Μια «παρακμάζουσα αυτοκρατορία» βλέπει ο Σταύρος Καλεντερίδης πίσω από την παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στον ΟΗΕ. Στην ανάλυσή του υποστήριξε ότι η ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ, οι τοποθετήσεις άλλων ηγετών και οι επαφές στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης αποτυπώνουν μια διεθνή ισορροπία που μεταβάλλεται εις βάρος της Ουάσιγκτον.
Ο αναλυτής στάθηκε ιδιαίτερα στη ρητορική του Αμερικανού προέδρου για τη Βενεζουέλα. Επικρίνοντας την αναφορά του Τραμπ στα «λάφυρα» του νικητή, εκτίμησε ότι μια τέτοια αντίληψη για τον πλούτο άλλων κρατών πλήττει την αξιοπιστία των ΗΠΑ όταν επικαλούνται το διεθνές δίκαιο. Εξέφρασε επίσης έντονη αντίθεση στις αμερικανικές επιχειρήσεις κατά σκαφών που η Ουάσιγκτον συνδέει με τη διακίνηση ναρκωτικών, θέτοντας το ζήτημα της δικαστικής διαδικασίας και της προστασίας της ανθρώπινης ζωής.
Ιράν και Κίνα στο επίκεντρο
Για το Ιράν, ο Καλεντερίδης εντόπισε αντίφαση ανάμεσα στις απειλές του Τραμπ και στην εκτίμησή του ότι μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία μετά τις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές. Αμφισβήτησε την αποτελεσματικότητα της πολιτικής πίεσης προς την Τεχεράνη και υποστήριξε ότι η στάση της Κίνας δείχνει τα όρια των μονομερών αμερικανικών κυρώσεων.
Σύμφωνα με την ανάγνωσή του, το Πεκίνο δεν προτίθεται να εγκαταλείψει τη συνεργασία του με το Ιράν επειδή το απαιτεί η Ουάσιγκτον. Αυτή είναι, κατά τον ίδιο, μια από τις πιο καθαρές ενδείξεις ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν πλέον να θεωρούν δεδομένη τη συμμόρφωση άλλων μεγάλων δυνάμεων.
Ο Καλεντερίδης άσκησε κριτική και στην παρουσίαση του Τραμπ ως ηγέτη που τερμάτισε σειρά πολέμων. Επισήμανε ότι σημαντικά μέτωπα παραμένουν ανοιχτά, ενώ για τον πόλεμο Ρωσίας και Ουκρανίας εκτίμησε πως οι αμερικανικές δηλώσεις δεν αρκούν για να μεταβάλουν την κατάσταση.
Η ομιλία Ερντογάν και η ευρωπαϊκή άμυνα
Στο δεύτερο βασικό σκέλος της ανάλυσής του, ο Καλεντερίδης εξέτασε την ομιλία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Τον κατηγόρησε ότι επικαλέστηκε τη διεθνή ειρήνη, τη Γάζα και το διεθνές δίκαιο χωρίς να αναφερθεί στην τουρκική εισβολή και συνεχιζόμενη κατοχή στην Κύπρο ή στις απειλές κατά της Ελλάδας.
Ιδιαίτερη προσοχή έδωσε στην επιδίωξη της Άγκυρας να συμμετάσχει στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας και στους σχετικούς χρηματοδοτικούς μηχανισμούς. Κατά τον Καλεντερίδη, η Ελλάδα οφείλει να εξετάσει αυτή τη διεκδίκηση με κριτήριο τη συμπεριφορά της Τουρκίας απέναντι σε κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Για τον Εμανουέλ Μακρόν, ο αναλυτής εμφανίστηκε επιφυλακτικός ως προς το βάρος των πρωτοβουλιών του για την Ουκρανία. Εκτίμησε ότι η περιορισμένη πολιτική ισχύς του Γάλλου προέδρου μειώνει τις πιθανότητες να επιφέρει ουσιαστική αλλαγή μέσω των δημόσιων παρεμβάσεών του.
Προειδοποίηση για τη Λιβύη
Ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε ακόμη στις συζητήσεις για πιθανή πολιτική συνεννόηση ανάμεσα στα αντίπαλα κέντρα εξουσίας της Λιβύης. Εξέφρασε φόβο ότι μια διευθέτηση στην οποία η Τουρκία διαθέτει επιρροή και στις δύο πλευρές μπορεί να αφήσει την Ελλάδα εκτός των κρίσιμων διαπραγματεύσεων. Ζήτησε ενεργότερη ελληνική διπλωματική παρουσία, συνδέοντας ευθέως τις εξελίξεις στη Λιβύη με τα συμφέροντα της χώρας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Κλείνοντας, επανήλθε στην κεντρική του θέση: η ισχύς των ΗΠΑ, όπως υποστήριξε, δεν κρίνεται μόνο από τις στρατιωτικές τους δυνατότητες, αλλά και από την ικανότητά τους να πείθουν συμμάχους και αντιπάλους. Κατά την εκτίμησή του, όσα έγιναν στον ΟΗΕ έδειξαν ότι αυτή η ικανότητα δοκιμάζεται.