Γράφει ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Παναγόπουλος Π.Αλέξιος (DDDr., Dr.Habil.).
Στην ιστορία των εθνών υπάρχουν στιγμές όπου η σύγκρουση δεν ξεκινά με τον πρώτο πυροβολισμό, αλλά με την αργή αποσύνθεση της βούλησης ενός λαού να υπερασπιστεί τη χώρα και το χώρο, την ταυτότητα του Γένους και την ιστορική του συνέχεια.
Υπάρχουν περίοδοι κατά τις οποίες ένα κράτος εξακολουθεί να εμφανίζεται τυπικά κυρίαρχο, ενώ στην πραγματικότητα έχει ήδη εισέλθει στη ζώνη της γεωπολιτικής υποχώρησης. Η ελληνική θάλασσα του Αιγαίου μας δεν απειλείται σήμερα για πρώτη φορά. Η αμφισβήτηση του ελληνικού χώρου οικοδομήθηκε επί δεκαετίες μέσα από στρατηγικές παραλείψεις, διπλωματικές αυταπάτες και σταδιακή αποδυνάμωση της εθνικής αποτροπής.
Κάθε ανοχή απέναντι στην αναθεωρητική πολιτική της Άγκυρας ερμηνεύθηκε ως αδυναμία. Κάθε καθυστέρηση στην άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων μετατράπηκε σε προηγούμενο. Και κάθε ελληνική υποχώρηση ενίσχυσε την μογγολική και τουρκική γεωπολιτική επιθετικότητα.
Η Τουρκία δεν λειτουργεί περιστασιακά ούτε αποσπασματικά. Εφαρμόζει σταθερά ένα μακροχρόνιο στρατηγικό δόγμα επεκτατισμού, το οποίο εκτείνεται από τη Θράκη και το Αιγαίο έως την Κύπρο, τη Λιβύη και την Ανατολική Μεσόγειο.
Το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο δεν ήταν ένα μεμονωμένο επεισόδιο. Ήταν η επίσημη διακήρυξη μιας νεο-οθωμανικής αντίληψης που επιδιώκει την ανατροπή της γεωγραφικής και νομικής τάξης στην περιοχή. Απέναντι σε αυτή τη γεωστρατηγική, η Ελλάδα συχνά περιορίστηκε σε λεκτικές διαμαρτυρίες και ωραίες διπλωματικές ανακοινώσεις, λες και η γεωπολιτική ισχύς καθορίζεται από γυναικείες ωραίες δηλώσεις και όχι από την ανδρική ισορροπία δυνάμεων.
Όμως στην ιστορία των κρατών, τα κυριαρχικά δικαιώματα που δεν ασκούνται επαρκώς και εμπράκτως, σταδιακά αποδυναμώνονται.
Τα δώδεκα ναυτικά μίλια δεν αποτελούν «εθνικιστική υπερβολή» ούτε πράξη επιθετικότητας. Αποτελούν κατοχυρωμένο κυριαρχικό δικαίωμα που απορρέει από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και εφαρμόζεται από τη συντριπτική πλειονότητα των κρατών του πλανήτη.
Η αμφισβήτησή τους δεν στρέφεται απλώς κατά μιας νομικής ρύθμισης· στρέφεται κατά της ίδιας της ελληνικής κυριαρχίας.
Όποιος αμφισβητεί τα ελληνικά χωρικά ύδατα, τον εθνικό εναέριο χώρο και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, αμφισβητεί την ίδια την ύπαρξη του Ελληνισμού ως κυρίαρχης ιστορικής και γεωπολιτικής οντότητας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Κάθε οργανωμένη απειλή κατά της εθνικής κυριαρχίας συνιστά αντικειμενικά αιτία σύγκρουσης μεταξύ κρατών. Ο Ελληνισμός γνωρίζει ιστορικά το κόστος της αδυναμίας και της διεθνούς υποκρισίας. Από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία έως την Κύπρο, οι ελληνικοί πληθυσμοί εγκαταλείφθηκαν επανειλημμένα στις διαθέσεις της βίας και του γεωπολιτικού κυνισμού. Οι σφαγές, οι λεηλασίες, οι βιαιότητες, οι βιασμοί γυναικών και παιδιών, οι εκτοπισμοί, οι βιασμοί των Ελληνίδων του Πόντου και η εξόντωση ολόκληρων κοινοτήτων δεν πραγματοποιήθηκαν εν κενώ.
