Πριν από πενήντα χρόνια, η Γαλλία ήταν μια πλούσια, δυναμική χώρα με σεβαστή φωνή στο διεθνές στερέωμα. Σήμερα βυθίζεται σε μία πολυδιάστατη παρακμή.
Τρεις τομείς – μετανάστευση, διαχείριση του Ισλάμ και οικονομική πολιτική – συγκεντρώνουν τις πιο καταστροφικές αποφάσεις.
Μετανάστευση : Ανοικτά σύνορα
Το 1976, υπό τον Βαλερί Ζισκάρ ντ’Εστέν, το διάταγμα για την οικογενειακή επανένωση (regroupement famiilial) άλλαξε ριζικά την πολιτική μετανάστευσης. Δεν υποβλήθηκε ποτέ σε κοινοβουλευτικό έλεγχο ούτε σε δημοψήφισμα. Αποτέλεσμα ; Από 3,9 εκατομμύρια μετανάστες το 1975 (7,4% του πληθυσμού), φτάσαμε τα 7,6 εκατομμύρια το 2024 (11,2%). Οι μαζικές κανονικοποιήσεις παράνομων μεταναστών ξεκίνησαν το 1981 από τον Μιτεράν και συνεχίστηκαν επί δεκαετίες. Το 1999 εισήχθη η Κρατική Ιατρική Βοήθεια (AME) για παράτυπους, με κόστος 1,39 δισ. ευρώ το 2024 για 480.000 δικαιούχους. Η μετάβαση από την αφομοίωση στον πολυπολιτισμικό κοινοτισμό ενίσχυσε γκέτο και παράλληλες κοινωνίες, χωρίς οι νέοι πληθυσμοί να ενσωματωθούν στην αγορά εργασίας.
Ισλάμ : πολιτική υποχωρητικότητα
Το 1989, η υπόθεση της ισλαμικής μαντίλι στο Κρεϊγ αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη υποχώρηση. Ο Λιονέλ Ζοσπέν και το Συμβούλιο Επικρατείας απέφυγαν να υπερασπιστούν τον κοσμικό χαρακτήρα του σχολείου, δίνοντας νίκη στον πολιτικό ισλαμισμό. Αυτή η «λάθος στροφή» άνοιξε δρόμο για περαιτέρω διεκδικήσεις, ενώ η Γαλλία συνέχισε να εισάγει μαζικά πληθυσμούς με διαφορετικές πολιτισμικές αξίες χωρίς να απαιτεί σαφή αφομοίωση. Το αποτέλεσμα είναι η εμφάνιση ζωνών όπου το γαλλικό κράτος δυσκολεύεται να επιβάλλει τον νόμο.
Οικονομία : φορολογική ασφυξία και μεταρρυθμιστική ανικανότητα
Παράλληλα, η οικονομία υπέστη αυτοκτονικές επιλογές. Το 35ωρο, μοναδικό στον κόσμο, (1998-2000) επιβλήθηκαν τη στιγμή που η Γαλλία εντασσόταν στο ευρώ και η Κίνα στην Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, μειώνοντας την ανταγωνιστικότητα. Η συνταξιοδότηση στα 60 (1982) εκτόξευσε τις δαπάνες γήρατος στο 15% του ΑΕΠ. Ο φόρος επί της περιουσίας (ISF) από το 1981 ενθάρρυνε τη φοροδιαφυγή και την αποχώρηση πλούσιων πολιτών (περίπου 19.000 άτομα, 100 δισ. ευρώ).
Η Γαλλία διατήρησε το υψηλότερο επίπεδο δημοσίων δαπανών και φόρων στην Ευρώπη, ενώ υπέγραφε ευρωπαϊκές δεσμεύσεις για ανοιχτές αγορές. Το ευρώ λειτουργούσε ως «παραβάν» για δημοσιονομική χαλαρότητα. Το χρέος ανά κάτοικο εκτοξεύτηκε από μερικές εκατοντάδες σε 50.000 ευρώ. Επαναλαμβανόμενες «πρωτοβουλίες» κατά της ανεργίας (πάνω από 30) απέτυχαν, ενώ η βιομηχανία έχανε διαρκώς προστιθέμενη αξία. Μια «σχιζοφρένεια» μεταξύ “νεοφιλελεύθερων” ευρωπαϊκών δεσμεύσεων και εσωτερικού κρατισμού.
Χωρίς γενναίες αποφάσεις και μεταρρυθμίσεις τα άσχημα νέα θα πολλαπλασιάζονται.
Le Figaro
1/7/26
Λιγότερα