Διεθνή

Πούτιν ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ:με βάφτισε κρυφά ο πατέρα του νυν πατριάρχη που ήταν ιερέας..Όλοι οι συνάδελφοί μου της KGB που παρακολουθούσαν την Εκκλησία κατέληξαν να βαπτιστούν.. Η Μόσχα είναι η 3η Ρώμη, δεν θα υπάρξει 4η!..

Πούτιν ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ:με βάφτισε κρυφά ο πατέρα του νυν πατριάρχη που ήταν ιερέας..Όλοι οι συνάδελφοί μου της KGB που παρακολουθούσαν την Εκκλησία κατέληξαν να βαπτιστούν.. Η Μόσχα είναι η 3η Ρώμη, δεν θα υπάρξει 4η!..Μιλώντας στον Κουστορίτσα….

Πούτιν απευθύνεται στους Ουκρανούς και τους στρατιώτες των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας: «Ελάτε με το μέρος μας»
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν παραχώρησε συνέντευξη στον Εμίρ Κουστουρίτσα. Ο ιστότοπος KP επέλεξε τα βασικά σημεία.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν παραχώρησε συνέντευξη στον σκηνοθέτη Εμίρ Κουστουρίτσα.

«Ο άνθρωπος δεν είναι απλώς μια βιολογική ουσία από κόκαλα και δέρμα», στοχάστηκε ο Πρόεδρος της Ρωσίας. «Το θεμελιώδες, πρωταρχικό συστατικό του ανθρώπου —κάθε ανθρώπου— είναι η ψυχή· δηλαδή, αυτό με το οποίο μας προίκισε ο Κύριος».

Ήταν ο Σέρβος σκηνοθέτης Εμίρ Κουστουρίτσα εκείνος που ενέπνευσε τον Βλαντιμίρ Πούτιν να στοχαστεί πάνω στην αιωνιότητα. Η συζήτηση βιντεοσκοπήθηκε για το ντοκιμαντέρ «Η Βάπτισή μας: Ο Προκαθήμενος», το οποίο δημιουργήθηκε με αφορμή τα 80ά γενέθλια του Πατριάρχη Κυρίλλου.

Oι πιο εντυπωσιακές στιγμές από αυτή τη συνέντευξη.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στην Προεδρική Βιβλιοθήκη του Μεγάρου της Γερουσίας.

ΕΝΑ ΚΟΙΝΟ ΣΥΝΟΡΟ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ
Σκούρες ξύλινες βιβλιοθήκες, γεμάτες ασφυκτικά με τόμους, υψώνονταν σαν πύργοι. Σε ένα τραπέζι, υπό τη σκιά τους, καθόταν ο αρχηγός του κράτους. Υποδέχθηκε τον διακεκριμένο σκηνοθέτη σε ένα περιβάλλον συμβολικό, αλλά και κατάλληλο για μια βαθυστόχαστη συζήτηση: την Προεδρική Βιβλιοθήκη του Μεγάρου της Γερουσίας.

Και οι ερωτήσεις του Κουστουρίτσα ήταν αντάξιες του περιβάλλοντος.

Ο σκηνοθέτης ξεκίνησε με κάτι απλό —αλλά, ταυτόχρονα, σύνθετο. Δεδομένου του πόσα χρόνια βρίσκεται ο Βλαντιμίρ Πούτιν στο τιμόνι της χώρας, ένιωσε άραγε, κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος, ότι η Ρωσία απαιτεί πίστη από τον ηγέτη της; Προσευχές; «Ξέρετε, η Ρωσία υπάρχει εδώ και πάνω από 1.000 χρόνια — έχει μακρά ιστορία. Κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος, έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά για τη Ρωσία. Τον 18ο αιώνα, υπήρχε ένας στρατάρχης, ο Μύνιχ (Münnich), ο οποίος είχε παρατηρήσει —ή, τουλάχιστον, σε αυτόν αποδίδεται η φράση— ότι: “Η Ρωσία είναι μια χώρα που κυβερνάται απευθείας από τον Θεό. Διαφορετικά, είναι αδύνατον να καταλάβει κανείς πώς καταφέρνει να υπάρχει έστω και λίγο”».

