Οι προκλήσεις των Καθολικών στη Βόρεια Ήπειρο! Δυσαναπλήρωτο το κενό του Αναστάσιου του Ιεραποστόλου!Το θαύμα της μητρικής γλώσσας!!Ο Όσιος Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης ο Υμνογράφος ένας Βορειοηπειρώτης σύγχρονος Άγιος!Ο κατά κόσμον Αναστάσιος Αθανάσιος Γραίκος του Ιωάννη και της Αθηνάς το γένος Δρόσου γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1905 στη Δρόβιανη της επαρχίας Δελβίνου Βόρειας Ηπείρου στην Αλβανία.
Οι προκλήσεις των Καθολικών στη Βόρεια Ήπειρο! (ακολουθεί άρθρο του slpress)
Απολύτως προκλητικές είναι οι δραστηριότητες της Αποστολικής Διοίκησης της Νοτίου Αλβανίας (Administratio Apostolica Albaniae Meridionalis – φορέας της Καθολικής Εκκλησίας) – είχε “θεσμοθετηθεί” ήδη από τη φασιστική κατοχική εξουσία προπολεμικά – η οποία έχει προσλάβει διαστάσεις διάρθρωσης, χρηματοδότησης και “ιεραποστολικής” παρουσίας στον χώρο όπου ιστορικά μαρτυρείται η Ορθόδοξος Εκκλησία, αμέσως μετά την πτώση του αθεϊστικού καθεστώτος στην Αλβανία.
Όμως, ειδικά το τελευταίο διάστημα, ενδεχομένως ερμηνεύοντας με τον δικό τους τρόπο την πραγματικότητα που δημιουργεί η εκδημία του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, φαίνεται η κατάσταση να εκτροχιάζεται πλήρως. Ουσιαστικά από την ίδρυση της (τον Νοέμβριο 1939) και άλλο τόσο στην νέα της εκδοχή, η εν λόγω δομή έχει ταυτιστεί πλήρως με βλέψεις και σκοπιμότητες της ιταλικής διπλωματίας και υπηρεσιών. Αυτό αποτελεί ακόμη πιο ανησυχητικό στοιχείο στην όλη υπόθεση.
Η δήθεν “ιεραποστολή” σε ένα χώρο που όλες τις ανάγκες ιστορικά και σήμερα καλύπτουν οι Ορθόδοξες Επισκοπές της τοπικής Αυτοκεφάλου Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αλβανίας, είναι το περίβλημα της παλινδρόμησης των ιταλικών υπηρεσιών σε μεθοδεύσεις, για τις οποίες η ιστορική έρευνα μας προσφέρει πλούσιο υλικό ήδη από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Υλικό, που αν μη τι άλλο επιβεβαιώνει την δολιότητα και την επιδίωξη βίαιου ελέγχου της επιρροής του Ελληνισμού στον φυσικό του αυτό γεωγραφικό χώρο. Που δεν αφορά την ιστορία, αλλά κυρίως την πραγματικότητα…
Ο επικεφαλής της Φλάβιο Καβαλίνι – ενώ είναι απλός Καθολικός ιερέας- λειτουργός – τους τελευταίους μήνες, εμφανίζεται να τελεί ποιμαντορικές περιοδείες και επισκέψεις με την αμφίεση Επισκόπου. Για όσους είναι σχολαστικοί με τους εκκλησιαστικούς τύπους, ας αναφερθεί ότι ο ίδιος ο φορέας αποτελεί τέχνασμα από τα γνωστά των Καθολικών, δεδομένου ότι ουδεμία επισκοπική έδρα διέθεταν στις περιοχές που δραστηριοποιούνται. Και μάλιστα τέλεσε στις αρχές παρελθόντος Ιουλίου “ποιμαντορική” επίσκεψη στους Αγίους Σαράντα! Ουσιαστικά, με την όλη κινητικότητα τους, δείχνουν να επιδιώκουν την ανακεφαλαίωση και προβολή του καρπού της από τριακονταετίας επένδυσής τους στον κάτω του Γεννούσου (Σκούμπι) Ποταμού…
Κέντρο της όλης δραστηριοποίησης τους από το 1992 ήδη είναι η Αυλώνα, στην οποία μάλιστα χαίρουν ειδικής και προνομιακής μεταχείρισης από την πολιτεία και το Φίερι, δεδομένου ότι βρίσκεται ακριβώς επί σημαντικής οδικής αρτηρίας. Στο προσωπικό της ιεραποστολής συμπεριλαμβάνονται διαχρονικά και σήμερα δεκάδες Ιταλών ιερωμένων, μοναχών και κυρίως μοναζουσών. Οι τελευταίες είναι ιδιαίτερα αποδοτικές στον τομέα της κοινωνικής προσφοράς, που αποτελεί εξ άλλου το άλλοθι και ταυτόχρονα δόκιμο μέσο είσδυσης και διάδοσης.
