Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας
Ενώ όλοι οι πόλεμοι μέχρι τον 20ο αιώνα, έληγαν με συνθηκολογήσεις μετά από μια σημαντική ήττα επί του πεδίου, ο Α’ΠΠ πήρε τη μορφή ενός σχεδόν ολοκληρωτικού πολέμου που έληξε μόνο όταν οι Κεντρικές Δυνάμεις είχαν εξουθενωθεί στρατιωτικά και οικονομικά. Ο Β’ΠΠ όμως ήταν ο πρώτος ολοκληρωτικός πόλεμος στην Ιστορία, όπου οι δυνάμεις του Άξονα πολέμησαν μέχρι τέλους και οι χώρες του κατελήφθησαν και διετέλεσαν υπό κατοχή για αρκετά χρόνια μετά την ήττα τους. Δεν υπήρχε συνθηκολόγηση αλλά πλήρης καθυπόταξη και οι θυσίες που χρειάστηκαν για να επιτευχθεί αυτή η ολοκληρωτική νίκη ήταν δυσανάλογα μεγάλες.
Μάλιστα αυτή την απόφαση δεν την πήρε ο Χίτλερ, ό οποίος ήθελε να διαπραγματευτεί ήδη από το 1940, αλλά ο Τσώτσιλ, ο οποίος έπεισε και τον Σοβιετικό και Αμερικάνο ομόλογό του να τον ακολουθήσουν σε αυτό το πολύνεκρο μονοπάτι. Αυτή η μαξιμαλιστική απόφαση διέρρηξε το παραπέτασμα της ανθρώπινης ηθικής καθώς εδραίωσε τις ανυπολόγιστες απώλειες στο βωμό της ολοκληρωτικής κατισχύσεως επί του αντιπάλου, ως δεδομένες προϋποθέσεις, ευτελίζοντας την ανθρώπινη ζωή στα πλαίσια ενός νέου δόγματος ολοκληρωτικού πολέμου.
Αυτή την τάση βλέπουμε και σήμερα, στις απαρχές του Γ’ΠΠ, όπου προσφέρονται εκατόμβες για μερικά μέτρα γης στον μέχρις εσχάτων πόλεμο στις στέπες της Ουκρανίας και η Ιρανική κυβέρνηση των μουλάδων δεν διστάζει ποσώς να παίξει κορώνα γράμματα τις ζωές των εκατομμυρίων υπηκόων της, προκειμένου να επικρατήσει υπέρ του δέοντος επί του Τραμπ.
Αν και η υφήλιος άφησε έναν βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης όταν στην πρόσφατη συνάντησή τους οι τρείς ηγέτες, της Κίνας, της Αμερικής και της Ρωσίας, δεσμεύθηκαν να μην χρησιμοποιήσουν πυρηνικά στην επερχόμενη διένεξή τους, ωστόσο οι πάγιες θέσεις των ΗΠΑ και της Κίνας σχετικά με το Ουκρανικό και το Μεσανατολικό δεν μετακινήθηκαν ποσώς, οπότε, κατά συνέπειαν, η Κίνα δεν πρόκειται να μοχλεύσει ούτε τη Ρωσία, ούτε το Ιράν ώστε αυτοί να υπαναχωρήσουν σε κάποιες από τις απαιτήσεις τους, προκειμένου να υπάρξει μια εκατέρωθεν βιώσιμη και αξιοπρεπής συμφωνία κατάπαυσης των εχθροπραξιών. Διότι η Κίνα ζητάει την Ταϊβάν σαν αντίτιμο για τη μεσολάβησή της στα δύο μέτωπα όπου ηττούνται οι ΗΠΑ, ενώ ο Τραμπ αντιπροτείνει μια μεγαλόψυχη μονομερή ενέργεια της Κίνας, προς χάριν των όμορφων κυανών οφθαλμών του. Προς μεγάλη του, όμως, απογοήτευση διαπιστώνει ότι η διεθνής κονίστρα είναι ένα αδυσώπητο παίγνιο, το οποίο, εν αντιθέση με τα αντίστοιχα ηλεκτρονικά, δεν επιτρέπει μια ανώδυνη επαναφορά στην πρότερη κατάσταση πριν από ένα ή περισσότερα μοιραία λάθη.
Δεδομένου ότι η παράδοση της Ταϊβάν, εν μέσω της σοβούσης κούρσας για την Προηγμένη Τεχνητή Νοημοσύνη, είναι πάρα πολύ βαρύ τίμημα, είναι προβλεπόμενο ότι ο Τραμπ δεν μπορεί να την αποδεχθεί ασκαρδαμυκτί. Θα συνεχίσει ακόμα λίγο περισσότερο σε αυτόν τον αδιέξοδο πόλεμο στο Ιράν, μέχρις ότου οι διεθνείς αγορές τον πιέσουν να τον σταματήσει ή κάποιο απρόσμενο γεγονός φέρει την εκεχειρία. Επίσης θα προσπαθήσει να «βαφτίσει» την ταπείνωση των Ουκρανών εντός του 2027 ως μια αξιοπρεπή ειρήνη, την οποία θα κρεμάσει στον τοίχο με τις υπόλοιπες «επιτυχημένες» φαντασιακές του ειρηνευτικές διαμεσολαβήσεις.
Αν αυτή η τάση για ολοκληρωτική επικράτηση μπορεί να αποτελέσει δείγμα γραφής για το δόγμα διεξαγωγής της μεγάλης σύγκρουσης της εποχής μας, τότε διαβλέπουμε τον ανταγωνισμό των ΗΠΑ και της Κίνας ως έναν αγώνα μέχρις εσχάτων όπου μόνο ένας θα μείνει όρθιος στο τέλος.