Για τη διαμόρφωση ενός επικίνδυνου πολιτικού προηγουμένου συγκυριαρχίας και συνδιαχείρισης στην Ανατολική Μεσόγειο προειδοποίησε ο πρέσβης επί τιμή Γιώργος Αϋφαντής, υποστηρίζοντας ότι η Τουρκία εξασφάλισε μέσω της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης αυτό που επιδίωκε. Αιχμές για τους κυβερνητικούς χειρισμούς και τη μη ανακήρυξη ελληνικής ΑΟΖ.
Σοβαρές ενστάσεις για τους χειρισμούς της Αθήνας στην υπόθεση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου διατύπωσε ο πρέσβης επί τιμή Γιώργος Αϋφαντής, μιλώντας στο δελτίο ειδήσεων του Best TV στις 12 Νοεμβρίου 2026.
Ο έμπειρος διπλωμάτης υποστήριξε ότι η αποκλιμάκωση της έντασης στην περιοχή δεν αποτελεί λόγο εφησυχασμού, καθώς, κατά την εκτίμησή του, η Άγκυρα εξασφάλισε μέσω της γαλλικής διπλωματικής ενημέρωσης την ικανοποίηση της βασικής της απαίτησης: να αντιμετωπίζεται ως χώρα με την οποία πρέπει να υπάρχει συνεννόηση για τη διεξαγωγή ερευνών στην περιοχή.
Η Τουρκία πήρε αυτό που ήθελε
Ο Γιώργος Αϋφαντής στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι η Γαλλία ενημέρωσε επισήμως την Τουρκία για την πορεία και τις συντεταγμένες του ερευνητικού πλοίου, με την Άγκυρα να απαντά ότι παρέχει τη συναίνεσή της για τη διεξαγωγή των εργασιών.
Εξήγησε ότι η επιλογή του όρου «συναίνεση» αντί της «άδειας» δεν είναι τυχαία, αναλύοντας τη διαφορά μεταξύ αδειοδότησης και συντονισμού των ερευνητικών δραστηριοτήτων.
Κατά τον ίδιο, το γεγονός ότι υπήρξε συνεννόηση τόσο με την Ελλάδα όσο και με την Τουρκία δημιουργεί μια εξαιρετικά προβληματική κατάσταση, ανεξαρτήτως των νομικών συνεπειών της γαλλικής ενέργειας.
Το πολιτικό προηγούμενο και η συγκυριαρχία
Ο πρέσβης επί τιμή αναγνώρισε ότι η γαλλική ρηματική διακοίνωση δεν μεταβάλλει το διεθνές δίκαιο ούτε δημιουργεί αυτομάτως νομικές υποχρεώσεις. Εκείνο, όμως, που θεωρεί πολύ πιο ανησυχητικό είναι το πολιτικό προηγούμενο που διαμορφώνεται.
Όπως υποστήριξε, κάθε χώρα ή εταιρεία που θα επιθυμεί στο μέλλον να πραγματοποιήσει ερευνητικές εργασίες στην περιοχή κινδυνεύει να θεωρεί δεδομένη την ανάγκη προηγούμενης ενημέρωσης της Τουρκίας, προκειμένου να αποφύγει ενδεχόμενη παρεμπόδιση.
Με αυτόν τον τρόπο, σύμφωνα με την ανάλυσή του, διαμορφώνεται στην πράξη ένα καθεστώς συγκυριαρχίας και συνδιαχείρισης σε θαλάσσιες περιοχές επί των οποίων η Ελλάδα διεκδικεί αποκλειστικά κυριαρχικά δικαιώματα.
Ο Γιώργος Αϋφαντής συνέδεσε τις σημερινές εξελίξεις με τα γεγονότα της Κάσου το 2024, υποστηρίζοντας ότι οι προηγούμενες ελληνικές υποχωρήσεις έστειλαν στην Άγκυρα το μήνυμα πως μπορεί να επιτυγχάνει τους στόχους της επιδεικνύοντας αποφασιστικότητα.
Τι θα γίνει με το επόμενο καλώδιο;
Ιδιαίτερη κριτική άσκησε και στην επιλογή της Αθήνας να εμπλέξει τη Γαλλία στη διαχείριση του ζητήματος.
Έθεσε, μάλιστα, το ερώτημα τι θα συμβεί εάν η Ελλάδα θελήσει στο μέλλον να πραγματοποιήσει αντίστοιχες εργασίες ηλεκτρικής διασύνδεσης μεταξύ ελληνικών νησιών. Θα πρέπει κάθε φορά να αναζητεί μια ξένη δύναμη που θα αναλαμβάνει να ενημερώσει την Τουρκία;
Ο ίδιος εκτίμησε ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, η Άγκυρα δεν έχει λόγο να προκαλέσει θερμό επεισόδιο ή να παρεμποδίσει το γαλλικό πλοίο, καθώς θεωρεί ότι έχει ήδη ικανοποιηθεί η απαίτησή της.
Επισήμανε επίσης την ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα του γεγονότος ότι η ενημέρωση προήλθε από τη Γαλλία, μια χώρα που αποτελεί εταίρο και σύμμαχο της Ελλάδας.
Γιατί δεν ανακηρύσσουμε ΑΟΖ;
Στο τελευταίο μέρος της παρέμβασής του, ο Γιώργος Αϋφαντής αναφέρθηκε στις τουρκικές επιδιώξεις που συνδέονται με το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», θέτοντας το ζήτημα της ανακήρυξης ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.
Διέκρινε την ανακήρυξη από την οριοθέτηση της ΑΟΖ, υπογραμμίζοντας ότι η πρώτη αποτελεί μονομερές δικαίωμα της Ελλάδας, ενώ η δεύτερη προϋποθέτει διαδικασία διευθέτησης των επικαλυπτόμενων αξιώσεων με τα ενδιαφερόμενα κράτη.
Κατά την εκτίμησή του, η Αθήνα διευκολύνει τους τουρκικούς σχεδιασμούς αποφεύγοντας την άσκηση του συγκεκριμένου δικαιώματος για χάρη της διατήρησης του κλίματος ελληνοτουρκικής φιλίας.
Το κεντρικό μήνυμα της παρέμβασης του πρέσβη επί τιμή ήταν ότι η απουσία έντασης στο πεδίο δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην διασφάλιση των ελληνικών συμφερόντων. Αντιθέτως, όπως προειδοποίησε, η διατήρηση της ηρεμίας μπορεί να συνοδεύεται από τη σταδιακή υπονόμευση της δυνατότητας άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων.