Συμπληρώνονται φέτος οκτώ χρόνια από εκείνη την ημέρα του Ιουνίου που η Ελλάδα γονάτισε συμβολικά μπροστά σε ένα κρατίδιο-συνονθύλευμα εθνοτήτων.
Στο Πισοδέρι της Φλώρινας, εκεί όπου ηττήθηκε ο κομμουνισμός με τα όπλα το 1949, ο Αλέξης Τσίπρας ήρθε το 2018 για να ολοκληρώσει με το μελάνι ό,τι δεν κατάφερε το αίμα: την παράδοση της γλώσσας, του ονόματος και της εθνικής μνήμης. Οκτώ χρόνια μετά, η κατάπτυστη συμφωνία των Πρεσπών παραμένει μια ανοιχτή πληγή, και το θράσος των πρωταγωνιστών της παραμένει αμείωτο.
Ο άνθρωπος που ξεπούλησε το όνομα, τη γλώσσα και την εθνότητα σε ένα μόρφωμα που η ίδια η Βουλγαρία εμποδίζει να μπει στην ευρωπαϊκή ένωση, γιατί ξέρει καλά πως ούτε γλώσσα ούτε έθνος υπάρχει, σήμερα αυτοαποκαλείται σωτήρας. Ο Τσίπρας επέστρεψε. Δημιούργησε νέο κόμμα για να «διορθώσει» όσα ο ίδιος κατέστρεψε, επαίρεται μάλιστα για το «κατόρθωμά» του. Το θράσος είναι ανάλογο της πράξης: τεράστιο, ανυπόφορο, προκλητικό.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, σημερινοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, του κόμματος που κατρακυλά στο 1%, καταθέτουν ερώτηση στη βουλή διαμαρτυρόμενοι. Για ποιο πράγμα; Για μια αναθεματική στήλη που θέλει να στήσει η επιτροπή ελληνισμού στον προαύλιο χώρο του διοικητηρίου Δράμας. Μια στήλη που γράφει το αυτονόητο: «Εστί μεν ουν η Ελλάς και η Μακεδονία» και στα αγγλικά «Macedonia, of course, is part of Greece».
Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, με επικεφαλής την κυρία Ρένα Δούρου, ρωτούν πώς είναι δυνατόν να επιτρέπεται κάτι τέτοιο, επικαλούμενοι δήθεν παραβίαση των Πρεσπών. Αναρωτιέται κανείς: πού ήταν αυτή η ευαισθησία όταν η γειτονική χώρα παραβίαζε καταγεγραμμένα τη συμφωνία πάνω από 200 φορές;
Για να θυμηθούμε μερικά πράγματα, μήπως τα ξέχασαν οι κύριοι και οι κυρίες του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Ζόραν Ζάεφ, που υπέγραψε τη συμφωνία, χρησιμοποιούσε ανερυθρίαστα το σκέτο «Μακεδονία». Ο διάδοχός του, Χρίστιαν Μίτσκοσκι, το ίδιο. Η πρόεδρος Γκορντάνα Σιλιάνοφσκα, το ίδιο. Ο ήλιος της Βεργίνας, που το άρθρο 8 της συμφωνίας απαγορεύει ρητά στα Σκόπια να χρησιμοποιούν, κυματίζει κανονικά στη σημαία του μορφώματος. Τα αυτονομιστικά τραγούδια στα καλοκαιρινά πανηγύρια της Φλώρινας μιλούν για «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα, και ονειρεύονται την Μακεδονία του αιγαίου πράγμα που δεν υφίσταται. Αυτές είναι οι πραγματικές παραβιάσεις. Όχι μια στήλη που λέει την αλήθεια, ποια αλήθεια αυτή του *Στράβωνα; (Έλληνα γεωγράφου, φιλόσοφου και ιστορικού,), «Εστί μεν ουν η Ελλάς και η Μακεδονία».
Υπενθυμίζουμε στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μιας και προφανώς δεν διάβασαν ποτέ το κείμενο που θεωρούν ιερό, ότι το άρθρο 7 της συμφωνίας των Πρεσπών αναφέρει ρητά πως η Ελλάδα κατέχει το ιστορικό κομμάτι της Μακεδονίας. Και το άρθρο 8 απαγορεύει στη γειτονική χώρα να οικειοποιείται σύμβολα της ελληνικής Μακεδονίας. Άρα, μια αναθεματική στήλη που υπενθυμίζει την ιστορική αλήθεια δεν παραβιάζει τίποτα. Απλώς ενοχλεί όσους θα ήθελαν να ξεχαστεί.
Ας μην ξεχνάμε το σκηνικό της υπογραφής
Στο Βίτσι, εκεί όπου ο Ελληνικός στρατός συνέτριψε τις δυνάμεις του ΔΣΕ το 1949, ο Τσίπρας επέλεξε να στήσει το δικό του θέατρο νίκης, μια νίκης επί της αλήθειας, επί της ιστορίας, επί της λογικής. Τα ΜΑΤ είχαν αποκλείσει την περιοχή, είχαν φέρει δυνάμεις από όλη την Ελλάδα, πλην της βόρειας, προφανώς για να μην αναγνωρίζουν τους διαδηλωτές, και ξυλοφόρτωναν όποιον τολμούσε να διαμαρτυρηθεί. Ο χώρος περιφραγμένος, απροσπέλαστος, σαν να επρόκειτο για στρατιωτική επιχείρηση. Κι εκεί, μέσα σε αυτό το ασφυκτικό κλοιό, υπέγραψαν την παράδοση.
Οκτώ χρόνια μετά, η ντροπή παραμένει νωπή. Και το γεγονός ότι οι ίδιοι άνθρωποι που την προκάλεσαν τολμούν σήμερα να δίνουν μαθήματα νομιμότητας και σεβασμού των συμφωνιών, αποδεικνύει ότι το θράσος, δυστυχώς, δεν έχει ημερομηνία λήξης. Αυτή η στήλη δεν είναι απλώς μια επιγραφή. Είναι η υπενθύμιση ότι η Μακεδονία ήταν, είναι και θα παραμείνει ελληνική, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να το διαγράψουν με υπογραφές και μελάνια που δεν αντέχουν στον χρόνο.
*Στράβωνας,
Ο Στράβων (64 π.Χ.–24 μ.Χ.), γεννημένος στην Αμάσεια του Πόντου, υπήρξε σημαντικός Έλληνας γεωγράφος, ιστορικός και φιλόσοφος της Μικράς Ασίας. Έγινε γνωστός κυρίως για το έργο του «Γεωγραφικά», στο οποίο κατέγραψε πολύτιμες πληροφορίες για τους λαούς, τις πόλεις και τις γεωγραφικές περιοχές του τότε γνωστού κόσμου.