Γράφει, ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Παναγόπουλος Π. Αλέξιος (DDDr., Dr. Habil.).
Βρέθηκα καλεσμένος σε Σύναξη (Πάτρα, 16.5.26, 18.30h), της Δημοκρατικής Πατριωτικής Συμπαραταξης και του προέδρου του Ελληνικού Παλμού, όχι μόνο για να ανταλλάξουμε ευγενικά λόγια, αλλά για να καταθέσουμε ψυχή, αγωνία και ευθύνη, απέναντι στην κοινωνία μας και στις επόμενες γενιές, για το σήμερα και το αύριο.
Με αυτή την ευκαιρία απεύθυνα χαιρετισμό ως Ακαδημαϊκός, γι’ αυτά που βιώνει σήμερα ο ελληνικός λαός, ότι δεν είναι απλώς μια οικονομική κρίση. Είναι μια βαθιά κοινωνική, πολιτική και εθνική κρίση αξιοπρέπειας και απογοήτευσης.
Το πρόσφατο γεγονός της αυτοκτονίας των δύο κοριτσιών είναι η αγωνία των νέων ανθρώπων που μεγαλώνουν μέσα στην αβεβαιότητα, στη φτώχεια, στην ανασφάλεια και στην αίσθηση ότι δεν έχουν Πατρίδα, που να τους προστατεύει, και ένα Κράτος Δικαίου που να τους σέβεται. Από τα Μνημόνια έχουν σημειωθεί αυτοκτονίες που συνεχίστηκαν και με την κατοπινή επιβολή των πειραματικών σκευασμάτων. Σε σχέση με άλλες χώρες έχουμε τον μεγαλύτερο αριθμό αυτοκτονιών και εκτρώσεων τα τελευταία χρόνια.
Τα παιδιά της Ελλάδας δεν ζητούν Προνόμια. Ζητούν το αυτονόητο, να μπορούν να ζήσουν, να εργαστούν με αξιοπρέπεια, να δημιουργήσουν οικογένεια, να ονειρευτούν, να παραμείνουν στον τόπο τους, χωρίς να αναγκάζονται να ξενιτεύονται ή να συνθλίβονται ψυχικά και κοινωνικά από ένα σύστημα που αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως έναν αριθμό (ΠΑ) ως Προσωπικό Αριθμό, ως υποτελή με υποχρεώσεις και πολύ πολύ λίγα δικαιώματα, μέσα σε μία Ωκεανία Όργουελ της αντισυνταγματικότητας και υποχρεωτικότητας.
Και όμως, επί χρόνια δομήθηκε ένα ξένο πολιτικό μοντέλο που εξυπηρέτησε λίγους και ισχυρούς, αφήνοντας την κοινωνία μας, τη πατρίδα μας, να ματώνει. Το γνωρίζω, γιατί έρχομαι από την Ομογένεια και δεν είμαι Πολιτικός. Είμαι Ακαδημαϊκός, Τριών Ξένων Ακαδημιών των Επιστημών στο Εξωτερικό, κι αυτό προσωπικά μου φτάνει και απαντώ με σθένος, σε όσους λένε, που είναι; σήμερα οι Ακαδημαϊκοί.
Κλήθηκα εδώ ως Αχαιός που ζει κυρίως στις πόλεις της δράσης, της σύλληψης και του μαρτυρίου του Ρήγα Φεραίου (ζω δίπλα στη μαρμάρινη επιγραφή του που γράφει : «Όταν η διοίκηση βιάζει, αθετεί, καταφρονεί τα δίκαια του λαού και δεν εισακούει τα παράπονά του, το να κάμνει τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάσταση.. είναι το πλέον ιερόν απ’ όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητο απ’ όλα τα χρέη του»). Η Ομογένεια μπορεί και σήμερα να βοηθήσει τη Πατρίδα, όπως έγινε επί Ρήγα Φεραίου, επί Καποδίστρια, επί Υψηλάντη.
