Γράφει ο Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)
Το σοβαρότερο έγγραφο του Ευρωκοινοβουλίου για την Τουρκία, είναι η ετήσια Έκθεση, η οποία δεν αποτελεί νομοθεσία, αλλά περιέχει τις θέσεις του Ευρωκοινοβουλίου συνολικά. Τις προάλλες, η Έκθεση, όπως την διαμόρφωσε ο Ισπανός εισηγητής-Ευρωβουλευτής, τέθηκε για ψήφιση στην Επιτροπή Εξωτερικών και εγκρίθηκε. Η τελική ψηφοφορία θα γίνει σε προσεχή ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου.
Στην Έκθεση περιλαμβάνονται αρκετές ορθές αναφορές για Κύπρο- Ελλάδα, που διάφοροι Ευρωβουλευτές κι ιδιαίτερα όσοι είμαστε μέλη στην Επιτροπή Εξωτερικών, έχουμε προωθήσει. Ωστόσο, άρχισε ήδη ο δημόσιος διαγκωνισμός για το ποιος μεταξύ μας έχει συμβάλει περισσότερο στο … «γώνιασμα» της Τουρκίας. Εκείνο όμως για το οποίο επικρατεί πλήρης «σιωπή», είναι οι σοβαρές απαλείψεις και παραλείψεις, που εγχώριοι Ευρωβουλευτές προώθησαν είτε με πρωτοβουλία τους, είτε υπακούοντας στα κόμματα τους.
Θα περιοριστούμε σε δύο μόνο ατοπήματα που παρακάμπτουν το Κυπριακό ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής με ωμή παραβίαση του ευρωπαϊκού δικαίου, για τα οποία ατοπήματα επικρατεί σκόπιμη «σιωπή» και προφανώς αποδοχή. Τα δύο κορυφαία όργανα της ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των αρχηγών των 27 κρατών-μελών και η Ευρωπαϊκή Κομισιόν, τα οποία ζυγίζουν κάθε τους λέξη στις γραπτές αναφορές/εκθέσεις τους κι ειδικά για το ρόλο της Τουρκίας στο Κυπριακό, υποδεικνύουν ότι η όποια λύση στην Κύπρο θα πρέπει να περιλαμβάνει την εφαρμογή του ευρωπαϊκού κοινοτικού κεκτημένου (EU acquis), δηλαδή την εφαρμογή όλης της νομοθεσίας της ΕΕ (Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, Συνθήκες, νομοθεσία, Δικαστικές Αποφάσεις, πολιτικές τς ΕΕ όπως εξελίσσονται). Ίδια αναφορά για την εφαρμογή του ευρωπαϊκού κοινοτικού κεκτημένου (EU acquis) περιλαμβάνεται και στα ομόφωνα Συμπεράσματα των 27 του Ευρ. Συμβουλίου. Αυτή η τόσο καθοριστική αναφορά, την οποίαν μόνος περιέλαβα στις τροπολογίες που υποβλήθηκαν και φέτος, απαλείφθηκε με την συναίνεση εγχώριων Ευρωβουλευτών. Μάλιστα, στο τέλος κάποιοι υπερψήφισαν και την Έκθεση. Εν ολίγοις, η Κομισιόν στην πρόσφατη Έκθεση της για την Τουρκία και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο –και καθένας αντιλαμβάνεται την πολιτική δυσκολία-, απαιτούν ωστόσο όπως η όποια λύση στην Κύπρο εφαρμόζει το κοινοτικό κεκτημένο, το οποίο όμως το Ευρωκοινοβούλιο … παρακάμπτει.
Ένα άλλο σοβαρό ατόπημα γύρω από το Κυπριακό, αφορά τις λεγόμενες συγκλίσεις στο διαπραγματευτικό τραπέζι, οι οποίες προνοούν μεταξύ άλλων και το εξής αδιανόητο: Ο παράνομος χρήστης να έχει τον πρώτο λόγο για Ελληνοκυπριακές ιδιοκτησίες που θα περιλαμβάνονται στην περιοχή υπό το «τουρκοκυπριακό κρατίδιο». Ο παράνομος χρήστης κι όχι ο νόμιμος ιδιοκτήτης!
Αυτή ειδικά η σύγκλιση βρίσκεται σε κάθετη σύγκρουση με τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ ο οποίος κατοχυρώνει τον σεβασμό του δικαιώματος ιδιοκτησίας. Θα είναι ενδιαφέρον όπως οι ηγεσίες του ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, που ζητούν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να δεσμευτεί εκ των προτέρων στην ωμή παραβίαση του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, να εξηγήσουν πως μπορούν να στερούν το αναφαίρετο δικαίωμα ιδιοκτησίας (άρθρο 17 στον δεσμευτικό Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων) από πολίτες της ΕΕ. Κάθε φορά που ένας κομματικός αρχηγός αναφέρεται σε … «αρχές και αξίες της ΕΕ» αλλά ταυτοχρόνως ζητά σεβασμό των διαπραγματευτικών συγκλίσεων, δεν είναι άγνοια, αλλά σκόπιμη παραπλάνηση.