Με μια ομιλία υψηλού συμβολισμού στη Θεσσαλονίκη, ο Σάββας Καλεντερίδης έθεσε το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου όχι μόνο ως υπόθεση ιστορικής μνήμης, αλλά ως κρίσιμο πολιτικό, γεωπολιτικό και εθνικό ζήτημα για το παρόν και το μέλλον του Ελληνισμού.
Μιλώντας σε εκδήλωση μνήμης για τη Γενοκτονία, ο εκδότης και συγγραφέας υπογράμμισε από την αρχή ότι το θέμα δεν αφορά μόνο τους Ποντίους, αλλά όλους τους Έλληνες, τους Αρμενίους, τους Ασσυρίους και κάθε πολίτη που σέβεται την ιστορική αλήθεια.
Ο Καλεντερίδης έκανε ιστορική αναδρομή από την πτώχευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1881, την άνοδο των Νεοτούρκων, τα μυστικά συνέδρια στη Θεσσαλονίκη και την απόφαση για την εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Στάθηκε ιδιαίτερα στη δράση της τριανδρίας Ενβέρ, Ταλαάτ και Τζεμάλ, στα τάγματα εργασίας, στα «καραβάνια του θανάτου» και στη δεύτερη φάση της Γενοκτονίας, μετά την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στην Αμισό.
Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν όταν συνέδεσε τη Γενοκτονία με τη σημερινή τουρκική πολιτική. Όπως είπε, τα κράτη έχουν μνήμη και την αναπαράγουν. Κατά την ανάλυσή του, η Τουρκία διατηρεί τη μνήμη της εξόντωσης, της λεηλασίας και της επέκτασης, ενώ το ελληνικό κράτος αναπαράγει πολλές φορές τη μνήμη της εγκατάλειψης και του κατευνασμού.
Στο ίδιο πλαίσιο αναφέρθηκε στη Μικρασιατική Καταστροφή, στο Βαρλίκ Βεργκισί του 1942, στα Σεπτεμβριανά του 1955, στις απελάσεις των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1964, στην Κύπρο το 1974, στα Ίμια και στη σημερινή «Γαλάζια Πατρίδα». Η κεντρική του θέση ήταν καθαρή: «Η Τουρκία προκαλεί και η Ελλάδα κατευνάζει».
Ο Σάββας Καλεντερίδης χαρακτήρισε τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων ως γεωπολιτικό εργαλείο και ταυτόχρονα ως υπόθεση εθνικής άμυνας. Υποστήριξε ότι η συστηματική διεθνοποίηση του ζητήματος μπορεί να μετατρέψει την Τουρκία από επιτιθέμενο κράτος σε απολογούμενη δύναμη.
Με ισχυρό συμβολισμό, έφερε ως παράδειγμα τη γονυκλισία του Γερμανού καγκελαρίου Βίλι Μπραντ στο μνημείο του γκέτο της Βαρσοβίας το 1970, λέγοντας ότι η Τουρκία πρέπει κάποτε να οδηγηθεί σε αντίστοιχη πράξη συγγνώμης και εξιλέωσης ενώπιον κοινών μνημείων των θυμάτων των Γενοκτονιών.
Ο Καλεντερίδης ζήτησε οργανωμένο κοινό μέτωπο Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, μαζική συμμετοχή στις εκδηλώσεις μνήμης και στρατηγική διεκδίκηση της διεθνούς αναγνώρισης. Μάλιστα, έστειλε και μήνυμα για τη Θεσσαλονίκη, προτείνοντας η Πλατεία Ελευθερίας να μετονομαστεί σε Πλατεία Θυμάτων της Γενοκτονίας των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, ενώ ζήτησε το υποτιθέμενο σπίτι του Κεμάλ να μετατραπεί σε Μουσείο Γενοκτονίας.
Κλείνοντας, τόνισε ότι ο αγώνας για την αναγνώριση δεν είναι αγώνας μίσους, αλλά αγώνας αλήθειας, ειρήνης και ιστορικής δικαιοσύνης. «Είναι η πιο προοδευτική, δημοκρατική και πατριωτική πολιτική πράξη που μπορούν να κάνουν οι Έλληνες τον 21ο αιώνα», σημείωσε χαρακτηριστικά.