Όμως, μας αφορά όλους, όταν ένα Νεοελληνικό σύστημα επιτρέπει την ατιμωρησία, τη διαφθορά, την απαξίωση, την άρνηση στην εργασία και τη διάλυση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους Θεσμούς. Αλλά, ας είμαστε ειλικρινείς και με τον εαυτό μας. Καμία κοινωνία δεν σώζεται όταν κυριαρχεί ο διχασμός, ναι αυτή η παλιά ασθένεια, η χειραγώγηση και η πνευματική παραίτηση. Καμαρώνουμε για τα παιδιά μας, είναι γιατρός, είναι δικηγόρος, είναι δικαστής, είναι πιλότος, και τα παιδιά του γείτονά μας πούνε οδο-καθαριστές, οδηγοί, πλανώδιοι, μεροκαματιάρηδες, αγρότες και ντελίβερι του φραπέ, είναι δεύτερης διαλογής; Εμείς, λοιπόν, όλοι, φταίμε, εμείς βολευτήκαμε και αλλοιωθήκαμε.
Όταν οι πολίτες συνηθίζουν στην αδικία, όταν η ενημέρωση μετατρέπεται σε τηλεποπτικό θέαμα και όταν η πολιτική χάνει τον ηθικό, βιο-πολιτικό, βιο-ηθικό εθνικό της χαρακτήρα, τότε, ανοίγει ο δρόμος για την μεγάλη παρακμή. Η Ελλάδα, όμως, δεν αξίζει την παρακμή. Ο ελληνικός λαός δεν γεννήθηκε για να ζει γονατισμένος. Αυτός ο τόπος άντεξε πολέμους, κατοχές, φτώχεια και εθνικές δοκιμασίες, γιατί πάντοτε υπήρχε ένα συνεκτικό στοιχείο που κρατούσε όρθιο το Έθνος μας, όπως η πίστη στα ιδανικά και τις αξίες, η πίστη στη δικαιοσύνη, η κοινωνική αλληλεγγύη και η αίσθηση της συλλογικής ευθύνης για προκοπή.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η κοινωνία ζητά αλήθεια και κάθαρση. Ζητά λογοδοσία. Ζητά δικαιοσύνη. Ζητά ένα Κράτος Δικαίου που να υπηρετεί τον πολίτη και όχι τα ξένα συμφέροντα. Ζητά πολιτικούς με ήθος, με ευθύνη και με πραγματική σχέση με τον λαό. Δεν μας χρειάζονται άλλο τα μεγάλα και παχιά λόγια και οι επικοινωνιακές παραστάσεις. Χρειάζεται η εθνική αφύπνιση και η κοινωνική αναγέννηση του Γένους.
Χρειάζεται να ξαναχτίσουμε μια νέα Ελλάδα, όπου οι νέοι μας δεν θα φοβούνται το αύριο, όπου η ελληνική οικογένεια θα υποστηρίζεται (άραγε δεν ήταν ντροπή που έκοψαν το βοήθημα στην πολύτεκνη Ελληνίδα Μάνα τα εκατό ευρώ. Άραγε αυτά τα 100ε θα σώσουν το χρέος των 500 δίς;). Σήμερα, τώρα, ας αφήσουμε πίσω τον φόβο, την απογοήτευση και τον τεχνητό διχασμό. Ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας για μια κοινωνία με δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και εθνική αυτοσυνειδησία.
Στη νεότερη δυτική φράγκικη πολιτική φιλοσοφία του Carl Schmitt κ.ά., ο γνωστός μας Ντοστογιέφσκυ τους απαντά, ότι ο Άνθρωπος της Δύσης Χρεωκόπησε και οδηγείται στην ιστορική κατάρρευση, τον μηδενισμό και το χάος της δυτικής κοινωνίας. Η προτεσταντίζουσα δυτική σκέψη των Φράγκων δεν μπορεί να σώσει την Ορθόδοξη Ελλάδα, γιατί η Δύση ζει την αποσύνθεση, την αποστασία, τη σύγχυση και διαστροφή, γι’ αυτό θα μας οδηγήσουν στην τεχνητή εμφάνιση του «ανόμου» του αντι-χρίστου, που θα τον φέρουν να διοικήσει ως σωτήρα με την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και το μετανθρωπισμό.