Ο Πούτιν αναφέρθηκε στον Αλέξανδρο Β’, ο οποίος είχε πει κάποτε —είτε αστειευόμενος είτε σοβαρά— ότι «το να κυβερνάς τη Ρωσία δεν είναι καθόλου δύσκολο, αλλά είναι εντελώς μάταιο». Ο Κουστουρίτσα ανταπάντησε στο ίδιο πνεύμα, επικαλούμενος τον Γερμανό ποιητή Ρίλκε, ο οποίος είχε πει ότι η χώρα μας «συνορεύει με τον Θεό».

Η ΤΡΙΤΗ ΡΩΜΗ ΦΥΛΑΕΙ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
Ο Κουστουρίτσα σημείωσε ότι αυτό το χαρακτηριστικό της Πατρίδας μας γίνεται ιδιαίτερα αισθητό σήμερα. Σε μια εποχή παγκόσμιας αστάθειας και βαθιών αλλαγών, η Ρωσία έχει καταστεί ενσάρκωση του αγαθού. Προστατεύει και διαφυλάσσει αξίες που υπήρξαν θεμελιώδεις σε όλη την ιστορία του ευρωπαϊκού πολιτισμού: την οικογένεια, την αγάπη, την πίστη, τη δικαιοσύνη και την ανιδιοτέλεια. Στην ουσία, έχει μετατραπεί σε μια «Κιβωτό» για τα πολυτιμότερα θεμέλια της ανθρωπότητας — ένα καταφύγιο για όλους εκείνους που πιστεύουν στον Χριστό.

«Εδώ και αιώνες, ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο εμφανίζεται στη ρωσική θεολογική και φιλοσοφική σκέψη: “Η Μόσχα είναι η Τρίτη Ρώμη· τέταρτη δεν θα υπάρξει”. Αυτό δεν αποτελεί απλώς ζήτημα θεολογίας — είναι μια πραγματικότητα του σήμερα. Αν και ίσως δεν πρόκειται για μαζικό φαινόμενο, υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που μετεγκαθίστανται στη Ρωσία από άλλα κράτη, συμπεριλαμβανομένων χωρών της Ευρώπης». Όταν συνομίλησα με αυτούς τους ανθρώπους, ανέφεραν ότι το κύριο κίνητρό τους —ο λόγος της μετεγκατάστασής τους— ήταν η επιθυμία να διαφυλάξουν τις αξίες τους, να διατηρήσουν τις οικογένειές τους ενωμένες και να εξασφαλίσουν ένα μέλλον για τα παιδιά τους, τα οποία πιστεύουν ότι πρέπει να ανατραφούν μέσα στο πλαίσιο των παραδοσιακών αξιών.

Ο Πούτιν επισήμανε ότι αυτό δεν αφορά μόνο τους Χριστιανούς. Στην ίδια τη Ρωσία, υπάρχουν τρεις ακόμη μεγάλες θρησκείες: το Ισλάμ, ο Ιουδαϊσμός και ο Βουδισμός. Επιπλέον, η Ρωσία καλωσορίζει όποιον συμμερίζεται τις αξίες και τα ιδανικά μας — εκείνους που δυσκολεύονται να επιβιώσουν σε μια κοινωνία όπου διάφορες «μειονότητες» τυγχάνουν μεγαλύτερης προσοχής από την πλειονότητα.