Κατά τη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι Ιταλοί ή Ιταλομαθείς για να μην υπάρχουν προσχήματα και βρίσκονται σε στενή εάν όχι ταυτόσημη συνεργασία και καθοδήγηση με το πολύ ισχυρό Προξενείο της Ιταλίας στην Αυλώνα. Τα καλά στελεχωμένα κλιμάκιά τους στο Φίερι, την Λούσνια, Μπεράτι, Αργυρόκαστρο, Αυλώνα, Αγίους Σαράντα, Δέλβινο, Ελμπασάνι κ.α. μαζί και σε σημαντικές κώμες και κοινότητές τους λειτουργούν φροντιστήρια εκμάθησης της Ιταλικής, πλήρη σχολεία με ουσιαστικής σημασίας παρουσία εκπαιδευτικών και υπό την διακριτική διοίκηση μοναζουσών, κέντρα επαγγελματικής κατάρτισης, μονάδες παροχής ανθρωπιστικής υποστήριξης, όπου χωρίς καμιά τήρηση των προσχημάτων χρηματοδοτούνται από Ιταλικού κρατικού φορείς και φέρουν ανεπιφύλακτα την σημαία της Ιταλίας.
Η παρακαταθήκη του Αναστάσιου
Θα ήταν κατάχρηση χώρου η επιμονή σε λεπτομέρειες της υπόθεσης. Αξίζει όμως να αναφερθεί η λεπτομέρεια, αποκαλυπτική της δολιότητας, ότι ακόμη και αυτή η χειρονομία μεταφοράς προς προσκύνηση τμήματος του λειψάνου του Αγίου Νικολάου στη Μητρόπολης Βερατίου, την παρουσιάζουν ως κοινή λατρευτική δραστηριότητα.
Εκείνο όμως που αδήριτα προκύπτει είναι η ανάγκη μιας σχετικής απάντησης – χωρίς αυτή να περιοριστεί στην απλή διαμαρτυρία. Άλλο η οφειλόμενη ένσταση της αρμόδιας εκκλησιαστικής αρχής – με την επίκληση της ειρηνικής συνύπαρξης – και άλλο αυτό που θα εξασφάλιζε την αφύπνιση των πνευματικών δυνατοτήτων που η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός διαθέτει για να αντιπαρέλθει την κατάσταση που το Βατικανό επιδιώκει να δημιουργήσει, ταυτιζόμενο για άλλη μια φορά με τις βλέψεις της Ιταλίας.
Η παρακαταθήκη που άφησε ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος δεν είναι προς θαυμασμό, αλλά προς αξιοποίηση στην ιεραποστολή και την αλληλεγγύη των Ορθοδόξων Χριστιανών. Η λαϊκή παροιμία του “μη χύνεις αλλού το νερό, όταν η αυλή σου διψάει” στην περίπτωση έχει ειδική βαρύτητα…
Το ιστορικό της Administrattio Apostolica
Η γραμμή του Γενούσιου Ποταμού, ή έστω αυτή του γλωσσολόγου Γίρετσεκ, ουσιαστικά δεν προσδιορίζει μόνο τον διαχωρισμό Τοσκιρίας και Γκεγκερίας (οι δύο φυλές των Αλβανών με τα σχετικές γλωσσικές διαλέκτους) και την επιρροή των γλωσσών: Ελληνικής νοτίως αυτής και λατινογενών βόρεια της γραμμής. Με την εκκλησιαστική πραγματικότητα που δημιουργήθηκε μετά το σχίσμα των Δυτικών Χριστιανών και τις πιέσεις στην ανατολική ακτή της Αδριατικής, ειδικά κατά τους σκοτεινούς αιώνες της Οθωμανικής κυριαρχίας, οριοθετεί και την ταυτότητα των Χριστιανών. Με όριο τη γραμμή Δυρράχιο – Τίρανα – Ελμπασάν, νότια αυτών οι Χριστιανοί ανήκουν ιστορικά στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και βόρεια αποσχίστηκαν στο Βατικανό.
