Κομοτηνή: Αποτυχημένη προσπάθεια του Προξενείου να εκμεταλλευθεί πολιτικά την κηδεία της Τζελίλε Σερήφ – Πίεση για παράλληλες δομές
Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης, Rodopi Press
Στην Κομοτηνή πραγματοποιήθηκε η κηδεία της Τζελίλε Σερήφ, συζύγου του ψευδομουφτή Κομοτηνής Ιμπραήμ Σερήφ, η οποία απεβίωσε σε ηλικία 68 ετών μετά από νοσηλεία και θεραπείες σε νοσοκομείο της Αδριανούπολης.
Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στο νεκροταφείο της συνοικίας Γενίτζε, με τα τουρκικά κρατικά πρακτορεία ειδήσεων και τα τοπικά φιλοπροξενικά έντυπα να επιδίδονται σε εκτενή αναμετάδοση και προσπάθεια επικοινωνιακής προβολής εικόνας «πυκνής συμμετοχής» (yoğun katılım).
Στην τελετή παρέστησαν ο Τούρκος Γενικός Πρόξενος στην Κομοτηνή Αϊκούτ Ουνάλ συνοδευόμενος από τη σύζυγό του Ιλάιντα Ουνάλ, η βουλευτής Αδριανούπολης του κυβερνώντος κόμματος AKP Φατμά Ακσάλ, ο Έπαρχος Ιψάλων Χαϊρεττίν Μπουγ̆ρά Γκιουζέλ, ο Δήμαρχος Ιψάλων Μεχμέτ Κερμάν, ο ψευδομουφτής Ξάνθης και ετεροκαθοριζόμενος πρόεδρος της παρακρατικής δομής ΑΣΕΤΜΔΘ Μουσταφά Τράμπα, ο βουλευτής εξ Ιάσμου Οζγκιούρ Φερχάτ, η πρόεδρος του Κόμματος DEB/ΚΙΕΦ Τσιγ̆δτέμ Ασάφογλου, οι δήμαρχοι Ιάσμου Τζανέρ Ιμάμ και Αρριανών Ερντέμ Χουσεΐν, εκπρόσωποι φιλοπροξενικών σωματείων καθώς και εξαρτώμενα μέλη των παραθρησκευτικών των δομών της ψευδομουφτείας, ενώ ο ίδιος ο Ιμπραήμ Σερήφ επιχείρησε να προσδώσει πολιτικό πρόσημο στην τελετή κάνοντας λόγο για τη συμβολή της εκλιπούσας στον «αγώνα δικαιωμάτων» της μειονότητας.
Η προσπάθεια του τουρκικού κρατικού πρακτορείου Anadolu να κατασκευάσει σκηνικό λαϊκής συσπείρωσης προσέκρουσε στην άρνηση των Ελλήνων μουσουλμάνων να λειτουργήσουν ως κομπάρσοι σε προξενικές φιέστες.
Παρά τη συντονισμένη προσπάθεια του προξενικού μηχανισμού να εκμεταλλευθεί πολιτικά μια στιγμή ανθρώπινου πένθους και να εξαναγκάσει τη μειονότητα να πειθαρχήσει στις παράλληλες δομές, το φωτογραφικό υλικό και η πραγματική παρουσία στο νεκροταφείο κατέγραψαν μια εντελώς διαφορετική εικόνα.
Η συμμετοχή δεν ξεπέρασε τα 300 με 350 άτομα, αποτελούμενη σχεδόν αποκλειστικά από φιλοπροξενικούς μικροπαράγοντες και οικείους της εκλιπούσης.
Η τοπική κοινωνία της Ροδόπης γύρισε την πλάτη στις πιέσεις των παράλληλων μηχανισμών και στις εντολές των ιμάμηδων στα τεμένη, αρνούμενη να μετατραπεί σε εργαλείο πολιτικής εκμετάλλευσης.
Η προσπάθεια της τουρκικής προπαγάνδας να παρουσιάσει μια εικόνα γενικευμένου μειονοτικού συναγερμού κατέρρευσε στην πράξη, επιβεβαιώνοντας ότι η συντριπτική πλειονότητα της τοπικής κοινωνίας της Ροδόπης επέλεξε να κρατήσει αποστάσεις από τα επικοινωνιακά παιχνίδια του Προξενείου.
Την ίδια στιγμή, παραμένει το εύλογο δημοσιογραφικό ερώτημα σχετικά με την επιλογή νοσηλευτηρίου στην Αδριανούπολη για τη θεραπεία της εκλιπούσας, αντί για τα σύγχρονα δημόσια νοσοκομεία της Ελλάδας, όπως το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης ή τα νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης.
Το γεγονός αποκτά πρόσθετη βαρύτητα δεδομένου ότι ο γιος της οικογένειας, Δρ. Σαφά Σερήφ, υπηρετεί ως ορθοπεδικός χειρουργός στο Γενικό Νοσοκομείο Κομοτηνής «Σισμανόγλειο», αναδεικνύοντας την επιλογή της ηγεσίας των παράλληλων δομών να μην εμπιστευθεί το ελληνικό σύστημα υγείας από το οποίο πολλαπλώς ευεργετείται η οικογένεια Σερήφ.
Πηγή: Anadolu Agency / Haberler.com / Gündem Gazetesi / BİRLİK / Επιτόπιο Ρεπορτάζ & Φωτογραφικό Υλικό
Σχόλιο Σύνταξης: Η ανθρώπινη απώλεια και το πένθος μιας οικογένειας είναι πάντοτε σεβαστά και εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους οικείους της εκλιπούσας. Ωστόσο, η απόπειρα του τουρκικού προξενείου να μετατρέψει μια οικογενειακή τελετή σε πεδίο πολιτικής εκμετάλλευσης και επιβολής των παράλληλων μηχανισμών του κατέληξε σε απόλυτο φιάσκο. Το ίδιο το φωτογραφικό υλικό που διακινήθηκε αποκαλύπτει το μέγεθος του επικοινωνιακού κενού: η παράταξη της πρώτης γραμμής με τους επισήμους του AKP, το τουρκικό προξενείο και τους τοπικούς δορυφόρους τους δεν μπόρεσε να κρύψει το εμφανές κενό πίσω τους και την παντελή απουσία της τοπικής κοινωνίας. Η επιμονή του προξενικού μηχανισμού να πιέζει τους Έλληνες μουσουλμάνους να ευθυγραμμίζονται με τις παράλληλες δομές και η προσπάθεια του τουρκικού κρατικού πρακτορείου Anadolu να κατασκευάσει σκηνικό λαϊκής συσπείρωσης προσέκρουσαν στην άρνηση των πολιτών να λειτουργήσουν ως κομπάρσοι σε προξενικές φιέστες. Παράλληλα, η σπουδή για νοσηλεία στην Αδριανούπολη, την ώρα που μέλος της οικογένειας είναι ιατρός στο δημόσιο νοσοκομείο της Κομοτηνής, εκθέτει ανεπανόρθωτα έναν μηχανισμό που απαιτεί τυφλή υποταγή στις παράλληλες δομές και απολαμβάνει πλήρως τα προνόμια και τις υποδομές της Ελλάδας, επιμένοντας όμως να επιδεικνύει πολιτική και συναισθηματική υποτέλεια στην απέναντι πλευρά των συνόρων.

