Αρκετοί υποστηρικτές των παγκοσμιοποιητών όπως και ο Πίτερ Τιιλ, δεν προχωρούν παρακάτω. Ότι δηλ. κατά την κατάλυση της κυριαρχίας και ηγεμονίας του α-νόμου, μετά από τα επτά έτη της ανομίας του, μπαίνουμε στην τελική και ιστορική κρίση του κόσμου δηλ. στην Συντέλεια των αιώνων, αυτή την Ορθόδοξη Θέση, ως συμπλήρωμα στον Peter Thiel, αρκετοί από μας θα περιμέναμε να ακούσουμε και από καθηγητές των Παν/μίων μας.
Ο συνταγματολόγος Γεώργιος Κασιμάτης μας ενημέρωσε ήδη από νωρίς ότι αυτό το απεχθές, επαχθές και επονείδιστο Χρέος «αναιρεί τη συνταγματικότητα και άρα τη δεσμευτικότητα των μνημονίων», γι’ αυτό και «η Κυβέρνηση δεν δεσμεύεται, όταν παραβιάζονται κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα», που δεν έχουν άλλο σκοπό και στόχο, παρά να κάνουν τον Έλληνα υπόδουλο ξένων συμφερόντων.
Ο καθηγητής Κασιμάτης μας έχει ενημερώσει ότι «ο άνθρωπος και τα δικαιώματά του είναι πάνω από το Κράτος – ούτε και οι έκτακτες συνθήκες επιβάλουν την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ο Ιω. Καποδίστριας σε αυτά τα συμφέροντα δεν υπέκυψε πριν 200 χρόνια και δολοφονήθηκε. Ο Ιω. Μεταξάς δεν δέχθηκε την υποταγή και είπε το μεγάλο ΟΧΙ.
Σήμερα η Ελλάδα δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς τον λαό της και την πίστη της στα αιώνια ιδανικά της, των τιμίων και οσίων προγόνων μας, που δεν ήταν ούτε δοσίλογοι, ούτε νενέκοι, ούτε εφιάλτες, κι ας είχαμε και τέτοιους. Ο λαός μας σήμερα δεν θα μπορέσει να αναπνεύσει χωρίς οξυγόνο την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ελπίδα.
Επίσης, πολύ κοντά μας βρίσκονται και οι πόλεις των 15 λεπτών, ή αλλιώς των Δύο εβδομάδων! Γι’ αυτό οι πατριωτικές δυνάμεις, θα πρέπει να κατανοήσουν την Έννοια της Ενότητας, ότι μόνοι τους, ο καθένας, δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα. Χρειάζεται κοινωνική συσπείρωση. Χρειάζεται ομόνοια, ταπείνωση και αγάπη. Χρειάζεται Σύμπνοια. Χρειάζεται Συλλογικότητα και Κάθαρση. Όλοι αυτοί που συνθέτουν την αλλοίωση αυτής της κοινωνίας, αυτού του ράτους, για να ζουν κάποιοι κάπως καλά, που νομίζουν ότι ζουν καλά και είναι άρρωστοι πνευματικά.
Εάν τα πατριωτικά κόμματα, αυτό δεν θα το καταλάβουν, να το εφαρμόσουν στην Πράξη, θα γίνουν η αιτία πολλών άλλων κακών, αντί να τα λύσουν. Μακάρι να αφυπνιστούν όλοι οι υπεύθυνοι και συναρμόδιοι. Δεν είναι ώρα συλλογισμών ή διαλογισμών, αλλά είναι ώρα Ομολογίας, Ιεράς Ευθύνης, Καθήκοντος, Ιεράς Αποστολής, Αυτοπροστασίας και Συλλογικής Κάθαρσης! Είμαστε Έθνος ανάδελφον, δεν έχουμε φίλους, έχουμε λυκοφιλίες! Γι’ αυτό με πατριωτική αφύπνιση οι ήρωές μας, τραγουδούσαν: Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια, σκλαβιά και φυλακή.