Μια αναδρομική απάντηση στη μαρτυρική Ρωμανία, και στο δέσιμο της ουράς του αλόγου που είπε ο Ερντογάν, δεν είναι άλλη από μια λογική αντιστροφή και άρα από τη λέξη: “αλογοουρά”. Εν προκειμένω, μιας νεαρής και καλλιπάρειας Ελληνίδας. Της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Εννοείται της σχεδιασμένης και χαρτογραφημένης ΑΟΖ, στο χάρτη της Σεβίλλης, παρέα με τα 12 μίλια. Ακατέβατα 12, για να το ακούσουν μερικοί μερικοί.
Γιατί το να επικαλείσαι το Δίκαιο της θάλασσας {UNCLOS}, και να μην ενσωματώνεις τα 12 μίλια στον εθνικό κορμό, είναι η επιτομή του ψευδεπίγραφου.
Μπράβο στη μαρτυρική Κύπρο. Τόσο για τα 12 μίλια, όσο και για την ΑΟΖ, που στις επισημάνσεις του Προέδρου Τάσσου, οι εν Αθήναις άνωθεν όταν δεν συμμετείχαν στα θεατρικά μπουλούκια, ήταν για τα “μπουκλούκια”. Μια διαχρονική παράδοση που συνεχίζεται έκτοτε δίκην εθιμικού δικαίου. Καριέρες ανάμεσα στην πολιτική υποκριτική, τα μπουλούκια, έως την ομώνυμη χωματερή, τα μπουκλούκια.
Ενώ η Ιστορία και η Γεωγραφία, με συνδρομή της Γεωοικονομίας και της Γεωπολιτικής, επιχειρούν στο πεδίο να συνεισφέρουν στον Ελληνικό αιώνα, να γίνει μια Ελλάδα πρωτεύουσα του πλανήτη, βλέπουν απέναντί τους, μια Πολιτική πρωτεύουσα θεότυφλη. Μια Σχολή Τυφλών των Αθηνών.
Αν όμως έχει κανείς μάτια βλέπει: Μια Ελλάδα ναυτεμπορικότερη, που από παράδοση διατηρεί την πρώτη θέση. Επίσης την κεντρικότερη χώρα στον κόσμο, από τον συνωστισμό των παγκόσμιων θαλάσσιων διαδρόμων της Κίνας, της Ινδίας και των ΗΠΑ, από τον BRI έως τον IMEC, οι οποίοι προτιμούν τις ΑΟΖ του Ελληνισμού, σε Ανατολική Μεσόγειο και Αιγαίον, ενώ ταυτόχρονα κάνουν bypass την Τουρκία. Βλέπει ακόμη την οικολογικότερη χώρα, όπως το πιστοποιούν όλοι οι χάρτες των οικολογικών τομέων του ΟΗΕ, από τον UNEP έως την ΙΜΜΑ. Εν τούτοις βλέπει στην Αθήνα, την αγονότερη γραμμή του κόσμου. Από την καμένη Δαδιά του Έβρου, μέχρι τις αποδεκατισμένες φάλαινες της Ελληνικής τάφρου.
Αγονότερη γραμμή, για την αποσιώπηση των χαρτών αυτών και εκείνου της Σεβίλλης, μέχρι την αποφυγή ακόμη και προσωρινών έστω μέτρων για τη βέβαιη ακύρωση των λεγόμενων θαλάσσιων πάρκων, μετά του μνημονίου Άγκυρας-Τρίπολης και της ανεκδιήγητης “Γαλάζιας Πατρίδας”.
Ναι μεν η ιστορία μπορεί να επαναληφθεί με παραπλήσιο τρόπο, όπως διδάσκει ο Θουκυδίδης, που τον διαβάζουν και κάποιοι το αποκρύπτουν, όπως ο Ερντογάν, ενώ πολλοί τον επικαλούνται, από τον Καναδό Πρωθυπουργό έως τον Κινέζο Πρόεδρο, εδώ όμως η ίδια του η πατρίδα τον στέλνει και πάλι στην εξορία. Προφανώς και δεν επιθυμεί την επανάληψη της ιστορίας. Διαφορετικά θα είχε δεχθεί την πρόταση μου, να κάνει Νόμο του κράτους το Χάρτη της Σεβίλλης. Έστω Νόμο εσωτερικού Δικαίου. Έστω ως Εθνικό Ίδρυμα. Επέλεξε την λεξοκτονία της ΑΟΖ, το “Αποκλειστική”. Το έκανε από κοινού με την Ε. Ε., “Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό”. Όταν όλος ο πλανήτης έχει ως κορωνίδα την ΑΟΖ!
Μια όμως και υπάρχει το ιστορικό προηγούμενο με την Αρχαία Ελλάδα της Δημοκρατίας, της Φιλοσοφίας και του Πολιτισμού, όλα αυτά τα παγκόσμια μοναδικά κληροδοτήματα, είναι λογικό κανείς να εμμένει στην περίπτωση της επανάληψης της ιστορίας. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά. Παλιγγενεσίες υπήρξαν και άλλες. Η Ρωμανία είναι η πρώτη. Το ‘21 είναι η δεύτερη φορά. Μπορεί να υπάρξει και Τρίτη, η οποία φυσικά και μπορεί να αποτελέσει την εξαίρεση στο λαϊκό εκείνο ρητό για την τρίτη και φαρμακερή.
Αντίδοτο στην οποία είναι η αλογοουρά που έλεγα. Αυτήν έχω και εγώ ως φαντασίωση, που δεν είναι άλλη από τη φιλομνήμη. ώστε να καλύψει ένα παγκόσμιο λεκτικό κενό.
Τύχη αγαθή να βρει η φιλομνήμη αυτή τη συνέχειά της σε έναν ομώνυμο αιώνα της Ελλάδας, τον φιλομνήμονα, με δύο επιστροφές παλιννοστήσεις: Τη μια, στην Τέταρτη Δημοκρατία στην ιστορική της πατρίδα, που η Τρίτη η μεταπολιτευτική είναι ένα άταφο ψοφίμι. Και την άλλη, στην ίδια τη φιλομνήμη. Μια διακονία στο “Νέο”, όσο και στην Ιερότητα της Δημοκρατίας.
Όταν η λέξη Αλήθεια βγαίνει από το στερητικό Α και το λήθη, δηλαδή είναι η μη λήθη, κι η μνήμη επίσης είναι η μη λήθη —πόσο μάλλον η φιλομνήμη, η αγνή δηλαδή αγάπη για τη μνήμη— τότε, είναι επόμενο ότι: “Ένας λαός που αγαπά να θυμάται, είναι ένας λαός που ζει μέσα στην αυθεντική αλήθεια”.
Σ. Σ. Αν γιόρταζαν οι λέξεις, η φιλομνήμη σήμερα 30 Αυγούστου, θα γιόρταζε διπλά.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Ας επιτραπεί να πω στους εν Αθήναις άνωθεν, για τον υπότιτλο του βιβλίου μου από το μακρινό 2002 («Αγώνας για τη Γεωοικονομική Δημοκρατία»): “Από την πρωτεύουσα που την έκαναν χώρα, στη χώρα που θα την κάνουμε πρωτεύουσα”. Μάλλον, με αυτά που βλέπω να επιβεβαιώνονται σήμερα, η γεωπολιτική μου παιδεία ζει στα 2050. Ας μη θεωρηθεί λοιπόν παρακατιανή. Ούτε στην ποιότητα ούτε στο χρόνο.
_______________
Διδυμότειχο 30 Αυγούστου 2026,