Κι ενώ με την ιταλική κατοχή στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ήπειρο, πόσο μάλλον στην Βόρεια Ήπειρο, που ήδη είχε προβλεφθεί να αποσπαστεί στο υπό συγκρότηση κράτος της Αλβανίας, οι πιέσεις και βιαιοπραγίες για την συρρίκνωση της φυσιολογικής επιρροής του Ελληνισμού και τη διάρρηξη των φυσικών δεσμών με το Πατριαρχείο, είναι τραγικές. Ακόμη πιο τραγική είναι η διαχείριση του Εκκλησιαστικού ζητήματος κατά την κατοχή της Αλβανίας από την Φασιστική Ιταλία, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Την σχεδόν ολοκληρωμένη διοικητικά μεθόδευση για την παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας (είχε λάβει Τόμο Αυτοκεφάλου τον Απρίλιο του 1937) στο Βατικανό δια της Ουνίας ανέτρεψε την τελευταία στιγμή η νικηφόρος αντεπίθεση και επέλαση του Ελληνικού Στρατού. Εάν σήμερα στο χώρο της Αλβανίας διαιωνίζεται γνήσια Ορθοδοξία, σε μεγάλο βαθμό έγκειται στην ηρωική θυσία των Ελλήνων το 1940-41.
Μπορεί οι φανατικοί κύκλοι του Βατικανού και ειδικά οι παράγοντες του φασιστικού καθεστώτος του Ντούτσε που αντιλαμβάνονταν την “ενοποίηση” των Εκκλησιών παρόμοια μ’ εκείνη της προσχώρησης του αλβανικού κράτους στο στέμμα του Βίκτωρος Εμμανουήλ να μην πέτυχαν τον στόχο αυτό, ωστόσο δημιούργησαν εκ του μηδενός τη δομή της Αποστολικής Διοίκησης Νοτίου Αλβανίας. Αυτή που αξιοποιούν επί μεγαλύτερου χρονικού διαστήματος, με αφειδώλευτες χρηματοδοτήσεις και απροκάλυπτους τρόπους…
Αγνώμονες οι Ιταλοί κρατικοί φορείς
Με την ευκαιρία να αναφερθεί ένα επεισόδιο δυσανάλογης σημασίας, πλην όμως ενδεικτικό της νοοτροπίας που διακατέχει το Ιταλικό κατεστημένο στον διπλωματικο-στρατιωτικό και εκκλησιαστικό χώρο. Κατά τον περασμένο Μάιο, στο Στρατιωτικό τους Κοιμητήριο στο Μπάρι, που έχουν συγκροτήσει ειδικά για τον ενταφιασμό των απολεσθέντων τους στο Μέτωπο με την Ελλάδα το 1940-41, ενταφιάστηκαν ακόμη 27 σωροί.
Τους έχουν εντοπίσει κατά τις σχετικές εργασίες έρευνας πεδίου, εκταφής, ταυτοποίησης κι επανενταφιασμού οι αξιωματικοί και ειδικοί του υπουργείου Αμύνης της Ελλάδος που από το 2018 εργάζονται στην επικράτεια της Αλβανίας. Συνεπείς στις σχετικές διαδικασίες και κυρίως στις ανθρωπιστικές υποχρεώσεις, τα οστά που ανήκουν σαφώς σε Ιταλούς, παραδόθηκαν στον Ακόλουθο Αμύνης της Πρεσβείας της Ιταλίας στα Τίρανα. Πλην όμως ουδεμία αναφορά έγινε από πλευράς των Ιταλών ιθυνόντων, στην ακέραια αυτή χειρονομία των Ελλήνων αξιωματικών… (slpress.gr)
Πολλοί οι ιεραπόστολοι κι άξιος ο μισθός τους όμως δυο είχαν το σπάνιο μεγάλο χάρισμα. Εφραίμ ο Αριζονίτης και Αναστάσιος Αλβανίας..
Επίσης είναι αξιοσημείωτο ότι η Ελληνική μειονότητα της Β Ηπείρου δίνει αγίους ως και σήμερα όπως τον πρόσφατα αγιοκαταταχθέντα Άγιο Γεράσιμο τον Μικραγιαννανίτη και αυτό δεν πρέπει ν΄αποσιωπάται αλλά ιδιαιτέρως να τιμάται και να προβάλλεται και από την εκεί Τοπική Εκκλησία..Ποιές ημερίδες, εκδηλώσεις θεσμοθετήθηκαν ή έγιναν εκεί στη μνήμη του ποιός ναός αναγέρθηκε προς τιμή του πως και με ποιο τρόπο η γεννέτειρα του τιμά την μνήμη του;
Το θαύμα της μητρικής γλώσσας!!Ο Όσιος Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης ο Υμνογράφος!
”Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική·
……
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.” (Ο Ελύτης)
Το θαύμα της μητρικής γλώσσας!!Ο Όσιος Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης έγινε ο Μεγάλος Υμνογράφος γιατί είχε πάθος για την μητρική ως μέλος μειονότητας καθώς καταγόταν από τη Δρόβιανη της Β Ηπείρου!Ο Αγιορείτης Μοναχός που τίμησε ως κι η Ακαδημία Αθηνών για το έργο του. Έγραψε χιλιάδες στίχους στην αρχαίζουσα Ελληνική!
Ο Όσιος Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης ο Υμνογράφος που μας κληροδότησε ένα τεράστιο έργο Εκκλησιαστικής ποίησης στην αρχαίζουσα ήταν ένα παιδί της ελληνικής διασποράς της ομογένειας. Έτσι εξηγείται το πάθος του για την μητρική του γλώσσα.. ήταν γόνος Ελλήνων της Β Ηπείρου. Κάθε μειονότητα που ζει σε αλλόγλωσσο περιβάλλον έχει το φόβο και την αγωνία της μη αφομοίωσης. Κι αυτό της προσδίδει ένα ιδιαίτερο κίνητρο για τη διατήρηση κι ανάπτυξη της γλωσσικής συνείδησης που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εθνοτικής ταυτότητας..Και πολύ περισσότερο αυτό ενεργεί όταν υπάρχει μια καταπιεσμένη γλωσσική μειονότητα όπως σε αυτή την περίπτωση.
Εκτός αυτού ο Όσιος Γεράσιμος μεγαλώνοντας εκτός συνόρων της μητέρας πατρίδας είχε στερηθεί το γλωσσικό πλούτο και τα πλούσια ερεθίσματα της μητρικής του γι αυτό όταν ήρθε στην Αθήνα έσπευσε όχι μόνο ν΄αναπληρώσει τα κενά του αλλά και να εξειδικευθεί στην ελληνική και στους αρχαίους συγγραφείς..Ενώ το πάθος του για την Ελληνική το ικανοποίησε σε μέγιστο βαθμό στις βιβλιοθήκες του Αγίου όρους όπου ήταν και Βιβλιοθηκάριος..
Αυτή η στέρηση αυτή η απόσταση λειτούργησε ως ισχυρό κίνητρο αναπλήρωσης και ανέδειξε έναν μείζον ποιητή και τον εξέχοντα και υπέρτερο όλων των άλλων σύγχρονο Εκκλησιαστικό Υμνογράφο και ποιητή.. Τεράστιο έργο 48 τόμοι,35.442 σελίδες.
Αξιοσημείωτη εδώ είναι μια σημαντική διαφορά που προκύπτει μεταξύ της κοσμικής και της εκκλησιαστικής ποίησης. Στην κοσμική ποίηση τόσο ποιο μεγάλος ποιητής είσαι όσο περισσότερα χαρτιά έχεις σκίσει. ενώ στην εκκλησιαστική τόσο πιο μεγάλος είσαι όσο πιο πολύ λειτουργείς με αυτόματη γραφή χωρίς δεύτερο χέρι πρίμα βίστα. Ο υμνογράφος δεν χρησιμοποιεί ποτέ πρόχειρο παρά μόνο σε συγκεκριμένα σημεία. Η έλλειψη χρήσης προχείρου μαρτυρεί δεξιοτεχνία και ταχύτητα.Ο ίδιος ομολογεί ”όταν κάθομαι φεύγει το χέρι”. ” Θεού το δώρον ουκ εξ ημών”.. ”Ο Θεός χρησιμοποιεί το χέρι μου σ΄αυτά..Δεν είναι δικά μου. Άλλος μου τα λέει..”.
Εντούτοις όπως στην κοσμική ποίηση καθοριστικό ρόλο παίζει το βίωμα αντίστοιχα και στην εκκλησιαστική η μυστική εμπειρία η θεωρία είναι απαραίτητη προυπόθεση. ”έπαθε τα θεία και έμαθε τα θεία.” ”εξεζήτησε τα βάθη του Πνεύματος και του προστέθηκαν τα κάλλη του φθέγγματος”.
Στην Υμνογραφία απαιτείται τέλεια γνώση Θεολογίας, Δογμάτων, Ελληνικής γλώσσας, Εκκλησιαστικής ποίησης,αρχαίου μέτρου και Βυζαντινών ήχων και πρωτίστως υψηλή πνευματική ζωή..
