποθαλάσσιων καλωδίων.

Έθεσε μάλιστα το υποθετικό παράδειγμα μιας νέας ελληνικής πρωτοβουλίας χωρίς γαλλική συμμετοχή, διερωτώμενος εάν η Άγκυρα θα επιχειρούσε και τότε να επιβάλει ανάλογους όρους.

Κατά την ανάλυσή του, τέτοιες πρακτικές ενδέχεται να ενισχύσουν σταδιακά την εικόνα ότι η Τουρκία διαθέτει δικαιώματα σε θαλάσσιες περιοχές όπου η Ελλάδα αμφισβητεί τις τουρκικές διεκδικήσεις.

Στο σημείο αυτό διευκρίνισε τη διαφορά μεταξύ της έκδοσης NAVTEX, που συνδέεται με την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, και της άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Υποστήριξε ότι η πόντιση καλωδίων, σύμφωνα με το εφαρμοστέο διεθνές δίκαιο, δεν θα έπρεπε να μετατρέπεται σε διαδικασία πολιτικής διαπραγμάτευσης με την Τουρκία.

Οι επικρίσεις προσωπικοτήτων και το ερώτημα προς την κυβέρνηση

Ο Καλεντερίδης υπογράμμισε ότι οι επιφυλάξεις για τη ρηματική διακοίνωση δεν προέρχονται αποκλειστικά από κόμματα της αντιπολίτευσης.

Αναφέρθηκε σε πρόσωπα με πολιτική, διπλωματική και επιστημονική εμπειρία, μεταξύ των οποίων ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο Κώστας Καραμανλής, ο Αντώνης Σαμαράς, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Χρήστος Ροζάκης.

Κατά την άποψή του, η δημόσια συζήτηση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως υπονόμευση του έργου, όταν τίθενται ερωτήματα για τις επιπτώσεις των χειρισμών στην εξωτερική πολιτική.

Ζήτησε ουσιαστική ενημέρωση για όσα μεσολάβησαν μεταξύ της κρίσης του 2024 και των σημερινών εξελίξεων, ώστε να εξηγηθεί γιατί η τουρκική στάση εμφανίζεται διαφορετική.

«Το έργο πρέπει να γίνει» – Η γεωπολιτική σημασία για την Κύπρο

Παρά την κριτική του, ο Σάββας Καλεντερίδης επέμεινε ότι η ηλεκτρική διασύνδεση πρέπει να ολοκληρωθεί.

Επισήμανε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία παραμένει ενεργειακά απομονωμένη από το ενιαίο ευρωπαϊκό ηλεκτρικό δίκτυο και ότι η σύνδεσή της με την Ελλάδα έχει τόσο ενεργειακή όσο και γεωπολιτική σημασία.

Αναφέρθηκε επίσης στην προοπτική επέκτασης της διασύνδεσης προς το Ισραήλ και τη Μέση Ανατολή.

Ωστόσο, υπογράμμισε ότι η ενεργειακή και γεωπολιτική αξία του έργου δεν πρέπει να συγχέεται με το ζήτημα των κυριαρχικών δικαιωμάτων στις θαλάσσιες περιοχές από τις οποίες διέρχεται.

Κατά την εκτίμησή του, η ολοκλήρωση του έργου αποτελεί θετική εξέλιξη, αλλά δεν αρκεί από μόνη της για να απαντήσει στα ερωτήματα που έχουν προκύψει από τη διαχείριση των τουρκικών απαιτήσεων.

Η «νέα Γιάλτα» και η συνάντηση ΗΠΑ–Ρωσίας–Κίνας

Στο τελευταίο μέρος της παρέμβασής του, ο Σάββας Καλεντερίδης αναφέρθηκε στις διεργασίες για μια συνάντηση κορυφής μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ρωσίας και Κίνας, την οποία η δημοσιογράφος συνέδεσε με το ενδεχόμενο μιας «νέας Γιάλτας».

Ο αναλυτής επισήμανε ότι υπάρχουν σημαντικές διαφωνίες μεταξύ των τριών δυνάμεων ως προς την ατζέντα των συνομιλιών.

Σύμφωνα με την εκτίμησή του, η Ουάσιγκτον επιθυμεί να τεθούν ζητήματα πυρηνικών εξοπλισμών, η Μόσχα επιδιώκει να συμπεριληφθεί το Ουκρανικό, ενώ το Πεκίνο δεν επιθυμεί να δεσμευτεί σε μια διαδικασία ελέγχου των πυρηνικών οπλοστασίων, προτού ενισχύσει περαιτέρω τις δικές του δυνατότητες.

Ο Καλεντερίδης εμφανίστηκε επιφυλακτικός απέναντι στον παραλληλισμό με τη Διάσκεψη της Γιάλτας του 1945. Όπως εξήγησε, ο σημερινός κόσμος βρίσκεται ακόμη σε φάση γεωπολιτικού μετασχηματισμού και δεν έχουν διαμορφωθεί οι σταθερές ισορροπίες που θα επέτρεπαν μια αντίστοιχη συμφωνία για σφαίρες επιρροής.

Παράλληλα, υποστήριξε ότι η συνάντηση θα είχε ιδιαίτερη σημασία για το διεθνές κύρος των τριών ηγετών, καθώς και για ζητήματα τεχνολογίας, πληροφοριών και στρατηγικής ισορροπίας.

Back to top button