Καλεντερίδης στη Ναυτεμπορική: «Η Ελλάδα πρέπει να βάλει τα δικά της δίκαια αιτήματα στο τραπέζι με την Τουρκία»
Σαφή προειδοποίηση για τις εξελίξεις στον Περσικό Κόλπο, αλλά και αιχμηρό μήνυμα για την ελληνική στάση απέναντι στην Τουρκία, έστειλε ο διεθνολόγος Σταύρος Καλεντερίδης, μιλώντας στη Ναυτεμπορική.
Ο κ. Καλεντερίδης σχολίασε αρχικά τις εξελίξεις γύρω από το Ιράν και τα Στενά του Ορμούζ, εκτιμώντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ακολουθούν επί προεδρίας Τραμπ μια τακτική «αλλαγής ταχυτήτων», με εναλλαγή κλιμάκωσης και αποκλιμάκωσης, ώστε να πιέσουν την Τεχεράνη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Όπως ανέφερε, την ώρα που υπήρχαν διπλωματικές κινήσεις στο Κατάρ, οι ΗΠΑ προχώρησαν σε χτύπημα στην περιοχή του Μπαντάρ Αμπάς, με στόχο –όπως παρουσιάστηκε– εγκαταστάσεις, εκτοξευτές, πυραύλους και νάρκες που φέρονται να προορίζονταν για τα Στενά του Ορμούζ.
Ο ίδιος, ωστόσο, αμφισβήτησε το αφήγημα περί «αμυντικής επιχείρησης», τονίζοντας ότι πρόκειται για τη γνωστή λογική του προληπτικού πολέμου. «Δεν είναι άμυνα να καταστρέφεις θέσεις μιας χώρας», σημείωσε, παραπέμποντας στο δόγμα που χρησιμοποιήθηκε και στον πόλεμο του Ιράκ.
Το Κατάρ, τα ιρανικά κεφάλαια και τα «τέλη» στα Στενά του Ορμούζ
Ο Σταύρος Καλεντερίδης στάθηκε ιδιαίτερα στη σύνθεση της ιρανικής αποστολής στο Κατάρ, επισημαίνοντας ότι δεν πήγε μόνο ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί, αλλά και ο πρόεδρος της Βουλής Μοχάμεντ Μπαγέρ Καλιμπάφ και ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας του Ιράν.
Κατά την εκτίμησή του, αυτό δείχνει ότι στο τραπέζι βρίσκονται σοβαρά οικονομικά ζητήματα, μεταξύ των οποίων τα δεσμευμένα ιρανικά κεφάλαια από πωλήσεις πετρελαίου στη Νότια Κορέα, τα οποία –όπως είπε– οι Αμερικανοί «πάγωσαν», με την Τεχεράνη να τα υπολογίζει περίπου στα 25 δισ. δολάρια.
Παράλληλα, ανέφερε ότι συζητείται και το μελλοντικό καθεστώς διέλευσης από τα Στενά του Ορμούζ. Σύμφωνα με τον ίδιο, φαίνεται πως μπορεί να οδηγηθούμε σε ένα μοντέλο τελών ή υπηρεσιών ασφαλούς διέλευσης, τα οποία θα παρέχουν το Ιράν και το Ομάν.
Το μάθημα για τα ελληνοτουρκικά
Το πιο ενδιαφέρον σημείο της παρέμβασής του ήταν η σύνδεση της κρίσης στον Περσικό Κόλπο με τα ελληνοτουρκικά. Ο κ. Καλεντερίδης κάλεσε την Αθήνα να μελετήσει τον τρόπο με τον οποίο το Ιράν, παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζει έναν σαφώς ισχυρότερο αντίπαλο, καταφέρνει να προσθέτει δικά του αιτήματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Όπως εξήγησε, η Τεχεράνη δεν περιορίζεται σε αμυντική στάση, αλλά θέτει ζητήματα όπως η αποχώρηση των Αμερικανών από την περιοχή και η διαχείριση των Στενών του Ορμούζ. Κατά τον ίδιο, αυτή η λογική πρέπει να προβληματίσει και την Ελλάδα.
Ο διεθνολόγος άσκησε κριτική στη διαρκή ελληνική θέση περί «μίας και μόνης διαφοράς» με την Τουρκία, υποστηρίζοντας ότι ο Ελληνισμός διαθέτει και άλλα δίκαια αιτήματα, τα οποία δεν πρέπει να μένουν εκτός πλαισίου. Αναφέρθηκε στα εγκλήματα κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, καθώς και στο ζήτημα της Γενοκτονίας.
«Εάν ο Ελληνισμός προσέθετε τα δίκαια αιτήματά του, θα μπορούσαμε να πάμε σε μια πραγματική διαπραγμάτευση και όχι με την πλάτη στον τοίχο», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η παρέμβαση για το κίνημα Καρυστιανού
Στην αρχή της συζήτησης, ο Σταύρος Καλεντερίδης ρωτήθηκε και για τη στάση του απέναντι στο πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού. Διευκρίνισε ότι δεν συμμετέχει στη διαμόρφωση των θέσεων του κινήματος, αλλά έστειλε χαιρετισμό υποστήριξης σε μια προσπάθεια που, όπως είπε, «έχει γεννηθεί από την κοινωνία».
Παράλληλα, μίλησε με σκληρή γλώσσα για τη λειτουργία των θεσμών, υποστηρίζοντας ότι πλέον μπορεί να λέγεται ανοιχτά πως δεν υπάρχει ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Χαρακτήρισε σημαντική τη συμμετοχικότητα που έχει αναδείξει το συγκεκριμένο κίνημα, σε αντίθεση –όπως είπε– με τα υδροκέφαλα και προσωποκεντρικά κόμματα του σημερινού κοινοβουλευτισμού.
Η παρέμβαση Καλεντερίδη στη Ναυτεμπορική ανέδειξε δύο κεντρικά συμπεράσματα: πρώτον, ότι η κρίση γύρω από το Ιράν και τα Στενά του Ορμούζ δεν έχει τελειώσει, αλλά βρίσκεται σε φάση εναλλαγής πίεσης και διαπραγμάτευσης. Και δεύτερον, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να πηγαίνει σε διαπραγματεύσεις με την Τουρκία έχοντας αποδεχθεί εκ των προτέρων περιορισμένο πλαίσιο. Για τον ίδιο, η Αθήνα πρέπει να βάλει στο τραπέζι τα δικά της ιστορικά, εθνικά και νομικά αιτήματα.