Έφυγε από τη ζωή η Τουρκοκύπρια ερευνητική δημοσιογράφος, συγγραφέας και ακτιβίστρια Σεβγκιούλ Ουλουντάγ, μία από τις σημαντικότερες φωνές στην Κύπρο για το ζήτημα των αγνοουμένων.
Η είδηση του θανάτου της προκάλεσε βαθιά θλίψη στους οικείους της, στον δημοσιογραφικό κόσμο, αλλά και σε όσους γνώρισαν το έργο της γύρω από ένα από τα πιο τραυματικά κεφάλαια της κυπριακής ιστορίας.
Γεννημένη το 1958 στη Λευκωσία, η Ουλουντάγ ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία από το 1980 και αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής της στην έρευνα για την τύχη των αγνοουμένων της Κύπρου. Το έργο της δεν περιορίστηκε στη μία πλευρά. Ερεύνησε υποθέσεις Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων, δίνοντας φωνή στις οικογένειες που για δεκαετίες αναζητούσαν απαντήσεις.
Μέσα από τα ρεπορτάζ, τις μαρτυρίες και τις έρευνές της, συνέβαλε στον εντοπισμό ομαδικών τάφων και στην προώθηση των διαδικασιών ταυτοποίησης αγνοουμένων. Για πολλές οικογένειες, η δουλειά της υπήρξε καθοριστική, καθώς βοήθησε να αποκαλυφθούν πληροφορίες που παρέμεναν θαμμένες για χρόνια.
Η Σεβγκιούλ Ουλουντάγ εργάστηκε επί δεκαετίες ως αρθρογράφος σε τουρκοκυπριακές και ελληνοκυπριακές εφημερίδες, λειτουργώντας ως γέφυρα ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Με επιμονή και θάρρος, ανέδειξε ιστορίες που συχνά ήταν δύσκολες, επώδυνες και πολιτικά ευαίσθητες, επιμένοντας ότι η αλήθεια για τους αγνοουμένους δεν μπορεί να χωρίζεται με βάση την εθνική ταυτότητα.
Η διεθνής αναγνώριση της προσφοράς της υπήρξε σημαντική. Το 2008 έγινε η πρώτη Κύπρια δημοσιογράφος που τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Θάρρους στη Δημοσιογραφία από το International Women’s Media Foundation. Το 2014 έλαβε το Ευρωπαϊκό Βραβείο Πολίτη, ενώ το 2019 προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης για τη συμβολή της στην ανάδειξη του ζητήματος των αγνοουμένων και στην προώθηση της ειρήνης.
Παράλληλα με τη δημοσιογραφική της δράση, άφησε σημαντικό αποτύπωμα και ως συγγραφέας. Στα έργα της, όπως τα «Στρείδια που έχασαν το μαργαριτάρι τους» και «Τα ορφανά του εθνικισμού», ανέδειξε άγνωστες πτυχές της σύγχρονης ιστορίας της Κύπρου, εστιάζοντας στις ανθρώπινες ιστορίες πίσω από τις συγκρούσεις, τους διαχωρισμούς και τη βία.
Η Σεβγκιούλ Ουλουντάγ υπηρέτησε μια δημοσιογραφία δύσκολη, επίμονη και βαθιά ανθρωπιστική. Δεν περιορίστηκε στην καταγραφή γεγονότων, αλλά αναζήτησε την αλήθεια εκεί όπου άλλοι απέφευγαν να κοιτάξουν. Η απώλειά της αφήνει κενό, όμως το έργο της παραμένει σημείο αναφοράς για τη δημοσιογραφία, τη μνήμη και την ανάγκη δικαίωσης των οικογενειών των αγνοουμένων της Κύπρου.