Μια άνευ προηγουμένου κοινωνική και πολιτική πρόκληση, που συνιστά ευθεία προσβολή προς το λαϊκό αίσθημα, κρύβεται επιμελώς στα ψιλά γράμματα του νέου πολυνομοσχεδίου του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας.
Την ώρα που η ελληνική κοινωνία κυριολεκτικά στενάζει κάτω από το βάρος της ανεξέλεγκτης ακρίβειας και της παρατεταμένης ενεργειακής κρίσης, η κυβέρνηση επιλέγει προκλητικά να επιδείξει τη βαθιά της αντικοινωνική αναλγησία.
Ενώ το νομοσχέδιο παρουσιάστηκε με τις γνωστές επικοινωνιακές τυμπανοκρουσίες ως δήθεν «σανίδα σωτηρίας» για τις ευπαθείς ομάδες και τους χαμηλοσυνταξιούχους, το άρθρο 56 εισάγει μια σκανδαλώδη ρύθμιση που εξασφαλίζει αυξήσεις-μαμούθ, οι οποίες αγγίζουν ακόμα και το 95%, για τις τσέπες της ανώτατης εκκλησιαστικής ηγεσίας.
Η κυβερνητική επιλογή να προχωρήσει σε αυτή την προκλητική μισθολογική εκτόξευση της Ιεραρχίας, βαφτίζοντας ουσιαστικά τους ιεράρχες «Γενικούς Γραμματείς», αποτελεί το άκρον άωτον του πολιτικού κυνισμού.
Με αυτή τη μεθόδευση, οι μηνιαίες μικτές αποδοχές του Αρχιεπισκόπου και των Μητροπολιτών εξισώνονται και κλειδώνουν στο αστρονομικό ποσό των 4.671,90 ευρώ, αντιστοιχώντας στο 90% των αποδοχών ενός Γενικού Γραμματέα Υπουργείου.
Τα νούμερα αυτά προκαλούν ίλιγγο και αποκαλύπτουν το μέγεθος μιας προκλητικής εύνοιας, τη στιγμή που ο μέσος πολίτης δίνει καθημερινή μάχη επιβίωσης με τον πληθωρισμό και την ανέχεια. Συγκεκριμένα, οι αποδοχές του Αρχιεπισκόπου, που κυμαίνονταν από 2.840 έως 2.915 ευρώ, εκτινάσσονται κατά 60% με 64%, ενώ η πρόκληση κορυφώνεται στην περίπτωση των Μητροπολιτών, οι οποίοι βλέπουν το μηνιάτικό τους σχεδόν να διπλασιάζεται, αφού από τα 2.400 έως 2.475 ευρώ εκτοξεύεται στα 4.671,90 ευρώ, σημειώνοντας μια ιλιγγιώδη αύξηση της τάξης του 88,8% έως 94,65%.
Σαν να μην έφτανε αυτό, η επίμαχη τροποποίηση επεκτείνει το μισθολογικό πάρτι και στους Τιτουλάριους αλλά και τους Βοηθούς Επισκόπους, οι αποδοχές των οποίων καθηλώνονται στο 70% του ανωτέρω ποσού, δηλαδή γύρω στα 3.270 ευρώ.
Η απόφαση της κυβέρνησης να εντάξει αυτή την εξώφθαλμη οικονομική τακτοποίηση της Ιεραρχίας μέσα σε ένα νομοσχέδιο που υποτίθεται ότι στοχεύει στην ανακούφιση των πολιτών από την ενεργειακή κρίση, ξεπερνά κάθε όριο πολιτικής ηθικής.
Αναδεικνύει μια κυβέρνηση αποκομμένη από την πραγματικότητα, που την ώρα που μοιράζει εξευτελιστικά ψίχουλα στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, νομοθετεί με προκλητική άνεση παχυλούς μισθούς για το ανώτατο ιερατείο. Αυτή η απροκάλυπτη ψηφοθηρική και πελατειακή διαχείριση του δημόσιου χρήματος εκθέτει ανεπανόρθωτα το κυβερνητικό αφήγημα περί «κοινωνικής δικαιοσύνης» και αποδεικνύει ότι για το Μέγαρο Μαξίμου οι ανάγκες των προνομιούχων εταίρων του προηγούνται πάντα της επιβίωσης των ίδιων των πολιτών.
karditsastakra.