Ο διακεκριμένος σκηνοθέτης παρατήρησε ότι τα λόγια του Προέδρου επιβεβαιώνουν τις υπάρχουσες τάσεις: τα τελευταία πέντε χρόνια, 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι στη Βόρεια Αμερική έχουν προσχωρήσει στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

ΡΩΣΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Ο Κουστουρίτσα έθιξε ένα αξιοσημείωτο φαινόμενο: οι άνθρωποι μιλούν όλο και πιο ανοιχτά όχι απλώς για τη Ρωσία, αλλά για τον «ρωσικό πολιτισμό». Πώς αντιλαμβάνεται, όμως, ο ίδιος ο Πρόεδρος αυτόν τον πολιτισμό;

«Ναι, πράγματι μιλάμε για ρωσικό πολιτισμό· πιστεύω ότι είναι ένας δόκιμος τρόπος να τεθεί το ζήτημα. Δεν υπάρχει εδώ αυτοθαυμασμός ή αλαζονεία — Θεός φυλάξοι! Απλώς αναγνωρίζουμε ότι ο ρωσικός πολιτισμός είναι ένας από τους μεγάλους πολιτισμούς».

Όχι «ρωσικός» [με την εθνοτική έννοια], αλλά «ρωσικός» [με την έννοια του Rossiyskaya — που αφορά το πολυεθνοτικό ρωσικό κράτος] — έτσι το διατύπωσε ο Πρόεδρος. Αναφέρθηκε στον σπουδαίο κινεζικό πολιτισμό, ο οποίος, κατά μία έννοια, αφομοίωσε τη μογγολική εισβολή, και εξήρε το φαινόμενο του ινδικού πολιτισμού. Στη συνέχεια, προσδιόρισε τι είναι αυτό που καθιστά τον δικό μας πολιτισμό ξεχωριστό:

«Ξέρετε, το σκέφτομαι αυτό συνεχώς. Και επανέρχομαι διαρκώς σε μία σκέψη: ο ρωσικός πολιτισμός ουδέποτε επιδίωξε να υποτάξει ή να θέσει υπό τον έλεγχό του οποιονδήποτε». Επέτρεψε στον ρωσικό λαό —το ρωσικό έθνος— να αναπτυχθεί, δημιουργώντας παράλληλα συνθήκες για την ανάπτυξη άλλων λαών και εθνοτικών ομάδων που αποτελούσαν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, μέρος της οικογένειας του ρωσικού κράτους. Προώθησε την ανάπτυξή τους και διασφάλισε την πνευματική τους αυτονομία, καθώς και τη διατήρηση των θρησκειών, των παραδόσεων και των γλωσσών τους. Σε αυτό έγκειται η μοναδικότητα του ρωσικού πολιτισμού.

Ο Πρόεδρος πρόσθεσε ότι είχε εντοπίσει μια πολύ εύστοχη φράση του Ντοστογιέφσκι σχετικά με αυτό το θέμα.

«Είπε ότι ο Ρώσος αλληλεπιδρά εύκολα με τους άλλους, ζει πλάι τους και είναι ικανός να εμβαθύνει πραγματικά σε έναν άλλον τρόπο ζωής».και εντάσσεται σε άλλα περιβάλλοντα. Στην πραγματικότητα, ο Ρώσος διαθέτει ένα πολύ ισχυρό ένστικτο για την πανανθρώπινη ενότητα. Αυτό είναι, μεταξύ άλλων, που διακρίνει τον ρωσικό πολιτισμό», κατέληξε ο Πούτιν.

Φωτογραφία: kremlin.ru.

ΜΗ ΒΑΖΕΤΕ ΤΟΝ ΙΛΙΤΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΤΣΟΥΡΕΚΙ

Ο Κουστουρίτσα είναι πεπεισμένος ότι η Ρωσική Εκκλησία βρίσκεται στον πυρήνα της ρωσικής ψυχής. Ο Πούτιν συμφώνησε, προσθέτοντας ότι η θρησκευτική μας παράδοση χαρακτηριζόταν ανέκαθεν από την ανεξαρτησία της έναντι του κράτους. Ο Αυτοκράτορας λειτουργούσε ως «προστάτης», αλλά όχι ως κεφαλή της Εκκλησίας — σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στην Αγγλία, για παράδειγμα.