Συνέβησαν αυτές οι γενοκτονίες ενώ οι μεγάλες φίλες δυνάμεις της εποχής παρακολουθούσαν ως θεατές από τα πλοία τους στη Μ.Ασια, σταθμίζοντας διπλωματικά, εμπορικά συμφέροντα και ισορροπίες.
Η ιστορία αποδεικνύει ότι κανένα έθνος δεν διασώζεται επειδή «έχει δίκιο». Επιβιώνει μόνον όταν διαθέτει γενναιότητα, ισχύ, στρατηγική βούληση και εθνική συνοχή.
Σήμερα η απειλή δεν περιορίζεται μόνο στα σύνορα ή στη θάλασσα. Η αποσταθεροποίηση εκδηλώνεται και εσωτερικά. Οι ανεξέλεγκτες πληθυσμιακές ροές από τρίτες χώρες ως Ρέμπελο, χωρίς πολιτισμική ή ιστορική σύνδεση με τον ελληνικό κόσμο, μεταβάλλουν σταδιακά τη δημογραφική και κοινωνική φυσιογνωμία της χώρας. Σε κάθε ιστορική περίοδο όπου ένα κράτος αδυνατεί να ελέγξει τη σύνθεση και την ταυτότητα του εσωτερικού του χώρου, δημιουργούνται προϋποθέσεις εσωτερικής αποσύνθεσης και γεωπολιτικής ευαλωτότητας.
Ο σύγχρονος Δούρειος Ίππος δεν βρίσκεται έξω από τα τείχη. Βρίσκεται ήδη εντός της πόλης. Και η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι μόνον η στρατιωτική ισχύς του αντιπάλου, αλλά η δημογραφική και πνευματική κόπωση ενός έθνους που αρχίζει να αμφιβάλλει για το ιστορικό αιώνιο δικαίωμά του να συνεχίσει την ιστορική πορεία του.
Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια της γεωπολιτικής αφέλειας. Βρίσκεται στο σταυροδρόμι Βαλκανίων, Ανατολικής Μεσογείου, Μέσης Ανατολής και Ευρασίας. Κατέχει θαλάσσιες οδούς, ενεργειακούς διαδρόμους και στρατηγικά νησιωτικά συμπλέγματα που καθορίζουν την ισορροπία ισχύος στην περιοχή. Όποιος ελέγχει το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο επηρεάζει το σύνολο της νοτιοανατολικής πτέρυγας της Ευρώπης.
Γι’ αυτό και η υπεράσπιση των δώδεκα ναυτικών μιλίων δεν είναι μια τεχνική νομική υπόθεση. Είναι ζήτημα ιστορικής συνέχειας, εθνικής κυριαρχίας και γεωπολιτικής επιβίωσης του Ελληνισμού.
Τα έθνη που επιβιώνουν στην ιστορία δεν είναι εκείνα που επαναπαύονται στις διεθνείς διαβεβαιώσεις, αλλά εκείνα που διατηρούν ενεργή τη βούληση άμυνας, αποτροπής και εθνικής αυτοσυντήρησης. Διότι η ειρήνη δεν διασφαλίζεται από την αδυναμία, αλλά από την αποφασιστικότητα ενός λαού να υπερασπιστεί το μέλλον των παιδιών του, την πατρίδα του, την ιστορία του και την κυριαρχία του, με την ιστορική φράση καλύτερα μίας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή.