ΠΩΣ ΤΟ ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ-ΑΠΑΤΗ ΕΠΝΙΞΕ ΤΗ ΧΩΡΑ ΣΤΟΥΣ ΚΑΠΝΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ!
Τα επίσημα και αμείλικτα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Συστήματος Πληροφοριών για τις Δασικές Πυρκαγιές (EFFIS – Copernicus) αποτυπώνουν το μέγεθος μιας ανυπολόγιστης οικολογικής και εθνικής καταστροφής: από το 2019 έως και το 2026 έχουν γίνει στάχτη στην Ελλάδα 473.908 εκτάρια —δηλαδή σχεδόν 4,74 εκατομμύρια στρέμματα!
Το μέγεθος αυτό αντιστοιχεί στο 3,57% της συνολικής έκτασης της επικράτειας, κατατάσσοντας τη χώρα στην 3η χειρότερη θέση σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση σε ποσοστό καμένης γης, πίσω μόνο από την Πορτογαλία (8,03%) και την Κύπρο (5,58%). Την ίδια στιγμή, ο μέσος όρος καμένης έκτασης στην ΕΕ αγγίζει μόλις το 1,04%. Η Ελλάδα, δηλαδή, καταστρέφεται από τις πυρκαγιές με ρυθμό τρεισήμισι φορές υψηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, αφήνοντας πίσω της χώρες με τεράστια δασικά οικοσυστήματα όπως η Ισπανία (2,58%), η Ιταλία (2,00%) και η Γαλλία (0,58%).
Αυτή η εφταετής διαρκής αποδόμηση του φυσικού πλούτου συμπίπτει απόλυτα με τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Επί επτά συναπτά έτη, επτά αντιπυρικές περιόδους, η κυβέρνηση επιχειρεί να συγκαλύψει τις συστημικές της αποτυχίες πίσω από μια καλοκουρδισμένη επικοινωνιακή τακτική.
Το αφήγημα περί «πρωτοφανούς ετοιμότητας», οι εξαγγελίες για το πρόγραμμα «ΑΙΓΙΣ» και η συστηματική επίκληση της «κλιματικής κρίσης» και της «ατομικής ευθύνης» χρησιμοποιούνται σταθερά ως πολιτική ασπίδα αποποίησης των κρατικών ευθυνών. Όταν όμως άλλες μεσογειακές χώρες με παρόμοιες θερμοκρασίες, μορφολογία εδάφους και ανέμους δεν καταγράφουν τέτοια ποσοστά όλεθρου, αποδεικνύεται ότι το πρόβλημα δεν είναι ο καιρός, αλλά η παντελής απουσία πρόληψης, ο ανύπαρκτος καθαρισμός των δασών, η εγκατάλειψη των δασικών δρόμων, οι τραγικές ελλείψεις σε προσωπικό της Πυροσβεστικής και η αδυναμία ουσιαστικού συντονισμού στο πεδίο.
Παράλληλα, την ίδια ακριβώς εφταετία που η δασοπροστασία και η πρόληψη αφέθηκαν στη μοίρα τους, παρατηρείται μια αλματώδης ανάπτυξη στον τομέα των ΑΠΕ.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Επιστημονικής Ένωσης Αιολικής Ενέργειας (ΕΛΕΤΑΕΝ), η συνδεδεμένη αιολική ισχύς στη χώρα εκτοξεύτηκε από τα 3.596 MW στο τέλος του 2019 σε πάνω από 6.000 MW μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2026 —μια αύξηση που αγγίζει το 67%. Ενώ για τη στελέχωση της Πυροσβεστικής, τη συντήρηση των μέσων και τον καθαρισμό των δασών οι ρυθμοί του κράτους παρέμειναν απελπιστικά αργοί, για τις αδειοδοτήσεις, τη χωροθέτηση και τη σύνδεση εκατοντάδων νέων ανεμογεννητριών στα ορεινά συγκροτήματα της χώρας το επιτελικό κράτος επέδειξε πρωτοφανή αποτελεσματικότητα και ταχύτητα.
Η αντίθεση αυτή απογυμνώνει τις προτεραιότητες της κυβερνητικής πολιτικής: η προστασία των δασών αντιμετωπίστηκε ως παράπλευρη απώλεια και δευτερεύον άχθος, ενώ η διαχείριση των διαδοχικών καταστροφών στην Εύβοια, τον Έβρο, τη Ρόδο και την Αττική περιορίστηκε στη διαχείριση του πολιτικού κόστους.
Όταν το 3,6% της χώρας έχει γίνει στάχτη μέσα σε επτά χρόνια, η αποτυχία δεν αποτελεί στατιστική απόκλιση, αλλά βαρύτατη πολιτική ευθύνη που βαραίνει αποκλειστικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του.
makeleio.