«Ξέρετε, ξεκίνησα την καριέρα μου στις κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας», συνέχισε ο Πούτιν. «Υπήρχαν συγκεκριμένες μονάδες επιφορτισμένες με την παρακολούθηση της εσωτερικής αντιπολίτευσης. Κατά τη σοβιετική εποχή, η Εκκλησία αποτελούσε τη μόνη νόμιμη αντιπολίτευση απέναντι στο κράτος — εκπροσωπούσε μια εναλλακτική ιδαεολογία. Κι όμως, όλοι οι αξιωματικοί της KGB που γνώριζα και εργάζονταν σε αυτόν τον τομέα, κατέληξαν να βαπτιστούν. Είναι δύσκολο να πει κανείς ποιος επηρέασε περισσότερο ποιον: το κράτος και η KGB την Εκκλησία, ή η Εκκλησία το κράτος και την KGB; Το Πάσχα, όλοι μας έφερναν κουλίτσι [πασχαλινά τσουρέκια] και βαμμένα αυγά…»

Ο Πούτιν σημείωσε ότι, σήμερα, οι ρόλοι της Εκκλησίας και του κράτους παραμένουν διακριτοί. Οι αρχές δεν παρεμβαίνουν στις υποθέσεις της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας — ένα γεγονός που αναγνωρίζει και ο ίδιος ο Πατριάρχης Κύριλλος. Κατά την άποψη του Προέδρου, αυτό επιτρέπει στη θρησκεία να αναπτύσσεται αρμονικά και ανεξάρτητα, ενώ διασφαλίζει ότι τα λάθη του κράτους δεν αποδίδονται στην Εκκλησία.

«Όσον αφορά τον ρόλο και τη θέση της θρησκείας και της Εκκλησίας στην ιστορία του ρωσικού κράτους, αυτά είναι μοναδικά. Γιατί; Πριν από το έτος 988 —πριν από τον Εκχριστιανισμό των Ρως από τον Πρίγκιπα Βλαδίμηρο— δεν υπήρχε ενιαίο ρωσικό κράτος, ούτε ρωσικός λαός ως διακριτή εθνοτική ομάδα». Υπήρχαν περίπου δεκαπέντε σλαβικές εθνοτικές ομάδες —οι Δρεβλιανοί, οι Πολιανοί, οι Κριβιτσί, οι Βιατίτσι και άλλες στα βορειοδυτικά— αλλά δεν υπήρχαν «Ρώσοι». Ένας ενιαίος λαός και ένα συγκεντρωτικό ρωσικό κράτος εμφανίστηκαν μόνο μετά την έλευση της θρησκείας, σημείωσε ο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, η Εκκλησία παρέμεινε ο «εσωτερικός πυρήνας» —η καρδιά— της χώρας. Το 1943, ο Στάλιν αποκατέστησε απροσδόκητα το Πατριαρχείο.

«Διότι, όσο σκληρός κι αν ήταν ο διωγμός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκείνη στάθηκε για να υπερασπιστεί την Πατρίδα χωρίς δισταγμό», είπε ο Πρόεδρος με ένα χαμόγελο.

Ο Κουστουρίτσα πρόσθεσε ότι οι κανόνες και οι παραδόσεις της ρωσικής Ορθοδοξίας έχουν παραμείνει αμετάβλητοι εδώ και 1.500 χρόνια. Ίσως αυτό ακριβώς είναι που ελκύει τον σύγχρονο άνθρωπο σε αυτήν: ο κόσμος αλλάζει, αλλά ο Θεός παραμένει — μέσα στην ίδια, παραδοσιακή Εκκλησία.

ΣΤΗ ΣΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Ο διακεκριμένος σκηνοθέτης έθεσε επίσης το ζήτημα της Ουκρανίας. Πώς συνέβη ώστε αδελφοί λαοί να εμπλέκονται τώρα σε έναν αδελφοκτόνο πόλεμο; Τι θα ήθελε να πει ο Πρόεδρος στους Ουκρανούς;

Ο Πούτιν υπενθύμισε το αρχαίο ρωμαϊκό ρητό: «διαίρει και βασίλευε». Παρατήρησε ότι όλες οι συμφορές της Πατρίδας μας πηγάζουν πάντα από το γεγονός ότι είμαστε απλώς πολύ μεγάλοι — μια τεράστια επικράτεια με απέραντους πόρους, οι οποίοι αποτελούσαν ανέκαθεν στόχο των εχθρών μας.

«Κατά την άποψή μου, όλες οι εισβολές στη Ρωσία στη σύγχρονη ιστορία —η εισβολή του Ναπολέοντα, ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος (τον οποίο εμείς αποκαλούμε Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο)— συνδέονται με αυτό. Οι ιδεολογικές σκοπιμότητες έπαιξαν, στην καλύτερη περίπτωση, δευτερεύοντα ή τριτεύοντα ρόλο. Οι κύριοι παράγοντες ήταν τα γεωπολιτικά συμφέροντα — η αρχή του “διαίρει και βασίλευε”». Και σήμερα, όπως πιστεύει ακράδαντα ο Πρόεδρος, ο λόγος του πολέμου παραμένει ο ίδιος. Θέλουν να μας διαιρέσουν. Να μας υποτάξουν. Κάθε Ουκρανός πρέπει να το κατανοήσει αυτό. Η βοήθεια που παρέχεται δεν δίνεται για χάρη τους —ούτε για χάρη των ιδανικών τους, ούτε από ειλικρινή συμπόνια— αλλά απλώς από ιδιοτέλεια. Χρησιμοποιούν τους απλούς ανθρώπους ως εργαλεία για την επίτευξη των δικών τους σκοπών.

«Κατανοώντας αυτό, κατά τη γνώμη μου, όλοι μας —συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ζουν εντός των συνόρων της σημερινής Ουκρανίας— οφείλουμε να επιδιώξουμε την ενότητα. Δεν εννοώ απαραίτητα εντός ενός ενιαίου κράτους —δεν αναφέρομαι σε αυτό— αλλά ενότητα με την ευρύτερη έννοια της λέξης. Την εποχή της ΕΣΣΔ, το 1986, η περιοχή που σήμερα αποτελεί την Ουκρανία φιλοξενούσε 51 ή 52 εκατομμύρια ανθρώπους· ήταν μία από τις μεγαλύτερες και πιο βιομηχανικά ανεπτυγμένες περιοχές της Ευρώπης. Τι συνέβη μετά την κατάρρευση; Η Ουκρανία έχασε τα πάντα: τη ναυπηγική της βιομηχανία, την αεροναυπηγική της βιομηχανία, τον τομέα κατασκευής πυραύλων. Γιατί; Διότι την εξουσία στην Ουκρανία δεν την κατέλαβαν πατριώτες, αλλά εθνικιστές. Η διαφορά μεταξύ πατριωτισμού και εθνικισμού έγκειται στο ότι οι πατριώτες αγαπούν τη χώρα τους, ενώ οι εθνικιστές μισούν τους άλλους», εξήγησε ήρεμα ο Πούτιν.

Και το μίσος μπορεί μόνο να καταστρέφει.

Κλείνοντας, ο Πρόεδρος απηύθυνε έκκληση προς τον αδελφό λαό:

«Θα ήθελα να το ακούσει αυτό ο ουκρανικός λαός: ανεξάρτητα από τις τραγωδίες που εκτυλίσσονται σήμερα, οφείλουμε να σκεφτούμε το μέλλον —τα παιδιά μας— και να συνειδητοποιήσουμε ότι, αν θέλουμε να είμαστε ισχυροί, πρέπει να είμαστε μαζί. Αυτό σημαίνει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για την επίτευξη κοινών στόχων. Όσο για τους στρατιώτες του ουκρανικού στρατού —το έχω ξαναπεί— δεν θέλω να τους πω να “παραδοθούν”, καθώς αυτό ακούγεται κάπως υποτιμητικό· άλλωστε, μάχονται, και μάλιστα με αξιοσημείωτη επιμονή. Αντιθέτως, θα έλεγα: ελάτε με το μέρος μας —διότι είναι η κοινή μας πλευρά. Ελάτε στην κοινή πλευρά, στη σωστή πλευρά της ιστορίας».

Φωτογραφία: kremlin.ru.

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ
Ο Κουστουρίτσα υπενθύμισε ότι ο φιλόσοφος Νικολάι Τρουμπετσκόι θεωρούσε την «ταχύτητα της μογγολικής [ορδής]» ως τον «κώδικα της νίκης» επί της Ρωσίας — άλλωστε, ήταν ακριβώς αυτό που εξασφάλισε τη νίκη στους Τατάρους. Αλλά σήμερα, ποιο θα είναι το κλειδί για τον θρίαμβο στο πεδίο της μάχης: η ταχύτητα ενός πυραύλου ή το ρωσικό πνεύμα;

«Ξέρετε, κατά τη γνώμη μου, αυτό που είναι πραγματικά ζωτικής σημασίας και θεμελιώδες σήμερα δεν είναι καν η ταχύτητα των πυραύλων, αλλά η ταχύτητα της σκέψης», απάντησε απροσδόκητα ο Πούτιν. «Οι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες μου λένε ότι, ενώ μέχρι πρόσφατα τα τεχνικά χαρακτηριστικά των σύγχρονων οπλικών συστημάτων ήταν το πρωταρχικό ζητούμενο, σήμερα αυτό που μετράει είναι η μαθηματική σκέψη — διότι ο ρυθμός των αλλαγών στον στρατιωτικο-τεχνικό τομέα είναι απίστευτος. Όποιος σκέφτεται καλύτερα και αντιδρά ταχύτερα στις εξελίξεις και τις προκλήσεις, αυτός είναι που κερδίζει. Όσο για το πνευματικό θεμέλιο —τη δύναμη του πνεύματος— αυτό εννοείται από μόνο του· παραμένει τόσο ουσιαστικό όσο ήταν πάντα».

Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
Ο σκηνοθέτης έθεσε ένα ασυνήθιστο ερώτημα: αισθάνεται άραγε ο Πρόεδρος ότι οι άνθρωποι προσεύχονται γι’ αυτόν; Ο Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς απάντησε ορθολογικά: δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζει κανείς κάτι τέτοιο. Ωστόσο, από τη μία πλευρά, ο αρχηγός του κράτους αισθάνεται τη στήριξη του λαού —του έθνους— και αυτό του δίνει δύναμη. Από την άλλη πλευρά, προσεύχεται και ο ίδιος — για τον λαό της χώρας μας, για την επιτυχία και την ευημερία του. Το κάνει αυτό κάθε μέρα.

Κι όμως, ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν στερείται συναισθημάτων που ξεφεύγουν από την αυστηρή λογική — συγκεκριμένα, της χαράς που νιώθει για εκείνους που εκπροσωπούν τη Ρωσία και επιτυγχάνουν σπουδαία κατορθώματα.

«Όταν βλέπω τα επιτεύγματα των επιστημόνων, των καλλιτεχνών, των αθλητών μας —ή ακόμα και απλών ανθρώπων που δημιουργούν κάτι μοναδικό ή επιτυγχάνουν μια πραγματικά εξαιρετική σοδειά— πλημμυρίζω από μια τέτοια χαρά, σαν να πρόκειται για έργο κάποιου που ξεπερνά τον μέσο άνθρωπο. Νιώθω ότι πίσω από όλα αυτά βρίσκονται αυτοί οι ταλαντούχοι, ξεχωριστοί και υπέροχοι άνθρωποι — άνθρωποι κοντινοί σε εμένα, σχεδόν σαν μέλη της ίδιας μου της οικογένειας. Το αντιλαμβάνομαι ως προσωπική επιτυχία, ως προσωπική νίκη. Είναι ένα πολύ ευχάριστο συναίσθημα», είπε ο Πούτιν με θέρμη.

