Σε μια βαθιά και πολυεπίπεδη ανάλυση προχώρησε ο διακεκριμένος στρατιωτικός αναλυτής Σάββας Καλεντερίδης, φιλοξενούμενος στην τηλεόραση της «Ναυτεμπορικής». Ο κ. Καλεντερίδης άνοιξε τα χαρτιά του για τρία κρίσιμα μέτωπα που καθορίζουν την παγκόσμια και περιφερειακή σταθερότητα: την ασφάλεια των ηγετών στις ΗΠΑ, το πυρηνικό θρίλερ στο Ιράν και τη στρατηγική συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Γαλλίας.
Το «Μανιφέστο» και οι Τρύπες στην Ασφάλεια των ΗΠΑ
Η συζήτηση ξεκίνησε από την πρόσφατη απόπειρα κατά του Ντόναλντ Τραμπ, η οποία έφερε στο φως σοβαρά κενά ασφαλείας. Ο κ. Καλεντερίδης, αξιοποιώντας την εμπειρία του στις μυστικές υπηρεσίες, τόνισε ότι «τα κράτη έχουν μνήμη», θυμίζοντας ότι στο ίδιο ξενοδοχείο είχε γίνει απόπειρα κατά του Ρόναλντ Ρέιγκαν το 1981. Ωστόσο, το σημαντικότερο κατά τον ίδιο δεν είναι η τεχνική αποτυχία των επάλληλων κύκλων ασφαλείας, αλλά η «περιρέουσα ατμόσφαιρα».
Ο αναλυτής αποκάλυψε μια προσωπική μαρτυρία: ένας Αμερικανός καθηγητής που τον επισκέφθηκε λίγο πριν το συμβάν, του εξέθεσε επιχειρήματα πανομοιότυπα με εκείνα του δράστη. Αυτό, σύμφωνα με τον κ. Καλεντερίδη, υποδηλώνει την ύπαρξη κέντρων που καλλιεργούν συστηματικά μια ρητορική μίσους, η οποία «οπλίζει» το χέρι μοναχικών λύκων. Υπογράμμισε δε, ότι όποιος έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων μπορεί πάντα να βρει τη «χαραμάδα» σε οποιοδήποτε σύστημα προστασίας υψηλών προσώπων.
Το Ιρανικό Αδιέξοδο και ο Ρόλος του Πούτιν
Περνώντας στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής, ο Σάββας Καλεντερίδης χαρακτήρισε την κατάσταση ως «δυναμική και ανατρεπτική». Το κεντρικό πρόβλημα στις συνομιλίες ΗΠΑ-Ιράν δεν είναι μόνο τα Στενά του Ορμούζ, που αποτελούν το «διαδικαστικό» κομμάτι, αλλά το πυρηνικό πρόγραμμα. Οι Ιρανοί φαίνεται να είχαν κάνει παραχωρήσεις στη Γενεύη ήδη πριν την έναρξη των εχθροπραξιών, όμως η εφαρμογή τους παραμένει το μεγάλο αγκάθι.
Το Ιράν ζητά την άρση του ναυτικού αποκλεισμού για να προχωρήσει σε συμφωνία, ενώ οι ΗΠΑ απαιτούν πρώτα το άνοιγμα των Στενών. Σε αυτό το πλαίσιο, η επίσκεψη του Ιρανού Υπουργού Εξωτερικών, Αραγτσί, στην Πετρούπολη για συνάντηση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ερμηνεύεται ως προσπάθεια μεσολάβησης του Ρώσου προέδρου προς τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο κ. Καλεντερίδης σημείωσε ότι παρά την πολεμική ρητορική, υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις αποκλιμάκωσης, όπως η αποκατάσταση της εμπορικής κίνησης στο Ντουμπάι και η προγραμματισμένη επίσκεψη του Τραμπ στο Πεκίνο, η οποία δύσκολα θα γινόταν εν μέσω γενικευμένης σύρραξης.
Η Γαλλική Επιστροφή και ο Άξονας Ελλάδας-Κύπρου
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν στην Ελλάδα και τις αμυντικές συμφωνίες που υπεγράφησαν. Ο κ. Καλεντερίδης εξήγησε ότι η Γαλλία δεν είναι «ξένη» στην περιοχή, έχοντας ιστορικές ρίζες και γεωπολιτικά συμφέροντα που εκτείνονται από τον Λίβανο μέχρι την υποσαχάρια Αφρική, όπου συγκρούεται με την τουρκική επιρροή.
Για την Ελλάδα και την Κύπρο, η Γαλλία λειτουργεί ως ένας στρατηγικός σύμμαχος που προσφέρει «βάθος». Επειδή η ελληνική αμυντική βιομηχανία δεν έχει την απαραίτητη παραγωγική ισχύ σε κρίσιμα υλικά (πύραυλοι, ανταλλακτικά), η συνεργασία με το Παρίσι εξασφαλίζει την απαραίτητη υποστήριξη σε περίπτωση κρίσης. Ο αναλυτής υπογράμμισε ότι οι συμφωνίες δεν είναι απλές υπογραφές, αλλά πρέπει να «μοχλεύονται» συνεχώς μέσω της διπλωματίας και των κοινών ασκήσεων.
Η αναφορά στο Άρθρο 42 της Συνθήκης της ΕΕ για την αμοιβαία αμυντική συνδρομή αποτέλεσε το επιστέγασμα της ανάλυσης, με τον κ. Καλεντερίδη να τονίζει ότι η στρατηγική σχέση Χριστοδουλίδη-Μακρόν και Μητσοτάκη-Μακρόν ενισχύει καταλυτικά την αποτρεπτική ισχύ του ελληνισμού απέναντι στον «παράλογο και παράνομο» επεκτατισμό της Άγκυρας.
Συμπεράσματα
Κλείνοντας, ο Σάββας Καλεντερίδης έστειλε ένα μήνυμα εγρήγορσης. Η παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα μεταβάλλεται ταχύτατα, με τις ΗΠΑ να αναζητούν μια νέα ισορροπία με το Ιράν και την Ευρώπη –μέσω της Γαλλίας– να προσπαθεί να καλύψει το κενό ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο. Για την Ελλάδα, η μοναδική οδός είναι η ενίσχυση των συμμαχιών και η διατήρηση μιας αξιόπιστης αποτρεπτικής δύναμης που θα καθιστά οποιαδήποτε επιβουλή απαγορευτική για τον αντίπαλο.