Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας
Όταν ο Τσώρτσιλ ερωτήθηκε πως ήταν δυνατόν να συμμαχήσει με έναν ολοκληρωτικό ηγέτη σαν τον Στάλιν, αυτός απάντησε ότι αν ο μόνος σύμμαχος εναντίον του Χίτλερ ήταν ο Διάβολος, θα έβρισκε να πει κάτι καλό για την Κόλαση. Σε μια ισχνή αντιπαραβολή, ο Αμερικανός πρόεδρος δηλώνει προσφάτως ότι εκτιμά τον ηγέτη του Ιράν και θα ήθελε να του μιλήσει, ακόμα κι αν αυτός δεν τον συμπαθεί ιδιαίτερα και δικαιολογημένα. Αυτό το χρονικό μιας προαναγγελθείσας ταπείνωσης κρίνεται αναγκαίο καθώς η Αμερική δεν είναι διατεθειμένη να παραδώσει την Ταϊβάν στην Κίνα σε αντάλλαγμα για τη διαμεσολάβησή της στην ειρήνευση στο Ιράν. Η εναλλακτική των εκτεταμένων βομβαρδισμών είναι πλέον εμφανώς ατελέσφορη καθώς το πολιτικό κόστος της καταστροφής ανθρωπιστικών υποδομών είναι μεγάλο και η προοπτική μιας αντίστοιχης κλιμάκωσης του Ιράν προς τις χώρες του Κόλπου ακόμα πιο αποτρόπαια για την παγκόσμια οικονομία και τη θέση των ΗΠΑ στην περιοχή. Άλλωστε ο τελευταίος άσσος στο μανίκι των μουλάδων είναι ο αποκλεισμός του Μπαμ Ελ Μαντέμπ από τους Χούθι με ακόμα μεγαλύτερες οικονομικές επιπτώσεις και μια πολύ επικίνδυνη πιθανή αποσταθεροποίηση της Αιγύπτου. Η τελευταία λύση μιας αποχώρησης που θα «βαπτιζόνταν» αξιοπρεπής θα άφηνε τις πετρομοναρχίες βορά στο Ιράν που θα μπορούσε να τις αποσταθεροποιήσει κρίσιμα ώστε να καταλήξουν ισλαμοφασιστικά κράτη ή Κινεζικά προτεκτοράτα. Η επιβολή διοδίων στο Στενό του Ορμούζ θα ήταν μάλιστα άλλος ένας «κάρφος εις τον οφθαλμόν» του Τραμπ.
Γιατί λοιπόν το Ιράν δεν εφάρμοζε όλο αυτόν τον καιρό τις τακτικές αυτές ώστε να γίνει ο κυρίαρχος της περιοχής;
Η απάντηση βρίσκεται στην σοφή χρήση της διπλωματίας του. Αν και η ηθική έρχεται σε σαφώς δεύτερη μοίρα εν σχέση με την ωμή δύναμη στα πλαίσια της «ρεαλιστικής» προσέγγισης της γαιοστρατηγικής ανάλυσης,αποτελεί , παρόλα αυτά μια πολύ καλή πρόφαση άρνησης εμπλοκής επαμφοτεριζόντων συμμάχων. Το Ιράν φρόντισε με την επιτηδευμένη συγκράτηση του στις δύο επιθέσεις «οπερέτα» που προηγήθηκαν την εκτεταμένης ισραηλινο-αμερικανικής επιχείρησης, να παρουσιαστεί ως κάποιος ειρηνικός δρων που υποστηρίζει μαχητές της ελευθερίας κατά των Ισραηλινών εθνοκαθάρσεων, ο οποίος επιθυμεί τη δικαιοσύνη και την ειρήνη. Όταν όμως βομβαρδίστηκε ανηλεώς πήρε ακραία μέτρα που θίγουν δυστυχώς όλους και θα συνεχίσει να τα λαμβάνει μέχρι να λάβει τις απαραίτητες διαβεβαιώσεις ότι μια τέτοια «αδικαιολόγητη» άδικη επίθεση δεν θα επαναληφθεί. Αυτή η κίνηση του «θύματος» να εγκαλεί τον υποτιθέμενο κακοποιητή του -ασχέτως του πόσο πολύ έχει το ίδιο προκαλέσει με περισσή παθητική επιθετικότητα- αποτελεί πάγια τακτική των λαών της στέππας που εκμεταλλεύονταν την κινητικότητα των αλόγων τους για να εξουθενώσουν και να παγιδεύσουν τους αντιπάλους τους. Από την εποχή των Μήδων το Ιράν στήνει τέτοιες παγίδες και οι εχθροί του υποκύπτουν και κατανικώνται. Μόνο ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Βελισάριος και ο Ηράκλειος δεν έπεσαν σε αυτές τις παγίδες και εξόντωσαν συστηματικά τους Πέρσες.