ΤΙ ΑΛΛΟ ΕΙΠΕ Ο ΠΟΥΤΙΝ
Για τη γέννηση της Σοβιετικής Ένωσης
«Ξέρετε, η Σοβιετική Ένωση γεννήθηκε, κατά μία έννοια, μέσα σε μια ορισμένη αρμονία μεταξύ των αρχών και της κοινωνίας. Γιατί; Επειδή η ίδια η σοσιαλιστική ιδέα ήταν πολύ δημοφιλής σε όλο τον κόσμο. Και η ιδέα, στην ουσία της, είναι στην πραγματικότητα αρκετά καλή — μοιάζει με τον Χριστιανισμό. Μιλάει για αδελφοσύνη και ούτω καθεξής. Ναι, αργότερα εκφυλίστηκε σε διώξεις, καταστολή των αντίθετων απόψεων και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αλλά στο αρχικό στάδιο, υπήρχε, πράγματι, αρμονία. Αυτό, παρεμπιπτόντως, εξηγεί τις τεράστιες επιτυχίες των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών. Γιατί; Όπως σημείωσε ένας ερευνητής, οι άνθρωποι εργάζονταν ανιδιοτελώς για την πατρίδα τους. Ήταν μια κοινή ιδέα. Και μια ιδέα είναι το πιο ισχυρό όπλο».

Συνυφασμένες μοίρες
Προς το τέλος, ο σκηνοθέτης συνέχισε τη συζήτηση σχετικά με το θαύμα της ζωής. Ο αρχηγός του κράτους θυμήθηκε την ιστορία της δικής του βάπτισης. Η μητέρα του, με τη βοήθεια μιας γειτόνισσας, οργάνωσε τη βάπτιση κρυφά από τον πατέρα του — ο οποίος ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Στον Καθεδρικό Ναό της Μεταμορφώσεως, συνάντησαν έναν ιερέα ονόματι Μιχαήλ· εκείνος βάπτισε το αγόρι, ενώ του υπέδειξε και μια εικόνα που έφερε το όνομά του —Βλαντιμίρ— κάτω από τον θόλο του ναού.

«Αργότερα, έτυχε να συζητώ με τον Πατριάρχη και τον ρώτησα: “Πάτερ, πώς βρεθήκατε στην Εκκλησία;”. Εκείνος απάντησε: “Λοιπόν, ο πατέρας μου ήταν ιερέας”. Ρώτησα: “Πραγματικά; Πού υπηρετούσε;”. Είπε: “Στο Λένινγκραντ, στον Καθεδρικό Ναό της Μεταμορφώσεως”. Κίνησε την περιέργειά μου και ρώτησα: “Πώς λεγόταν ο πατέρας σας;”. Απάντησε: “Μιχαήλ”. Ρώτησα: “Υπήρχαν άλλοι ιερείς με το όνομα Μιχαήλ εκείνη την εποχή;”. Απάντησε: “Όχι”. Ήταν απολύτως βέβαιος γι’ αυτό — δεν είχε κανέναν τρόπο να γνωρίζει την ιστορία που μου είχε διηγηθεί η μητέρα μου. Επέμεινε: “Όχι, δεν υπήρχαν άλλοι Μιχαήλ”». «Ξέρετε, Αγιώτατε, φαίνεται πως ο πατέρας σας με βάπτισε». Ο αρχηγός του κράτους συνέχισε, αναλογιζόμενος τον θαυμαστό τρόπο με τον οποίο μπορούν να διαπλέκονται οι ανθρώπινες ζωές.

«Πρόκειται πραγματικά για μια εξαιρετική ιστορία: ένας ιερέας βαφτίζει ένα συνηθισμένο βρέφος από μια οικογένεια εργατικής τάξης. Ο γιος του ιερέα φεύγει από το σπίτι σε ηλικία 15 ετών για να χαράξει τη δική του πορεία —σπουδάζει χαρτογραφία, γίνεται γεωλόγος, συμμετέχει σε γεωλογικές αποστολές— και τελικά φτάνει στο αξίωμα του Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών. Την ίδια στιγμή, το αγόρι από εκείνη την οικογένεια της εργατικής τάξης —αυτό που βάφτισε ο ιερέας— εξελίσσεται και γίνεται Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Είναι άραγε αυτό θαύμα, ή τι άλλο;» k.p

dimpenews.com

Back to top button