Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας
Το State Department έχει δώσει επανειλημμένα ρεσιτάλ κοντοφθαλμίας, όσον αφορά στις επιλογές του για «ευεπίφορους ηγέτες» ανά τον κόσμο με απαυγάσματα τον Χουσεϊν του Ιράκ και τον Καρζάϊ του Αφγανιστάν. Στην πρώτη περίπτωση μάλιστα αναγκάστηκε να εισβάλει δύο κιόλας φορές μέχρι να τον ανατρέψει και άφησε στη θέση του ακόμα πιο επικίνδυνους ηγέτες με τις σιϊτικές πολιτοφυλακές να απειλούν έτι περαιτέρω την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής. Όσο για τον δεύτερο, αυτός απολαμβάνει τα κλοπιμαία του σε κάποια άγνωστη παραλία ενώ η χώρα του έχει κυλήσει σε ακόμα χειρότερη ριζοσπαστικοποίηση από την εποχή της σοβιετικής εισβολής.
Δυστυχώς για τις ΗΠΑ, αλλά και για την συλλήβδην υφήλιο, οι στρατηγικές επιλογές «στρατηγικών εταίρων» έχουν ορίζοντα τριμήνου, ακριβώς όπως και οι μεγάλες εταιρείες. Στην καλύτερη περίπτωση ο εκάστοτε πολιτικός θα σκεφτεί μέχρι την επόμενη εκλογική του αναμέτρηση. Άραγε αυτό σχετίζεται με τη συνολική ανικανότητα του αμερικανικού κρατικού μηχανισμού σε σημείο που αυτός να ανταγωνίζεται ένα νήπιο;
Προφανέστατα και όχι! Οι ΗΠΑ διαθέτουν ικανότατους αναλυτές, πιθανώς από τους καλύτερους στον κόσμο. Τα σχέδια που έχουν για κάθε πολεμικό και διπλωματικό σενάριο είναι καλομελετημένα και ενδελεχή. Αρκετά από τα στελέχη της αμερικανικής διοικήσεως έχουν κατά καιρούς εκφράσει τις αντιδράσεις τους σε αυτές τις καιροσκοπικές πολιτικές, αρκετές φορές και δημόσια, συνοδευόμενες μάλιστα και με τις παραιτήσεις τους. Πρόσφατο μάλιστα παράδειγμα αποτελεί ο Joe Kent,επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας (NCTC), ο οποίος προεξόφλησε επακριβώς όλες τις καταστροφικές συνέπειες του πολέμου με το Ιράν και διέγνωσε την επιρροή του Αρμερικανο-Ισραηλινού λόμπι στην απόφαση του Προέδρου των ΗΠΑ, που πάρθηκε ενάντια στα συμφέροντα της χώρας του.
Ωστόσο η ηθικά διαβρωμένη πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ δεν διατίθεται να κοιτάξει πέρα από τα ωφελιμιστικά συμφέροντά της και ο τελικός σκοπός της δεν είναι η μακροπρόθεσμη στρατηγική των ΗΠΑ αλλά η βραχυπρόθεσμη συγκάλυψη των οποιωνδήποτε δυσμενών αποτελεσμάτων για την εκλογική τους εκπροσώπηση. Υπό αυτό το πρίσμα λαμβάνουν αποφάσεις που όχι μόνο δε συνάδουν με τις εκθέσεις και συμβουλές που έχουν λάβει από τους ειδήμονες, αλλά στερούνται κάθε επαφής με οποιαδήποτε ενημερωμένη άποψη, καθώς οι αποφάσεις αυτές λαμβάνονται εν πλήρη απουσία των επί του προκειμένου ειδημόνων αφού αυτοί δεν θα μπορούσαν σε καμία περίπτωση να συνομολογήσουν σε οιαδήποτε απόφαση που θα έβαζε τόσο εξόφθαλμα το συμφέρον της χώρας τους σε δεύτερη μοίρα.
