γράφει ο Νικήτας Χιωτίνης
Βασικό στοιχείο της Θεωρίας των Παιγνίων είναι το ονομαζόμενο chicken game, το παιχνίδι της κόττας ή το παιχνίδι του δειλού. Παράδειγμα: δύο αυτοκίνητα τρέχουν αντίθετα στον ίδιο δρόμο. Όποιος στρίψει για να αποφύγει τη σύγκρουση είναι chicken, ο δειλός. Αν στρίψουν και οι δύο αποφεύγεται η σύγκρουση αλλά ουδείς επικρατεί.
Αν δεν στρίψει κανείς επέρχεται η καταστροφή ή στην περίπτωση Ελλάδος και Τουρκίας, ο πόλεμος: Το chicken game της Τουρκίας στο Αιγαίο, αλλά και στη Θράκη, αποτελεί στρατηγική της γείτονος χώρας. Είναι πεπεισμένη για το ποιος θα υποχωρήσει, όπως έχει γίνει σε αρκετές μέχρι τώρα περιπτώσεις. Αν όχι σε όλες.
Αρχικώς η εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο. Υπενθυμίζουμε πως με την ανεξαρτησία της Κύπρου το 1960, υπεγράφη η ανεξαρτησία της και τέθηκαν ως εγγυήτριες δυνάμεις της εδαφικής της ακεραιότητας η Ελλάς, η Τουρκία και η Αγγλία. Με πρόσχημα την υποστήριξη της ανεξαρτησίας της και του Συντάγματός της, κατόπιν του Ελληνικού πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου, εισέβαλε στρατιωτικώς η Τουρκία. Όμως η Τουρκία υπερέβη τις αρμοδιότητές της ως προστάτιδος της ανεξαρτησίας της και κατέλαβε το ήμισυ σχεδόν των εδαφών της και μάλιστα με δύο εισβολές. Είχαμε καταστατική υποχρέωση να αντιδράσουμε, όπως και η Αγγλία. Δεν το κάναμε, αλλά και ούτε επικαλεστήκαμε τη συμβολή της Αγγλίας, που είχε την ίδια υποχρέωση βάσει της Συνθήκης Ανεξαρτησίας της Κύπρου του 1960.
Έκτοτε τα πράγματα βαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Αδυναμία, προσπάθεια αποφυγής σύγκρουσης με τον «μη πόλεμο» που συμφώνησε πρώην πρωθυπουργός, που αργότερα ομολόγησε «mea culpa», αναμονή ευρύτερων συμμαχιών προς ενίσχυση της αποτρεπτικής μας ισχύος, όλα αυτά μαζί ; ας πούμε πως δικαιολογούμεθα τηρουμένων των τότε διεθνών συσχετισμών. Μη ξεχνούμε πως παλαιότερος πρωθυπουργός επιχείρησε συνεργασία με την μεγαλύτερη και παραγωγικότερη δύναμη της περιοχής μας, αλλά τελικώς κινδύνευσε να δολοφονηθεί.
Σήμερα όμως θεωρούμε πως δεν έχουμε καμία δικαιολογία. Έχουμε στα χέρια μας τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) , που εκτός των άλλων ενισχύει και τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία επίσης καταστατικώς οφείλει να προασπίζεται την άμυνά της. Δίκαιο που καταδήλως αγνοήσαμε και εξακολουθούμε να αγνοούμε. Δεν το αγνόησε όμως η Ευρώπη. Το 2000 ζήτησε, μέσω ερευνητικού της κέντρου, από το Πανεπιστήμιο της Σεβίλλης, να παράξει χάρτες βάσει αυτής της Διεθνούς Συμβάσεως. Αυτόν τον χάρτη θεωρεί ως χάρτη της Ελλάδος η Ε.Ε. Βάσει της ανωτέρω Συμβάσεως όμως, πρέπει να γίνουν οι τελικές οριοθετήσεις των ΑΟΖ (Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών) με διαπραγμάτευση μεταξύ των ενδιαφερομένων γειτονικών κρατών.
Ο χάρτης δηλαδή αυτός δεν παράγει μόνος του νόμιμα αποτελέσματα. Προφανώς όμως βοηθά στην επίσπευση των σχετικών διαπραγματεύσεων. Μάλιστα, αν υπάρχει αδυναμία διαπραγματεύσεων προς οριοθέτηση των ΑΟΖ, τα ενδιαφερόμενα κράτη ανακηρύσσουν μονομερώς τις ΑΟΖ τους και εν συνεχεία καταφεύγουν στα Διεθνή Δικαστήρια. Τούτο αποτελεί συνήθη πρακτική και είναι συμβατό με την UNCLOS. Επισημαίνουμε πως πολλά κράτη προέβησαν σε μονομερή ανακήρυξη των ΑΟΖ τους και εν συνεχεία σε οριοθέτηση κατόπιν διαπραγμάτευσης. Παράδειγμα η Κύπρος, η Μάλτα, η Ινδία, η Αίγυπτος, η Νορβηγία, το Ισραήλ, οι ΗΠΑ και άλλες.
