Στις νέες μορφές πολέμου, την απειλή των drones, τη «Γαλάζια Πατρίδα» και την ανάγκη η Ελλάδα να περάσει από την αμυντική αμηχανία σε οργανωμένη εθνική στρατηγική αναφέρθηκε ο Σάββας Καλεντερίδης στην παρέμβασή του στο OPEN.
Αφορμή της συζήτησης αποτέλεσε το θέμα της λεγόμενης ελληνικής «αντι-drone ασπίδας» και των οχυρωματικών έργων στα ελληνικά νησιά, με φόντο τα διδάγματα από τους πολέμους στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή.
Ο Σάββας Καλεντερίδης υπογράμμισε ότι τα κλασικά αντι-drone συστήματα έχουν πλέον περιορισμένη αξία απέναντι στα drones που καθοδηγούνται μέσω οπτικής ίνας, καθώς αυτά δεν μπορούν να εξουδετερωθούν εύκολα με ηλεκτρονικό πόλεμο. Όπως σημείωσε, η βασική απάντηση για τα ελληνικά νησιά, τον Έβρο και κάθε κρίσιμη στρατιωτική υποδομή είναι η υπογειοποίηση.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η εμπειρία της Ουκρανίας δείχνει ότι ο σύγχρονος πόλεμος έχει αλλάξει ριζικά. Οι μεγάλες μονάδες, οι κλασικοί σχηματισμοί και οι συγκεντρώσεις προσωπικού γίνονται ευάλωτοι στόχοι, καθώς το πεδίο της μάχης επιτηρείται συνεχώς από αέρος. Πλέον, μικρές ομάδες και φθηνά μη επανδρωμένα μέσα μπορούν να προκαλέσουν δυσανάλογα μεγάλο αποτέλεσμα.
Στη συνέχεια, η συζήτηση πέρασε στις δηλώσεις του Ταγίπ Ερντογάν και του κυβερνητικού του εταίρου, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, με ιδιαίτερη αναφορά στη «Γαλάζια Πατρίδα». Ο Καλεντερίδης ήταν ιδιαίτερα αιχμηρός, χαρακτηρίζοντας τον Μπαχτσελί έκφραση του τουρκικού βαθέος κράτους και όχι απλώς έναν πολιτικό αρχηγό.
Όπως είπε, το κρίσιμο σημείο είναι ότι η Τουρκία δίνει τεράστια βαρύτητα στις θάλασσες. Κατά τον Καλεντερίδη, η Ελλάδα δεν έχει ακόμη αντιληφθεί πλήρως ή ορισμένοι κάνουν ότι δεν αντιλαμβάνονται τον πραγματικό στρατηγικό σχεδιασμό της Άγκυρας, που είναι η «Γαλάζια Πατρίδα».
Άσκησε επίσης σκληρή κριτική στη Διακήρυξη των Αθηνών, την οποία χαρακτήρισε, κατά την άποψή του, πολιτικό αυτοχειριασμό, υποστηρίζοντας ότι μετά την παραδοχή του Χακάν Φιντάν περί νομοσχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα», η Ελλάδα όφειλε να έχει αντιδράσει πιο αποφασιστικά.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε και στο ζήτημα της ιστορικής μνήμης. Ανέφερε ότι η Τουρκία προσπαθεί να εμφανιστεί ως δύναμη δικαιοσύνης και ανθρωπισμού, ενώ η πραγματική της ιστορία, όπως είπε, είναι γεμάτη κατακτήσεις, βίαιους εκτουρκισμούς, εξισλαμισμούς, γενοκτονίες και αποικιοκρατικές πρακτικές.
Στο ίδιο πλαίσιο, υποστήριξε ότι η Ελλάδα δεν έχει αξιοποιήσει επαρκώς τη δημόσια διπλωματία. Τόνισε ότι τα ζητήματα της Γενοκτονίας, της Κύπρου, των διώξεων των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και της Ανατολικής Θράκης θα έπρεπε να τίθενται συστηματικά σε διεθνή φόρα, σε συνόδους κορυφής, στον ΟΗΕ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Κατά τον Καλεντερίδη, η Ελλάδα δεν πρέπει να λειτουργεί συνεχώς πυροσβεστικά. Χρειάζεται εθνικό σχέδιο, στρατηγική και αξιοποίηση του ελληνισμού της διασποράς. Όπως είπε, οι ελληνικές κοινότητες στο εξωτερικό θα μπορούσαν να αποτελέσουν τεράστιο εργαλείο δημόσιας διπλωματίας, εφόσον υπήρχε κεντρικός σχεδιασμός.
Κλείνοντας, προειδοποίησε ότι αν η Τουρκία ψηφίσει νόμο για τη «Γαλάζια Πατρίδα» και αυτός δώσει συγκεκριμένες αποστολές στο τουρκικό ναυτικό, στην ακτοφυλακή και στις κρατικές υπηρεσίες, τότε η ένταση δεν θα μείνει στη θεωρία, αλλά θα εμφανιστεί στο πεδίο, στο Αιγαίο. Και εκεί, όπως είπε, ελλοχεύει ο κίνδυνος κρίσης ή και κάτι μεγαλύτερου.