Γράφει ο Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)
Τις προάλλες, το Κοινοβούλιο στη διαιρεμένη Λιβύη, ενέκρινε το παράνομο «Τουρκολιβυκό Μνημόνιο» για οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) Τουρκίας-Λιβύης, το οποίο εκκρεμούσε από το 2019, όταν προέκυψε για πρώτη φορά. Τότε, το 2019, με πρωτοστάτη την Αθήνα, υπήρξαν έντονες αντιδράσεις από διάφορες χώρες της περιοχής, την ΕΕ, ΗΠΑ κι άλλες, καταδικάζοντας το «μνημόνιο» ως παράνομο και άκυρο. Έκτοτε όμως, η Αθήνα έκανε μια κωλοτούμπα, υϊοθετώντας την πολιτική του κατευνασμού. Η πολιτική του κατευνασμού έμεινε στην Ιστορία ως η ντροπιαστική παραχώρηση εδαφικών ή άλλων διεκδικήσεων (κυριαρχικών δικαιωμάτων) προς ένα επεκτατικό καθεστώς, για εξασφάλιση πρόσκαιρης ειρήνης («ήρεμων νερών»), που αναπόφευκτα τροφοδοτεί τον επιδρομέα ο οποίος επέρχεται δριμύτερος. Έτσι ενήργησε ο Έλληνας ΥΠΕΞ, ο οποίος με απανωτές δηλώσεις του -πλέον πρόσφατα, τον περασμένο Αύγουστο- δήλωνε με αυτοπεποίθηση ότι η πολιτική του «διασφάλισε ότι δεν θα έχουμε έγκριση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου» κ.ά. Για χρόνια τεκμηριώνω ότι με τέτοιες «ευφάνταστες» θεωρίες, οδηγούμαστε σε εθνικό ακρωτηριασμό. Η σημερινή επικύρωση του παράνομου μνημονίου δεν αποτελεί απλώς μια γεωπολιτική ήττα, αλλά το βατερλώ μιας προδιαγραμμένης πορείας, παράγωγο της χρόνιας πολιτικής εμμονικού κατευνασμού.
Στην πολιτική κρινόμαστε για την διορατικότητα και την αποτελεσματικότητα μας στις εκάστοτε συνθήκες. Η στάση της Αθήνας δεν είναι μόνο αποτυχημένη, αλλά στερείται ορθολογικής βάσης και για αυτό οι εικασίες για ανομολόγητα «βαρίδια» για τους εμπλεκομένους. Για όσους νομίζουν ότι τέτοια είχαμε για δεκαετίες με την Τουρκία, το θέτουμε ευθέως. Παραβιάσεις στον αέρα και τη θάλασσα υπήρχαν για δεκαετίες, αλλά τα τελευταία χρόνια έχουμε ένα ακήρυχτο «πόλεμο» από την Τουρκία με θεσμική επέλαση στο Αιγαίο και στην Ανατ. Μεσόγειο εναντίον Ελλάδας-Κύπρου, μέσα από το «τουρκολυβικό μνημόνιο» (2019) που φτάνει στην πρόσφατη νεο-οθωμανική «Γαλάζια Φαντασίωση» (2026). Απέναντι στην τουρκική επέλαση, η Αθήνα επιλέγει το «διμερή διάλογο» και την πολιτική των «δώρων» μέσω της ΕΕ στο πλαίσιο της πολιτικής του κατευνασμού.
Όλα τα πιο πάνω, γίνονται εν μέσω πρωτόγνωρα ευνοϊκών συνθηκών για τα εθνικά δίκαια. Ακόμη και τώρα, η Αθήνα μπορεί να αποδείξει ότι «έπαθε κι έμαθε», ασκώντας στην πράξη το Δίκαιο της Θάλασσας (ΟΗΕ), που είναι και δεσμευτικό δίκαιο της ΕΕ. Αρκεί ένα για να επικαλύψει τις τουρκικές παρανομίες:
α) Μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ εφόσον η Ελλάδα έχει τέτοιο δικαίωμα
β) Οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία όπως εκλιπαρούσε από το 2003 ο αείμνηστος Πρόεδρος Τ. Παπαδόπουλος.
γ) Επέκταση χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια.
Το Ευρωπαϊκό Έργο πόντισης καλωδίου σύνδεσης Κύπρου-Ελλάδας, αποτελεί άλλη μια ευνοϊκή συγκυρία, δεδομένου ότι η προβλεπόμενη NAFTEX αποτελεί επίσημη ενημέρωση προς τα ενδιαφερόμενα μέρη. Ωστόσο, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών έκανε δικές του «διευθετήσεις» για να απευθύνει γραπτή ενημέρωση ειδικά προς την Τουρκία, πράγμα που θα αποτελεί την αναγνώριση τουρκικής συγκυριαρχίας! Με τέτοια στάση χειρότερα έπονται, ενόσω σκεπτόμενοι πολίτες τα ανέχονται κι άλλοτε τα δικαιολογούν.
Εν μέσω ευνοϊκών συνθηκών για τα εθνικά δίκαια, με πολιτική κι αμυντική ισχύ και ευρωπαϊκή και διεθνή νομική προστασία, η Αθήνα ακολουθεί δυστυχώς τον καταστροφικό κατευνασμό με υποχωρήσεις και «δώρα» προς το επεκτατικό τουρκικό καθεστώς, ενώ ταυτοχρόνως πρωτοστατούσε για κυρώσεις στη Ρωσία!