Σε μια περίοδο που η Λευκωσία δείχνει να εναποθέτει τις ελπίδες της σε έναν νέο κύκλο επαφών και σε Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ), ο Δρ. Γιάννος Χαραλαμπίδης, με μια καταιγιστική παρέμβαση στην τηλεόραση του ΣΙΓΜΑ, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Η ανάλυσή του δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες: Η Κύπρος διολισθαίνει προς μια από τις χείριστες μορφές διχοτόμησης, ενώ η πολιτική ηγεσία φαίνεται να εγκλωβίζεται σε μια επικοινωνιακή διαχείριση που απέχει παρασάγγας από την ωμή πραγματικότητα επί του εδάφους.
Τα «Ψευδεπίγραφα» ΜΟΕ και η Τουρκική Ενίσχυση
Ο Δρ. Χαραλαμπίδης ξεκίνησε την τοποθέτησή του αποδομώντας την έννοια των ΜΟΕ, όπως αυτά παρουσιάζονται σήμερα. «Αυτά που ακούμε δεν είναι μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης», τόνισε χαρακτηριστικά. Πρόκειται, όπως εξήγησε, για διαβουλεύσεις τις οποίες η τουρκική πλευρά εργαλειοποιεί, εμφανίζοντάς τις ως «σχέσεις καλής γειτονίας» μεταξύ δύο χωριστών οντοτήτων.
Η ουσία των ΜΟΕ θα έπρεπε να είναι η έναρξη αποχώρησης των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων. Αντ’ αυτού, η Τουρκία χρησιμοποιεί το διπλωματικό αυτό «προπέτασμα καπνού» για να εμπεδώσει και να ενισχύσει την κατοχή. Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν είναι αμείλικτα: η μεταφορά ταχυκίνητων αντιαεροπορικών συστημάτων και εκτοξευτών με βεληνεκές 120 χιλιομέτρων, που καλύπτουν κάθε γωνιά της ελεύθερης Κύπρου και φτάνουν μέχρι τις ακτές του Λιβάνου και της Συρίας, αποδεικνύουν ότι ο Αττίλας όχι μόνο δεν υποχωρεί, αλλά αναβαθμίζεται στρατιωτικά και τεχνολογικά, συνδεόμενος απευθείας με τα κέντρα ελέγχου στην Τουρκία.
Το Φάντασμα του Κραν Μοντανά και η «Χωριστή Κυριαρχία»
Αναφερόμενος στην κατάρρευση των συνομιλιών στο Κραν Μοντανά, ο Δρ. Χαραλαμπίδης υπενθύμισε τους δύο πυλώνες της τουρκικής αδιαλλαξίας: την εμμονή στη χωριστή κυριαρχία και την άρνηση για «μηδέν στρατεύματα – μηδέν εγγυήσεις». Οι πρόσφατες πανομοιότυπες ανακοινώσεις των Ερχιουρμάν και Ερτουγρούλογλου επιβεβαιώνουν ότι η τουρκική θέση παραμένει αμετακίνητη.
Η αξίωση για «εκ περιτροπής προεδρία» δεν είναι τίποτα λιγότερο από τη διχοτόμηση της εκτελεστικής εξουσίας, ενώ οι αναφορές σε «συνιδρυτική πράξη» παραπέμπουν ευθέως σε συνομοσπονδία δύο κρατών. Το ερώτημα που θέτει ο αναλυτής είναι αμείλικτο: Πάνω σε ποια βάση γίνονται οι διαβουλεύσεις του Προέδρου Χριστοδουλίδη; Αν οι κόκκινες γραμμές για την ασφάλεια, τις εγγυήσεις και την ενότητα του κράτους δεν έχουν ξεκαθαριστεί προκαταβολικά, τότε ο διάλογος μετατρέπεται σε όχημα για την αναγνώριση του ψευδοκράτους ως ισότιμου «ομόσπονδου» κράτους.
Είναι Αφελής ο Πρόεδρος;
Στο κρίσιμο ερώτημα για το αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι αφελής, ο Δρ. Χαραλαμπίδης ήταν σαφής: «Δεν είναι αφελής. Έχει τεράστια εμπειρία». Ωστόσο, τον κατηγόρησε ότι ακολουθεί την «πεπατημένη των προκατόχων του». Η πολιτική του «κρατάμε το Κυπριακό ζωντανό γιατί δεν αντέχουμε να πούμε στον λαό ότι πάμε για διχοτόμηση» έχει οδηγήσει σε ένα επικίνδυνο αδιέξοδο.
Σύμφωνα με τον αναλυτή, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης «ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί χωρίς δίχτυ ασφαλείας», προσπαθώντας να αποφύγει τη ρετσινιά του «Προέδρου της Διχοτόμησης», ενώ στην πραγματικότητα οι διαδικασίες που ακολουθούνται οδηγούν ακριβώς εκεί. Η κριτική επεκτάθηκε και στην τάση της κυβέρνησης να μεταφράζει τα πάντα σε επικοινωνιακή πολιτική (image making), αγνοώντας τη γεωπολιτική ουσία και τη σοβαρότητα των στιγμών.
Η Πολιτική Ζωή ως «Τσίρκο» και η Ανάγκη για Ειλικρίνεια
Η παρέμβαση έκλεισε με μια σκληρή επίθεση στο συνολικό πολιτικό σύστημα της Κύπρου. Ο Δρ. Χαραλαμπίδης έκανε λόγο για έναν «προεκλογικό χαμηλού επιπέδου» και για μια πολιτική ζωή που έχει καταντήσει «μη σοβαρή», όπου οι ηγέτες υπόσχονται παροχές και «χαϊδεύουν τα αυτιά του κόσμου» αντί να αντιμετωπίζουν τα εθνικά υπαρξιακά ζητήματα.
Η έκκλησή του προς τον Πρόεδρο ήταν δραματική: Ως νέος άνθρωπος, οφείλει να μιλήσει με εντιμότητα στον λαό, να πει τις σκληρές αλήθειες για το πού οδηγούμαστε και, αν χρειαστεί, να πάει στο σπίτι του έχοντας τη συνείδησή του ήσυχη ότι δεν υπήρξε μέρος της επικοινωνιακής απάτης που οδηγεί στη διχοτόμηση. «Αυτά που διαγιγνώσκω εγώ, δεν μπορεί να μην τα διαγιγνώσκει ο Πρόεδρος», κατέληξε, αφήνοντας αιχμές για τη συνειδητή επιλογή της τρέχουσας πολιτικής πορείας.