Στο νέο podcast ο διευθυντής σύνταξης του Geopolitico.gr, Χρήστος Κωνσταντινίδης, αναλύει το νέο περιβάλλον ασφάλειας που διαμορφώνεται στο Αιγαίο, στην Κύπρο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Στο επίκεντρο βρίσκονται τα μη επανδρωμένα αεροχήματα V-BAT του Ελληνικού Στρατού και οι σχεδιαζόμενες σταθερές υποδομές υποστήριξής τους στη Ρόδο. Η έντονη αντίδραση της Άγκυρας δεν αφορά απλώς την παρουσία ορισμένων drones, αλλά τη δυνατότητα της Ελλάδας να αποκτήσει συνεχή επιχειρησιακή εικόνα στο Νοτιοανατολικό Αιγαίο. Τα V-BAT μπορούν να επιχειρούν χωρίς συμβατικό διάδρομο, να παραμένουν για πολλές ώρες στον αέρα και να μεταδίδουν δεδομένα επιτήρησης και στοχοποίησης σε πραγματικό χρόνο. Η προοπτική σύνδεσής τους με το ελληνικό KMB Hunter ενισχύει ακόμη περισσότερο την αποτρεπτική τους αξία.
Η τουρκική στάση χαρακτηρίζεται υποκριτική, καθώς η ίδια η Τουρκία έχει αναπτύξει εκτεταμένο δίκτυο βάσεων οπλισμένων UAV στην Κεσάνη, στο Τσανάκκαλε και στο Ντάλαμαν, απέναντι από τον Έβρο και τα ελληνικά νησιά. Παράλληλα, το περιστατικό με τουρκικό UAV κοντά στην Αλεξανδρούπολη και η άμεση απογείωση ελληνικών F-16 δείχνουν ότι η Άγκυρα δοκιμάζει συστηματικά τα αντανακλαστικά της ελληνικής αεράμυνας.
Η ανάλυση επεκτείνεται στην Κύπρο, όπου ελληνικά F-16 και φρεγάτα παραμένουν «μέχρι νεωτέρας», αλλά και στα επίσημα τουρκικά έγγραφα που περιλαμβάνουν σενάρια κρίσης, έντασης και πολέμου. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις πρώτες ώρες μιας πιθανής ελληνοτουρκικής σύγκρουσης, στην περιορισμένη δυνατότητα παρέμβασης του ΝΑΤΟ και στην ανάγκη η Ελλάδα, η Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ να διαθέτουν αυτόνομη επιχειρησιακή ικανότητα.
Το podcast εξετάζει επίσης τη «Γαλάζια Πατρίδα», την ανάγκη ανακήρυξης ΑΟΖ, την πόντιση του καλωδίου Ελλάδας–Κύπρου και την τουρκική προσπάθεια να μετατρέψει κάθε ελληνική υποχώρηση σε προηγούμενο συνδιαχείρισης. Αναλύονται ακόμη τα τουρκικά δίκτυα επιρροής στην Ουάσιγκτον, η προσπάθεια επιστροφής στα F-35, η δράση της ΜΙΤ στην Ευρώπη, οι σχέσεις με το Ιράν και το Πακιστάν και οι εξελίξεις στη Συρία μετά τη διάλυση των SDF.
Παράλληλα, υπογραμμίζεται το μάθημα του Ισραήλ: οι σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν πολλαπλασιαστή ισχύος, όχι υποκατάστατο εθνικής στρατηγικής. Οι σύμμαχοι μπορούν να στηρίξουν μια χώρα, αλλά δεν θα αναλάβουν αυτομάτως την άμυνά της σε κρίσιμη στιγμή.
Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι η αποτροπή δεν εξαρτάται μόνο από όπλα. Απαιτεί εθνική στρατηγική, πολιτική βούληση, αμυντική βιομηχανία, οικονομική αντοχή και δημογραφική ανασυγκρότηση. Μια χώρα με άδεια χωριά, κλειστά σχολεία και μειούμενο πληθυσμό δημιουργεί κενό ισχύος. Οι «νυχτερίδες» της Ρόδου αποτελούν ένα σημαντικό εργαλείο, αλλά η πραγματική ασφάλεια θα κριθεί από την ικανότητα της Ελλάδας να ασκεί καθημερινά την κυριαρχία της.