breaking newsΕλλάδα

Αναστάσιος Λαυρέντζος: «Η Ελλάδα έκανε άλλη μία υποχώρηση στην Τουρκία – Κινδυνεύουμε να χάσουμε τη γεωπολιτική μας σημασία»

Παρέμβαση στον Θήτα FM και στην εκπομπή της Βασιλικής Πολίτου

Τον κίνδυνο να υποβαθμιστεί ο στρατηγικός ρόλος Ελλάδας και Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο, εφόσον η Αθήνα οδηγηθεί σε καθεστώς συνδιαχείρισης με την Τουρκία, επισήμανε ο αναλυτής και σύμβουλος επιχειρήσεων Αναστάσιος Λαυρέντζος, μιλώντας στη Βασιλική Πολίτου στον Θήτα FM. Συνδέοντας τις τελευταίες ελληνοτουρκικές εξελίξεις με τον ανταγωνισμό ΗΠΑ–Κίνας, τον εμπορικό διάδρομο IMEC και τις ενεργειακές οδεύσεις, υποστήριξε ότι το διακύβευμα δεν περιορίζεται στους φυσικούς πόρους, αλλά επεκτείνεται στη θέση του Ελληνισμού στον νέο παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη.

«Δεν βρισκόμαστε σε νέα Γιάλτα, αλλά στην αρχή μιας παγκόσμιας σύγκρουσης»

Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος ξεκίνησε την παρέμβασή του αναλύοντας τη συνάντηση των μεγάλων δυνάμεων, απορρίπτοντας τον χαρακτηρισμό «νέα Γιάλτα».

Όπως εξήγησε, η ιστορική Διάσκεψη της Γιάλτας πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία η έκβαση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε ουσιαστικά κριθεί, ενώ σήμερα η διεθνής αντιπαράθεση βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.

Κατά την εκτίμησή του, ο κόσμος διέρχεται μια βαθιά μεταβολή των συσχετισμών ισχύος, με επίκεντρο την οικονομική άνοδο της Ασίας και ειδικότερα της Κίνας.

Η μεταφορά παραγωγικών δραστηριοτήτων, κεφαλαίων και θέσεων εργασίας από τη Δύση προς την Ασία έχει προκαλέσει μετατόπιση του παγκόσμιου οικονομικού κέντρου βάρους. Αυτή η διαδικασία, σύμφωνα με τον αναλυτή, συνοδεύεται από αντίστοιχες μεταβολές στην πολιτική και στρατιωτική ισχύ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν να διαχειριστούν αυτή τη μετάβαση αξιοποιώντας την υφιστάμενη στρατιωτική και διπλωματική τους υπεροχή.

Ο ίδιος χαρακτήρισε τη σημερινή κατάσταση ως έναν «ιδιότυπο παγκόσμιο πόλεμο», στον οποίο οι συγκρούσεις εκδηλώνονται ταυτόχρονα στο οικονομικό, εμπορικό, τεχνολογικό και γεωστρατηγικό πεδίο.

Η αμερικανική στρατηγική περιορισμού της Κίνας

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στους δασμούς που επέβαλε η κυβέρνηση Τραμπ.

Σύμφωνα με τον Λαυρέντζο, οι δασμοί δεν πέτυχαν ουσιαστική μείωση των αμερικανικών εμπορικών ελλειμμάτων, αλλά συνέβαλαν στη γεωγραφική ανακατανομή των εισαγωγών.

Οι ΗΠΑ, όπως υποστήριξε, επιδιώκουν να περιορίσουν τη χρηματοδότηση της κινεζικής οικονομικής ισχύος μέσω των εμπορικών τους ελλειμμάτων, ενισχύοντας εναλλακτικούς παραγωγικούς εταίρους, όπως το Βιετνάμ και το Μεξικό.

Στο ίδιο πλαίσιο ενέταξε τη διαμόρφωση ενός οικονομικού, εμπορικού και στρατιωτικού δακτυλίου γύρω από την Κίνα, με τη συμμετοχή χωρών της περιοχής του Ινδοειρηνικού.

Παράλληλα, υποστήριξε ότι η αμερικανική στρατηγική αποσκοπεί στον έλεγχο των σημαντικότερων ενεργειακών και εμπορικών διαδρόμων.

Το Ιράν, η Ουκρανία και η Ταϊβάν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων

Ο αναλυτής συνέδεσε τον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων με τον πόλεμο στην Ουκρανία και την αντιπαράθεση στη Μέση Ανατολή.

Κατά την εκτίμησή του, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν καταφέρει, σε συνεργασία με το Ισραήλ, να επιβάλουν την επιδιωκόμενη αλλαγή στάσης στην ηγεσία της Τεχεράνης, γεγονός που δημιουργεί σημαντική στρατηγική εκκρεμότητα.

Υποστήριξε ότι η Ουάσιγκτον θα επιθυμούσε περιορισμό της ρωσικής και κινεζικής υποστήριξης προς το Ιράν, προσφέροντας ενδεχομένως ανταλλάγματα σε άλλα γεωπολιτικά μέτωπα.