Εμείς έχουμε αδυναμία συμφωνίας με την Τουρκία. Δεν τολμούμε όμως να ανακηρύξουμε μονομερώς τις ΑΟΖ μας, όπως δηλαδή έχουν ήδη κάνει πολλά κράτη. Οι σχέσεις μας με την Τουρκία δείχνουν να φτάνουν στα όριά τους. Μας απειλούν δίκην chicken game, απειλώντας μας με πόλεμο αν επικαλεστούμε και εφαρμόσουμε το Διεθνές Δίκαιο!
Εμείς όμως έχουμε πλέον όλα τα νομικά αλλά και τα στρατηγικά πλεονεκτήματα. Γιατί εξακολουθούμε να υποχωρούμε, αρνούμενοι να δείξουμε την ίδια αποφασιστικότητα που δείχνει η Τουρκία; Όχι απειλώντας την με πόλεμο, αλλά ως απολύτως αποφασισμένοι να αποκρούσουμε τον οποιονδήποτε πόλεμο. Μη ξεχνούμε πως η ιστορία της Τουρκίας είναι αρκετά εύγλωττη: η Τουρκία δρά μόνο όταν είναι σίγουρη. Τώρα έχει πανταχόθεν παραγκωνιστεί γεωπολιτικώς και αντιμετωπίζει υπαρξιακά εσωτερικά προβλήματα..…
Ο γεωπολιτικός της παραγκωνισμός είναι πολυεπίπεδος και δεν οφείλεται μόνο στη δηλωμένη συμμαχία μας με το Ισραήλ, την Κύπρο, αλλά και τη Γαλλία. Αλλά εξακολουθούμε να υποχωρούμε, επικαλούμενοι αβέβαιες επιχειρηματικές συμφωνίες και αρνούμενοι να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, καίτοι μας το ζητά επιμόνως η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αρνούμεθα να συντάξουμε Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό όπως μας ζητείται, επί ποινή μάλιστα προστίμου και αδαείς (στην καλύτερη γι’ αυτούς περίπτωση) κρατικοί προπαγανδιστές, προσπαθούν από τηλεοράσεως να μας πείσουν περί του αντιθέτου. Ας θυμηθούμε και παλαιό σύμβουλο πρωθυπουργού, που διατείνετο πως η κυριαρχία μας «ρεαλιστικά» ευρίσκεται δυτικότερα του 28ου Μεσημβρινού και έτσι τωρα οι Τούρκοι μαξιμαλίζοντας το πήγαν στον 25ο ….. και έπεται συνέχεια όσο εμείς αδρανούμε.
Επισημαίνουμε κάτι ακόμα: συμφώνως της UNCLOS το Αιγαίο Πέλαγος είναι Αρχιπέλαγος. Όπως δηλαδή χαρακτηριζόταν πάντοτε, εκτός από τα τελευταία χρόνια της μειοδοσίας. Περιγράφεται με ακρίβεια από την παράγραφο (β) του άρθρου 46 : «(β), Αρχιπέλαγος σημαίνει σύμπλεγμα νήσων, περιλαμβανομένων και τμημάτων νήσων, αλληλοσυνδεόμενα ύδατα και άλλα φυσικά χαρακτηριστικά τα οποία είναι τόσο στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους ώστε να σχηματίζουν μιά αυτοτελή γεωγραφική , οικονομική και πολιτική ενότητα, ή που θεωρούνται ιστορικά ότι σχηματίζουν μιά τέτοια ενότητα».
Αλλά και ένα τελευταίο: οι δεσμοί της Τουρκίας με τη Γερμανία ουδέποτε την ωφέλησαν: έτσι δόθηκαν τα Δωδεκάνησα στην Ελληνική Επικράτεια, ύστερα μάλιστα (και) από πρόταση της μονίμου φύσει και θέσει αντιπάλου της Τουρκίας Σοβιετικής Ενώσεως. Αναφερόμαστε στα νησιά που βρίσκονται πλησίον της Ιωνίας, ενώ άλλα Ελληνικά νησιά βρίσκονται απέναντι. Θυμίζουμε εδώ το όνομα που δίνουν στους Έλληνες οι Τούρκοι: ονομάζουν τους Έλληνες Γιουναν (Ίωνες) και την Ελλάδα Γιουνανιστάν, (τη χώρα των Ιώνων).
ΠΗΓΗ:https://www.militaire.gr/giati-i-toyrkia-kerdizei-diarkos-sto-paichnidi-tis-deilias-nikitas-chiotinis/