Μια ομιλία με έντονο ιστορικό, εθνικό και γεωπολιτικό περιεχόμενο πραγματοποίησε ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κωνσταντίνος Γρίβας, κατόπιν πρόσκλησης της Ελληνικής Ορθόδοξης Νεολαίας.
Με αφετηρία την προσωπικότητα και την πολιτική σκέψη του Ίωνα Δραγούμη, ο κ. Γρίβας ανέλυσε τη διαχρονική θέση του Ελληνισμού στο διεθνές σύστημα, τις παθογένειες που γεννήθηκαν μετά την Επανάσταση του 1821 και τις σημερινές απειλές για την Ελλάδα. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά του στην Τουρκία, η οποία, όπως υποστήριξε, επιχειρεί σήμερα ένα «αντι-1821», επιδιώκοντας την εκ νέου υποδούλωση της χώρας.
Παράλληλα, άσκησε σκληρή κριτική στις ελληνικές ελίτ, στην άκριτη εξάρτηση από τον ξένο παράγοντα και στη μοιρολατρική αντίληψη ότι η Ελλάδα είναι μια μικρή, αδύναμη και ιστορικά τελειωμένη χώρα.
«Δεν ένιωσα ικανός να φέρω το ιστορικό βάρος του Έλληνα αξιωματικού»
Ο Κωνσταντίνος Γρίβας άρχισε την ομιλία του περιγράφοντας μια προσωπική εμπειρία από τη διδασκαλία του στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Όπως ανέφερε, σπουδαστές τού είχαν θέσει το ερώτημα γιατί, ενώ εκφράζει τόσο έντονα τη στρατιωτική διάσταση της εθνικής ισχύος, δεν επέλεξε ο ίδιος να γίνει αξιωματικός.
Η απάντησή του ήταν ότι ποτέ δεν αισθάνθηκε ικανός να σηκώσει το ιστορικό βάρος που φέρει ο Έλληνας αξιωματικός.
«Δεν είναι ο βελγικός, ο δανικός ή ο ρωσικός στρατός. Είναι ο Ελληνικός Στρατός», σημείωσε, υπογραμμίζοντας ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις αποτελούν φορέα μιας τεράστιας στρατιωτικής και ιστορικής παράδοσης.
Κατά τον καθηγητή, το ίδιο βάρος δεν αφορά μόνο τον στρατό αλλά συνολικά την Ελλάδα, η οποία δεν αποτελεί ένα συνηθισμένο κρατικό μόρφωμα. Είναι, όπως χαρακτηριστικά υποστήριξε, ένα εξαιρετικά σημαντικό γεωπολιτικό και πολιτισμικό μέγεθος στην παγκόσμια ιστορία.
«Είτε θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, είμαστε μια αυτοκρατορία εν υπνώσει», ανέφερε.
Ο πραγματικός στόχος της Επανάστασης του 1821
Στο επίκεντρο της ιστορικής ανάλυσης του Κωνσταντίνου Γρίβα βρέθηκε η άποψη ότι ο πραγματικός στόχος της Ελληνικής Επανάστασης δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι άνθρωποι που ξεκίνησαν την Επανάσταση δεν επεδίωκαν απλώς τη δημιουργία ενός μικρού, περιορισμένης ισχύος κράτους. Ο στόχος τους ήταν πολύ ευρύτερος: η απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης και η επαναφορά του ελληνικού έθνους και της Ορθοδοξίας στον πυρήνα των παγκόσμιων εξελίξεων.
Αυτό ακριβώς το ενδεχόμενο, όπως εξήγησε, προκάλεσε τον φόβο των Μεγάλων Δυνάμεων. Η εμφάνιση ενός ισχυρού ελληνικού πολιτικού και πολιτισμικού κέντρου σε μία από τις κρισιμότερες περιοχές του πλανήτη θα ανέτρεπε τις τότε γεωπολιτικές ισορροπίες.