Για τη Ρωσία, το βασικό διαπραγματευτικό πεδίο είναι η Ουκρανία και η ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας. Για την Κίνα, κεντρικό ζήτημα αποτελεί η Ταϊβάν και ο βαθμός της αμερικανικής δέσμευσης στην ασφάλειά της.

Στην ατζέντα τοποθέτησε επίσης τον έλεγχο των πυρηνικών εξοπλισμών, σημειώνοντας ότι το Πεκίνο δύσκολα θα αποδεχθεί περιορισμούς πριν προσεγγίσει τα πυρηνικά επίπεδα των ΗΠΑ και της Ρωσίας.

Ο Λαυρέντζος εκτίμησε ότι οι συνομιλίες δεν αποσκοπούν σε οριστική διευθέτηση των διεθνών ανταγωνισμών, αλλά στη διαμόρφωση επιμέρους συμφωνιών μεταξύ κρατών που εξακολουθούν να βρίσκονται σε αντιπαράθεση.

Ο IMEC και η στρατηγική σημασία της Ανατολικής Μεσογείου

Στο δεύτερο μέρος της συζήτησης, η Βασιλική Πολίτου έθεσε το ζήτημα των ενεργειακών και εμπορικών διαδρόμων, με ιδιαίτερη αναφορά στον Great Sea Interconnector και στον IMEC.

Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος χαρακτήρισε τον GSI βασική υποδομή, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για σχεδιασμό που προϋπήρχε της σημερινής γεωπολιτικής συγκυρίας.

Ωστόσο, εκτίμησε ότι το μεγαλύτερο στρατηγικό διακύβευμα είναι ο IMEC, ο εμπορικός διάδρομος που σχεδιάζεται να συνδέσει την Ινδία με την Ευρώπη μέσω Μέσης Ανατολής και Μεσογείου.

Σύμφωνα με την περιγραφή του, η Κύπρος και η Κρήτη μπορούν να αποκτήσουν ιδιαίτερη σημασία στο πλαίσιο αυτής της διασύνδεσης.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στον Κάθετο Διάδρομο φυσικού αερίου, μέσω του οποίου αμερικανικό LNG από τη Ρεβυθούσα και την Αλεξανδρούπολη μπορεί να διοχετεύεται προς τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Η εξέλιξη αυτή, όπως τόνισε, προσδίδει πρόσθετη στρατηγική σημασία στην Ελλάδα.

«Αν οδηγηθούμε σε συνδιαχείριση, δεν θα χάσουμε μόνο φυσικό πλούτο»

Το σημαντικότερο σημείο της παρέμβασής του αφορούσε τις τουρκικές διεκδικήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τις συνέπειες μιας ενδεχόμενης ελληνοτουρκικής συνδιαχείρισης.

Ο Λαυρέντζος υποστήριξε ότι η περιοχή μεταξύ Κάσου, Κρήτης και Κύπρου αποκτά ακόμη μεγαλύτερη γεωπολιτική αξία εξαιτίας των σχεδιαζόμενων διεθνών εμπορικών διασυνδέσεων.

Προειδοποίησε ότι μια ενδεχόμενη επιβολή συνεκμετάλλευσης ή συνδιαχείρισης δεν θα επηρέαζε μόνο την αξιοποίηση πιθανών υποθαλάσσιων κοιτασμάτων και αλιευτικών πόρων.

Θα μπορούσε, κατά την εκτίμησή του, να στερήσει από την Ελλάδα και την Κύπρο τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν πλήρως τη στρατηγική τους θέση σε έναν από τους σημαντικότερους σχεδιαζόμενους εμπορικούς διαδρόμους.

Με άλλα λόγια, το ζήτημα δεν αφορά αποκλειστικά την οικονομία, αλλά τη μελλοντική γεωπολιτική βαρύτητα των δύο κρατών.

Αιχμές για την ελληνική στάση απέναντι στην Τουρκία

Ο αναλυτής άσκησε ιδιαίτερα αυστηρή κριτική στους χειρισμούς της ελληνικής πλευράς κατά τις πρόσφατες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

Υποστήριξε ότι η Ελλάδα προχώρησε σε ακόμη μία υποχώρηση έναντι των τουρκικών απαιτήσεων, επικρίνοντας ειδικότερα την επιλογή ενημέρωσης της Τουρκίας με εμπλοκή της Γαλλίας.

Κατά τον ίδιο, η συγκεκριμένη διαδικασία έφερε έναν σημαντικό ευρωπαϊκό σύμμαχο σε δύσκολη θέση, καθώς το Παρίσι διατηρεί και δικά του συμφέροντα στις σχέσεις του με την Άγκυρα.

Εκτίμησε, μάλιστα, ότι τέτοιου είδους χειρισμοί ενδέχεται να δημιουργήσουν την εντύπωση έμμεσης αναγνώρισης τουρκικών δικαιωμάτων στην περιοχή.

Πρόκειται για πολιτική και γεωστρατηγική αξιολόγηση του ίδιου του αναλυτή και όχι για διαπιστωμένη νομική μεταβολή του καθεστώτος των θαλάσσιων ζωνών.

Η παρέμβαση ολοκληρώθηκε με την επισήμανση ότι οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται αποκομμένες από τη συνολικότερη αναδιάταξη των διεθνών συσχετισμών ισχύος.

Back to top button