Τι αφήνει πίσω της η διακυβέρνηση Μητσοτάκη; Εναν οννεδίτη Ζάχο Δόγκανο να πιστεύει ότι η 13ωρη δουλειά απελευθερώνει από τα δεσμά της οκτάωρης τεμπελιάς και γεμίζει το πουγκί της αποταμίευσης. Η εξαργύρωση των κόπων αυτών θα γίνει στη δευτέρα παρουσία ή στην τρίτη τετραετία Μητσοτάκη για να ζήσουν –κυριολεκτικά– ένα όνειρο το οποίο κάνουν πράξη άλλοι, σαν τις καρτ ποστάλ Σκέρτσου με τα ηλιοβασιλέματα που είδε ο υπουργός για χάρη όσων δουλεύουν καλοκαιριάτικα.
Αφήνει πίσω και τη διάχυτη αντίληψη ότι θα πιάσουν την καλή ο Φραπές και ο Χασάπης και η Πόπη με τη Ferrari. Μοντέλο οι βολεμένες κομματικές ακρίδες του δημόσιου ταμείου που κάνουν ρεσάλτο άριστης επιχειρηματικότητας με απευθείας αναθέσεις. Αφήνει πίσω ένα διαλυμένο σύστημα που του αλλάζει την καρδιά με επεξεργαστή για να το αποξενώσει ακόμη περισσότερο. Η τεχνητή νοημοσύνη αποκτά ρόλο πρωταγωνιστή χωρίς όρια στην εκπαιδευτική διαδικασία διαμορφώνοντας ένα σύστημα μετριότητας με αστραφτερά χαμόγελα αμηχανίας και χωρίς γωνίες αμφισβήτησης στη γνώση που κινεί την Ιστορία.
Αφήνει πίσω μέτρα και επιδόματα που δίνονται στους ευάλωτους, για να κερδίζουν όμως οι πλούσιοι: το ενοίκιο δώρο στους ενοικιαστές θα τιμήσει τις υψηλές τιμές των ιδιοκτητών, το αφορολόγητο στις αποδοχές των νέων δεν θα εξαργυρωθεί με αυξήσεις στις τσέπες τους αλλά με ελάφρυνση του εργοδοτικού κόστους. Στην Αμερική του 1950 το αμερικανικό όνειρο ενέπνευσε την καινοτομία και τη δημιουργία.
Το όνειρο των νέων σήμερα το ταξιδεύει η κυβέρνηση με αμαξοστοιχία και χορηγό μια υποταγμένη Δικαιοσύνη για τη στιγμή που θα κάτσει στραβή σε κάποια βάρδια. Η Ελλάδα 2.0 της κίβδηλης αριστείας πάει προς το 2030 κάνοντας πράξη το όνειρο με ρουσφέτι, αρπαχτές και ατελείωτη δουλειά που θα σε κάνει να νιώσεις μεγιστάνας για κάποιες ώρες στην τοποθεσία Μύκονος.
karditsastakra.