Κάπως έτσι και ο Τραμπ αποφασίζει σύντομα να επιλέξει το «σπουδαίο ηγέτη και φίλο του» Έρντογαν ώστε αυτός να ποδηγετήσει το ακούσιο τσιράκι του, τον Τζολάνι, να εκδιώξει τη Χεζμπολάχ από το Λίβανο. Πιθανώς ο Τραμπ και οι περί αυτόν «ειδήμονες της πεντάρας», που απολαμβάνουν της εκτενούς στρατηγικής εμπειρίας τραμπούκων κτηματομεσιτών, να θεωρούν τους εαυτούς τους φωστήρες καθώς θα παίξουν το χαρτί της εχθρότητας Σιιτών-Σουνιτών, βάζοντας τα τέρατα να αλληλοσκοτωθούν. Σε αντίθεση, η εκλογικευμένη συμφωνία Ρούμπιο, περιλαμβάνει την αποχώρηση του Ισραήλ μετά την εξουδετέρωση της Χεζμπολάχ και την ισχυροποίηση της Λιβανέζικης κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένης και της αναγνώρισης του Ισραήλ από το Λίβανο και την απεξάρτησή του από τον εκβιασμό των παλαιστινίων προσφύγων που διέλυσαν τη χώρα. Αντί όμως να αγκαλιάσει αυτή την αρχικά δύσκολη αλλά μελλοντικά σταθεροποιητική προοπτική, ο Τραμπ προσπαθεί να βρει την εύκολη λύση, θεωρώντας ότι όλοι του χρωστούν και ο φιλαράκος του ο Έρντογαν είναι διατεθειμένος να τα δώσει όλα γι αυτόν. Θα ισχυριστεί ότι έχει βάλει άλλους να κάνουν τη δουλειά του και δεν χρειάζεται το Ισραήλ, το οποίο θέλει μικροπρεπώς να εκδικηθεί που τον έμπλεξε στο πόλεμο με το Ιράν. Αυτός περίμενε ότι θα βομβαρδίσει και θα απεμπλακεί. Όμως και οι σύμβουλοί του και το Ισραήλ ήξεραν ότι αυτό δεν θα τελείωνε χωρίς μια μακροπρόθεσμη δέσμευση. Για τις ΗΠΑ αυτή δέσμευση δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς την επαχθή προοπτική να στερηθεί την ικανότητα επέμβασης στο πλέον σημαντικό θέατρο επιχειρήσεων του Ειρηνικού. Όμως υπό το κράτος διαφόρων μοχλεύσεων ο Τραμπ ενεπλάκη παρά τις αντίθετες συμβουλές των ειδημόνων. Απλά θεώρησε, ως κλασσικός ναρκισσιστής, ότι αυτός ξέρει καλύτερα. Σαν ένας νέος Χίτλερ, ο οποίος απλά βλαστημούσε επί δικαίων και αδίκων πάνω από το χάρτη όταν οι ονειροφαντασίες του δεν αποτυπώνονταν στο πεδίο. Τώρα επιδιώκει να βάλει τον τζιχαντιστή, με το φερετζέ του νομιμόφρονα ηγέτη, Τζολάνι, να εκδιώξει άλλους τζιχαντιστές προς χάριν του Μεγάλου Σατανά. Η υποτίμηση του αντιπάλου είναι από τα μεγαλύτερα και πλέον μοιραία στρατηγικά λάθη που μπορεί να διαπράξει ένας ηγέτης. Επί του προκειμένου, ο Τζολάνι απλά θα επιδιώξει να μην πολεμήσει και πιθανώς να έλθει σε συνεννόηση με τη Χεζμπολάχ για να συνενώσουν τις δυνάμεις τους και να οδηγήσουν το Λίβανο σε έναν αιματηρό εμφύλιο που θα προκαλέσει εθνοκάθαρση κάθε θρησκευτικής μειονότητας και θα φέρει όλη τη χώρα που δεν βρίσκεται ήδη εντός του ελέγχου των Ισραηλινών, υπό τον έλεγχο της Συρίας και του ταγού της, της Τουρκίας. Φυσικά, η ευκαιρία να εξολοθρεύσει και τις συριακές μειονότητες δεν θα περάσει απαρατήρητη από τον αιμοσταγή Σύριο αποκεφαλιστή, ο οποίος δε θα διστάσει να επεκτείνει την εθνοκάθαρση και τη γενοκτονία σε όλα τα παράλια, υπό την σαδιστική εποπτεία των Τούρκων που δηλώνουν έμπειροι ειδήμονες στις γενοκτονίες.
Πλέον ο Αμερικάνος πρόεδρος στερείται κάθε αντιπάλου όσον αφορά στην ηλιθιότητα και στη μικρόνοια. Ωστόσο πασχίζει, φιλότιμα και καθημερινά, να ξεπεράσει, έτι περαιτέρω, τον ίδιο του τον εαυτό.