Το Πακιστάν Δεν Ικανοποιεί τα Πρότυπα των Συμφωνιών Αβραάμ
Γράφει ο Σάι Γκαλ
Οι Συμφωνίες Αβραάμ βασίζονται στη σύγκλιση: αναγνώριση, αμοιβαιότητα, ευθυγράμμιση, ολοκλήρωση και κοινό συμφέρον για την περιφερειακή σταθερότητα. Δεν είναι όχημα για την επανασυσκευασία αποτυχιών της αμερικανικής πολιτικής στη Νότια Ασία.
Το λάθος της Ουάσινγκτον με το Πακιστάν δεν θα γίνει πολιτική του Ισραήλ. Για δεκαετίες, η Ουάσινγκτον αντιμετώπιζε το Πακιστάν ως σύμμαχο ενώ υποτιμούσε την Ινδία. Σύγχυσε την πρόσβαση με την ευθυγράμμιση και τη χρησιμότητα με την εμπιστοσύνη. Αυτή η πολιτική εξασθένησε τη σαφήνεια, αντάμειψε την επιρροή και διέστρεψε τη στρατηγική ισορροπία της Νότιας Ασίας.
Δεν είναι το μοντέλο του Ισραήλ. Η διάκριση είναι σαφής: το ζήτημα είναι το πακιστανικό κράτος, όχι ο πακιστανικός λαός. Το Πακιστάν δεν αναγνωρίζει το Ισραήλ. Η θέση του για την Ιερουσαλήμ παραμένει μαξιμαλιστική. Ο στρατός του παραμένει ο αποφασιστικός πολιτικός διαιτητής της χώρας. Η στρατηγική του δοξασία δεν πληροί το κατώφλι που κατέστησε δυνατές τις Συμφωνίες Αβραάμ. Καμία τελετή δεν μπορεί να μετατρέψει ένα τέτοιο σύστημα σε εταίρο.
Το Καζακστάν δεν είναι το προηγούμενο. Είναι η προειδοποίηση. Το Καζακστάν είχε ήδη σχέσεις με το Ισραήλ. Η προσθήκη του στις Συμφωνίες Αβραάμ δεν δημιούργησε κανένα στρατηγικό άλμα. Παρήγαγε θέαμα, σύγχυση γύρω από τους περιφερειακούς χάρτες και αυτοσυγκράτηση στην Ιερουσαλήμ. Ήταν θέατρο χωρίς ζημιά. Το Πακιστάν είναι διαφορετικό. Το Καζακστάν ήταν οφθαλμαπάτη.
Το Πακιστάν θα ήταν τραύμα. Το κόστος θα πληρωνόταν στο Νέο Δελχί. Η Ινδία δεν είναι άλλο ένα διμερές φάκελο για το Ισραήλ. Είναι ένας από τους στρατηγικούς πυλώνες του Ισραήλ: δημοκρατικός, τεχνολογικός, στρατιωτικός, οικονομικός και πολιτισμικός. Συνδέει την ισραηλινή καινοτομία με την ινδική κλίμακα, την ισραηλινή εμπειρία ασφάλειας με το ινδικό βάθος και την Ανατολική Μεσόγειο με τον Ινδο-Ειρηνικό.Αυτή η σχέση χτίστηκε με τον χρόνο, μέσω εμπιστοσύνης και στρατηγικής πειθαρχίας. Δεν θα αραιωθεί από την πακιστανική συνήθεια της Ουάσινγκτον.
Η ένταξη του Πακιστάν στις Συμφωνίες Αβραάμ τώρα θα έστελνε στην Ινδία ένα καταστροφικό μήνυμα. Θα νομιμοποιούσε την ίδια αρχιτεκτονική μέσω της οποίας η Ουάσινγκτον υποτίμησε την Ινδία και αντάμειψε την επιρροή του Πακιστάν. Αυτό δεν θα επέκτεινε την ειρήνη.Θα μετέτρεπε την ειρήνη σε σφήνα εναντίον του άξονα Ιερουσαλήμ-Νέο Δελχί. Η ομαλοποίηση δεν είναι βιτρίνα τροπαίων. Δεν είναι επέκταση μάρκας. Δεν είναι κάδος ανακύκλωσης διπλωματίας για αμερικανικές ψευδαισθήσεις.
Είναι κρατική τέχνη. Λειτουργεί μόνο όταν η αναγνώριση αντανακλά την πραγματικότητα, η εταιρική σχέση αντανακλά την ευθυγράμμιση και η τελετή ακολουθεί τη στρατηγική. Το Ισραήλ καλωσορίζει την ειρήνη με κάθε σοβαρό κράτος που αποδέχεται αναγνώριση, αμοιβαιότητα και σαφήνεια.
Το Πακιστάν δεν έχει κάνει αυτή την επιλογή. Μέχρι να την κάνει, η θέση του δεν είναι μέσα στις Συμφωνίες Αβραάμ.Η Ουάσινγκτον μπορεί ακόμα να αντιμετωπίζει το Πακιστάν ως συνήθεια. Η Ιερουσαλήμ δεν θα μετατρέψει αυτή τη συνήθεια σε πολιτική. Το μεγαλύτερο λάθος της αμερικανικής πολιτικής στη Νότια Ασία έχει όνομα. Το Ισραήλ δεν θα το υπογράψει.