Ο κατά κόσμον Αναστάσιος Αθανάσιος Γραίκος του Ιωάννη και της Αθηνάς το γένος Δρόσου γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1905 στη Δρόβιανη της επαρχίας Δελβίνου Βόρειας Ηπείρου στην Αλβανία. Όταν ο πατέρας του μετοίκησε στον Πειραιά κι εργάστηκε ως καφεπώλης ο Αναστάσης τον ακολούθησε. Προηγουμένως φοίτησε αν κι αργοπορημένα λόγω των πολέμων στο Δημοτικό σχολείο της περιοχής του όπου κι αποφοίτησε 14 ετών. Μετακόμισαν με πατέρα του στην Αθήνα όπου τέλειωσε το τετρατάξιο γυμνάσιο (Δ Γυμνάσιο στο Κολωνάκι) της εποχής. ” Μετά το γυμνάσιο πήγα για 3 χρόνια σε μια ανωτέρα σχολή στην οποία εξεπαιδεύετο κανείς μόνο στην ελληνική γλώσσα και στους αρχαίους συγγραφείς… στην οδό Σκουφά στο Κολωνάκι. Μετά τη σχολή έφυγα 19 χρονών και ήρθα στο Άγιον Όρος. Είχα μεγάλη επίδοση και ζήλον στην ελληνικήν γλώσσαν, στην παιδεία αλλά εδώ που ήρθα επαιδεύθην πρωτίστως στη μελέτη της ελληνικής γλώσσας.”..
Στο Άγιο όρος μπήκε στις 15 Αυγούστου 1922. Εγκαταβιώνει εξ αρχής στη σκήτη στη Μικρά Αγία Άννα στο κελλί του Τιμίου Προδρόμου.
όπως μαρτυρεί ο υποτακτικός του π. Σπυρίδων ”δεν άλλαξε το μοναχικό ράσο με τον επισκοπικό σάκο, όταν του ζητήθηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη ούτε το ταπεινό εργαστήρι του με το γραφείο του καθηγητή Πανεπιστημίου.”
Γνώρισε πολλές διακρίσεις και από νωρίς είχε μεγάλη αναγνωρισιμότητα..Η Εκκλησία του απέδωσε πολλές διακρίσεις. Η Ακαδημία Αθηνών του απονέμει το αργυρό μετάλιο ” για το υπέροχον υμνογραφικόν του έργον το οποίο τιμά την ελληνικήν γραμματείαν και την θρησκευτικήν ποίησην.”
Η φυσική αιτία της εκδημίας του τον βρίσκει στο γραφείο του καθώς έγραφε την Ακολουθία του Οσίου Στεφάνου του Ομολογητού που την άφησε ανολοκλήρωτη. Είχε ειρηνικό τέλος στις 7 Δεκεμβρίου 1991..
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα πρώτα Δόξα Σοι!
Εκεί δάφνες και βάγια
θυμιατό και λιβάνισμα
……………..
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου! (Ο Ελύτης)
Κι ένα δυνατό καλογερίστικο βίωμα του Οσίου..
”όπου συνέβη η εξής θεία επίσκεψις. Είδον τον Κύριον είτε εν σώματι είτε εκτός του σώματος, λάμποντα υπέρ τον ήλιον και μου λέγει: τι έχεις τέκνον μου; δεν σε εγκατέλειψα είαι πλησίον σου σε εδοκίμασα και ήδη παρήλθαν όλα.”
To ίδιο κατά την περιγραφή του υποτακτικού του π. Σπυρίδωνα:
εντός ναού.. ποιός ξέρει πόσο καιρό μένει γονατιστός και κλαίγοντα. Ξαφνικά τα κλειτά μάτια του διαπερνάει μια λάμψη σαν αστραπή. Ένα παράδοξο φως.Τολμά κι ανοίγει τα μάτια. με τρόμο χωρίς να σηκωθεί κι αισθάνεται απεναντί του ότι υπάρχει κάτι το φωτεινό το ηλιόλουστο το χιονοφεγγές. Και παρατηρεί δειλά δειλά δυό πόδια γυμνά έναν ολόλευκο χιτώνα.Τα πόδια έχουν πληγές αλλά ο χιτώνας είναι καθαρός.Λίγο ακόμη κι αντικρύζει δυο παλάμες δυο παλάμες με πληγές. Δεν προχωρά στο ανασήκωμα.”Ο Κύριός μου και ο Θεός μου”.
αγίασε γράφοντας..
dimpenews.com
dimpenews.com