Ο κ. Γρίβας αμφισβήτησε ευθέως και την καθιερωμένη αντίληψη περί «σωτηρίας» της Ελληνικής Επανάστασης από τις ξένες δυνάμεις στο Ναυαρίνο. Κατά τη δική του προσέγγιση, η ξένη επέμβαση αποσκοπούσε στον έλεγχο της δυναμικής που είχε δημιουργήσει η Επανάσταση, ώστε να αποτραπεί η ολοκληρωτική κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η γέννηση μιας νέας ελληνικής δύναμης.
Το «ελληνικό παράδοξο»
Ο καθηγητής αναφέρθηκε στη συνέχεια στον ρόλο που ανέλαβε το νεοσύστατο ελληνικό κράτος μέσα στη δυτική γεωπολιτική αρχιτεκτονική. Όπως υποστήριξε, η Ελλάδα προοριζόταν να λειτουργήσει ως φραγμός απέναντι στην κάθοδο της Ρωσίας προς την Ανατολική Μεσόγειο.
Η επιδίωξη αυτή, όμως, ερχόταν σε αντίθεση με τα αισθήματα σημαντικού τμήματος του ελληνικού λαού, το οποίο έβλεπε τη Ρωσία ως ομόδοξη και συγγενή δύναμη. Ο κ. Γρίβας διευκρίνισε ότι και η Ρωσία επιδίωκε να εργαλειοποιήσει την Ελλάδα για τα δικά της συμφέροντα, ωστόσο αυτή η αντίφαση γέννησε αυτό που ο ίδιος χαρακτήρισε «ελληνικό παράδοξο»: η πιο κρίσιμη χώρα της αντιρωσικής αρχιτεκτονικής παρέμενε ταυτόχρονα βαθιά φιλορωσική.
Υποστήριξε ακόμη ότι, για να διατηρηθεί αυτή η γεωπολιτική λειτουργία, έπρεπε να περιοριστεί η επιρροή της λαϊκής βούλησης και κυρίως να αποδυναμωθεί η συνείδηση της ιστορικής ταυτότητας του ελληνικού λαού.
Στο πλαίσιο αυτό ενέταξε και την αλλοίωση της σχέσης του Ελληνισμού με την Ορθοδοξία: είτε μέσω της προσπάθειας απομάκρυνσής της από την ελληνική ταυτότητα στο όνομα ενός επιφανειακού εξευρωπαϊσμού είτε μέσω της προσαρμογής της σε δυτικά θρησκευτικά πρότυπα.
Το όραμα του Ίωνα Δραγούμη
Παρά τις πιέσεις, όπως επισήμανε, οι υγιείς δυνάμεις του έθνους συνέχισαν να εκφράζονται μέσα από τη Μεγάλη Ιδέα, τον Μακεδονικό Αγώνα και αργότερα τον αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Γρίβα, ο Ίων Δραγούμης είχε εντοπίσει μια θεμελιώδη αδυναμία αυτών των προσπαθειών: την απομάκρυνση από τη γνήσια ελληνορθόδοξη ταυτότητα και την εξάρτηση από την υποστήριξη των ξένων δυνάμεων.
Ο καθηγητής άσκησε κριτική και στην αντίληψη ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τα εθνικά της συμφέροντα μέσω της υποταγής της στον ξένο παράγοντα, χαρακτηρίζοντας αυτή τη λογική εγγενώς λανθασμένη.
Ο Ίων Δραγούμης, κατά τον ίδιο, προσπάθησε να επαναφέρει τον Ελληνισμό στην πραγματική ιστορική του διάσταση: όχι ως ένα μικρό κράτος με περιορισμένο ορίζοντα, αλλά ως έναν ευρύτερο πολιτισμικό και γεωπολιτικό φορέα.
«Αυτό ήταν το μεγάλο, ασυγχώρητο αμάρτημά του απέναντι στις μίζερες ελλαδικές ελίτ, που δεν μπορούν να δεχθούν το μεγαλείο του Ελληνισμού», τόνισε.