Όμως το Ιράν δεν είναι μόνο του σε αυτή την ύπουλη στρατηγική επιλογή. Η Κίνα και η Τουρκία την εφαρμόζουν εδώ και αιώνες. Επί του προκειμένου, η Κίνα φαίνεται να έχει χέρια καθαρότερα και από αυτά του Ποντίου Πιλάτου, ενώ παράλληλα επηρεάζει το Ιράν να βομβαρδίσει ανηλεώς το -κατά τα άλλα συγκαταβατικό προς αυτό- Κατάρ για να διεμβολίσει τις ενεργειακές αντοχές της Ευρώπης που λάμβανε μεγάλο μέρος του φυσικού αερίου της από το Κατάρ ώστε να βοηθήσει τον Ρώσο ομόλογό του, αφού πλέον η Ευρώπη διατείνεται ότι δεν θα μπορέσει να υποστηρίξει όσο πριν τις Ουκρανικές υποδομές. Αυτό μπορεί να στρέψει την Ευρώπη προς τη ρωσική πλευρά όταν οι πλασματικές χρηματικές επιχορηγήσεις της οικονομίας της αρχίσουν να διαφαίνονται ως τελικά ανώφελες -όσο και η εσπευσμένη «πράσινη μετάβαση» της. Η Κίνα επίσης ασχολείται μέσω των πολλαπλών πρεσβειών της ανά τον κόσμο με την έγκαιρη ανακάλυψη προοπτικών αγοράς υποδομών και πλουτοπαραγωγικών πηγών, κυρίως μεταλλείων σπανίων γαιών. Δεδομένης της αργοπορίας της Δύσης, λόγω του μειωμένου διπλωματικού αποτυπώματός τους, η Κίνα προλαβαίνει και «κλειδώνει» τέτοιες εξαγορές καθώς στα περισσότερα κράτη εκτός Δύσεως η αργυρώνητη εξουσία είναι αυτή που καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα αυτών των διαπραγματεύσεων, καθώς όποιος προλάβει να χρηματίσει πρώτος τους διεφθαρμένους πολιτικούς της εκάστοτε χώρας έχει και το ξεκάθαρο προβάδισμα στην τελική εξαγορά.
Αντιστοίχως και η Τουρκία απλώνεται σε Αφρική και Κεντρική Ασία, λεονταρίζει παρουσιαζόμενη ως θύμα που αποσύρει νομοσχέδια και πειρατικές συμφωνίες, παράλληλα χρηματίζοντας και εκβιάζοντας πολιτικά αρκετούς Ευρωπαίους πολιτικούς. Θα ήταν καλό λοιπόν να αναρωτηθούμε ποια είναι η παγίδα που μας στήνει η Τουρκία και δεδομένης της εμπειρίας της προδοσίας μας από τους άσπονδους συμμάχους μας μετα τον Α’ΠΠ, ποιος είναι ο ρόλος που μπορεί αυτοί να παίζουν αυτή τη φορά και με τι αντάλλαγμα; Άραγε η υποστήριξη της Αμερικής και του Ισραήλ όσον αφορά στους υδρογονάνθρακες της Ανατολικής Μεσογείου και την Κύπρο είναι ειλικρινής ή μέρος της παγίδας;