Με αιχμηρές παρεμβάσεις για τα ελληνοτουρκικά, την ευρωπαϊκή στάση απέναντι στην Τουρκία, τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας αλλά και τις πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό, ο δημοσιογράφος και διευθυντής της «Εστίας» Μανώλης Κοττάκης εμφανίστηκε στη Ναυτεμπορική, σχολιάζοντας τη νέα παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή και τη συνολική πορεία της χώρας.
Ο κ. Κοττάκης υποστήριξε ότι η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη ιστορική καμπή, ενώ προειδοποίησε πως η χώρα κινδυνεύει να βρεθεί εγκλωβισμένη σε τετελεσμένα στα εθνικά θέματα, αν συνεχιστεί η ίδια πολιτική προσέγγιση απέναντι στην Τουρκία.
«Η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που απειλείται»
Ο δημοσιογράφος στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι η Ελλάδα παραμένει –όπως είπε– η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που αντιμετωπίζει ευθεία απειλή, την ώρα που οι ευρωπαϊκοί εταίροι συνεχίζουν να χρηματοδοτούν και να εξοπλίζουν την Τουρκία.
Μάλιστα, περιέγραψε την κατάσταση ως μια «Ουκρανία από την πίσω πόρτα» για την Άγκυρα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάνοντας λόγο για μια σταδιακή αναβάθμιση της τουρκικής παρουσίας στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς χωρίς πλήρη συμμετοχή, αλλά με ουσιαστική επιρροή.
Παράλληλα, συνέδεσε το γεωπολιτικό περιβάλλον με την εσωτερική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, επικαλούμενος στοιχεία που –όπως είπε– δείχνουν ότι τα εταιρικά κέρδη έχουν αυξηθεί κατά 36 δισ. ευρώ περισσότερο από τα εισοδήματα εργασίας, με τους μισθούς να παραμένουν ουσιαστικά σε επίπεδα του 2009.
Η παρέμβαση Καραμανλή και τα «ήρεμα νερά»
Το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης επικεντρώθηκε στη νέα δημόσια παρέμβαση του Κώστα Καραμανλή. Ο Μανώλης Κοττάκης υποστήριξε ότι ο πρώην πρωθυπουργός έστειλε σαφές μήνυμα ανησυχίας για την πολιτική των «ήρεμων νερών» με την Τουρκία, αλλά και για ζητήματα δημοκρατίας, παρακολουθήσεων και λειτουργίας του πολιτικού συστήματος.
Όπως ανέφερε, ο Καραμανλής μίλησε ανοιχτά για μια Ευρώπη που εμφανίζεται διασπασμένη απέναντι στις ΗΠΑ και για έναν νέο κόσμο όπου η Ελλάδα δεν μπορεί να λειτουργεί απλώς ως «προβλέψιμος σύμμαχος».
Κατά τον Κοττάκη, η βασική γραμμή της καραμανλικής προσέγγισης είναι ότι η Ελλάδα πρέπει να μιλά με όλους και να μην εμφανίζεται δεδομένη απέναντι σε κανέναν διεθνή παίκτη. «Στον νέο κόσμο δεν είσαι δεδομένος και μιλάς με όλους», σημείωσε χαρακτηριστικά.
«Η Τουρκία νομοθετεί τετελεσμένα»
Ιδιαίτερα σκληρή ήταν η τοποθέτησή του για τις τουρκικές κινήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Ο Μανώλης Κοττάκης υποστήριξε ότι η Άγκυρα επιχειρεί πλέον να νομοθετήσει τις διεκδικήσεις της μέσα από το πλαίσιο της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Έφερε μάλιστα ως παράδειγμα τις περιπτώσεις ηλεκτρικών διασυνδέσεων και πόντισης καλωδίων, λέγοντας ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί σε κατάσταση όπου θα χρειάζεται ουσιαστικά τουρκική «άδεια» για έργα που αφορούν την Κύπρο, το Αιγαίο ή ελληνικά νησιά.
Ο ίδιος τόνισε ότι, ακόμη κι αν τέτοιες τουρκικές νομοθετήσεις δεν παράγουν άμεσα νομικά αποτελέσματα στο διεθνές δίκαιο, παράγουν αποτελέσματα στο πεδίο. Επικαλέστηκε μάλιστα το περιστατικό έξω από την Κάσο, όπου τουρκικές δυνάμεις παρενέβησαν σε εργασίες ιταλικού ερευνητικού πλοίου που δούλευε για λογαριασμό της Ελλάδας.
«Το να χάνει πόντους κυριαρχίας μια πατρίδα είναι τεράστιο θέμα», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Τα κοινά σημεία Καραμανλή – Σαμαρά
Στο πολιτικό σκέλος, ο Μανώλης Κοττάκης σχολίασε και τις συζητήσεις περί κοινής πορείας ή αυξημένης πολιτικής συνεννόησης ανάμεσα στους δύο πρώην πρωθυπουργούς, Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά.
Χωρίς να μιλήσει ευθέως για οργανωμένη συνεργασία, σημείωσε ότι διαπιστώνει κοινή θεματολογία και κοινές ανησυχίες. Όπως είπε, τόσο ο Σαμαράς όσο και ο Καραμανλής έχουν θέσει δημόσια ζητήματα παρακολουθήσεων, «ήρεμων νερών» και εθνικής κυριαρχίας.
Κατά τον ίδιο, οι πρώην πρωθυπουργοί είναι υποχρεωμένοι να μιλούν όταν θεωρούν ότι υπάρχουν ζητήματα δημοκρατίας και εθνικής κυριαρχίας. «Αλλήμονο αν δεν μιλούσαν γι’ αυτά», υπογράμμισε.
Η παρέμβαση Κοττάκη στη Ναυτεμπορική αποτύπωσε ένα συνολικό μήνυμα ανησυχίας για την πορεία της χώρας: από τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας στον νέο διεθνή χάρτη μέχρι τη διαχείριση των ελληνοτουρκικών και την εσωτερική πολιτική φθορά του συστήματος εξουσίας.