«Η Τουρκία προσπαθεί να επιτύχει ένα αντι-1821»
Περνώντας στη σημερινή διεθνή πραγματικότητα, ο κ. Γρίβας προειδοποίησε ότι το παγκόσμιο σύστημα μεταλλάσσεται με πρωτοφανείς ρυθμούς. Η Δύση, στην οποία η Ελλάδα έχει εναποθέσει μεγάλο μέρος των ελπίδων της, βρίσκεται, όπως είπε, μπροστά σε ένα τεράστιο υπαρξιακό κενό, ενώ νέες δυνάμεις αναδύονται.
Μέσα σε αυτό το ρευστό περιβάλλον, η Τουρκία επιδιώκει να ανατρέψει τα ιστορικά αποτελέσματα της Ελληνικής Επανάστασης.
«Απέναντί μας η Τουρκία προσπαθεί να επιτύχει ένα αντι-1821 και να επιτύχει εκ νέου την υποδούλωσή μας», προειδοποίησε.
Την ίδια ώρα, όπως υποστήριξε, ο ξένος παράγοντας δρα ανεξέλεγκτα στην Ελλάδα, ενώ οι εγχώριες ελίτ έχουν χάσει ακόμη και τη στοιχειώδη αίσθηση εθνικής ταυτότητας που υπήρχε στο παρελθόν.
Η «γεωπολιτική του τάφου»
Ο καθηγητής αναφέρθηκε και στη διάδοση μιας βαθιά μοιρολατρικής αντίληψης στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας. Την περιέγραψε ως «γεωπολιτική του τάφου»: την πεποίθηση ότι η Ελλάδα έχει τελειώσει, ότι το δημογραφικό πρόβλημα είναι μη αναστρέψιμο, ότι η χώρα είναι ήδη υποταγμένη και δεν μπορεί πλέον να αντιδράσει.
Απέρριψε κατηγορηματικά αυτή τη λογική, τονίζοντας ότι, ακριβώς επειδή οι παθογένειες είναι σοβαρές, ο Ελληνισμός χρειάζεται ένα μεγάλο εθνικό όραμα που θα τον ανασύρει από την παρακμή.
Το όραμα αυτό, κατά τον ίδιο, βρίσκεται στη σκέψη του Ίωνα Δραγούμη: στην αναγνώριση του ιστορικού βάθους, της συνέχειας και της διεθνούς δυναμικής του Ελληνισμού.
«Η Ελλάδα, είτε το θέλει είτε δεν το θέλει, είναι μια πολιτισμική υπερδύναμη», ανέφερε, ξεκαθαρίζοντας ότι ο ρόλος της δεν είναι κατακτητικός. Αντιθέτως, μπορεί να λειτουργήσει αναζωογονητικά για τη Δύση και να συμβάλει σε μια νέα σύνθεση των πολιτισμών.
«Θυμηθείτε ποιοι είστε»
Ο Κωνσταντίνος Γρίβας ολοκλήρωσε την ομιλία του με μια προσωπική εξομολόγηση. Δήλωσε ότι δεν μιλούσε μόνο ως πανεπιστημιακός, αλλά ως ένας Έλληνας 61 ετών που προσπαθεί σε όλη του τη ζωή να αποτινάξει τα «βαρίδια», τα πέπλα και τις λανθασμένες εικόνες που έχουν επιβληθεί στην ελληνική κοινωνία.
Τόνισε ότι οι σημερινοί Έλληνες αποτελούν συνέχεια των ανθρώπων της Επανάστασης του 1821 και της αρχαιότητας, διατηρώντας παράλληλα τη χριστιανική και ορθόδοξη ταυτότητά τους.
Κλείνοντας, απηύθυνε κάλεσμα αφύπνισης:
«Θυμηθείτε ποιοι είστε. Αποδεχθείτε ποιοι είστε. Και όταν ξεκινήσει αυτό, ακόμη και από λίγους Έλληνες, μπορεί να γιγαντωθεί σε μια πυρκαγιά. Η Ελλάδα έχει τεράστιο ρόλο να παίξει. Είμαστε εδώ, είμαστε ζωντανοί και είμαστε υπερδύναμοι».