Σε ένα ακόμη άρθρο ακραίας αναθεωρητικής ρητορικής στη Yeni Şafak, ο Ιμπραήμ Καραγκιούλ επανέρχεται στο αγαπημένο αφήγημα της Άγκυρας περί «περικύκλωσης» της Τουρκίας από τη Δύση, την Ελλάδα, την Κύπρο, το Ισραήλ και πλέον τη Γαλλία. Αφορμή αυτή τη φορά αποτέλεσε η επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν στην Αθήνα και οι δηλώσεις του Γάλλου προέδρου υπέρ της ελληνικής κυριαρχίας σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.
Ο Καραγκιούλ υποστηρίζει ότι ο Μακρόν «απείλησε» την Τουρκία από την Αθήνα, επειδή δήλωσε πως εάν η Ελλάδα απειληθεί, η Γαλλία θα σταθεί στο πλευρό της. Ο Τούρκος αρθρογράφος εστιάζει ιδιαίτερα στην αναφορά περί γαλλικής «πυρηνικής ομπρέλας» για την Ελλάδα, την οποία παρουσιάζει όχι ως δήλωση αποτροπής, αλλά ως έμμεση «πυρηνική απειλή» κατά της Τουρκίας.
Η γραμμή του άρθρου είναι σαφής: να εμφανίσει την ελληνογαλλική αμυντική συνεργασία ως μέρος ενός ευρύτερου «δυτικού μετώπου» που, κατά τον ίδιο, χτίζεται από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα με στόχο την Τουρκία.
Ο Καραγκιούλ επιτίθεται προσωπικά στον Γάλλο πρόεδρο, χαρακτηρίζοντας τον Μακρόν και τη Γαλλία «μικρούς παίκτες» στη διεθνή σκηνή. Υποστηρίζει ότι η Γαλλία βρίσκεται σε φάση γεωπολιτικής συρρίκνωσης, καθώς έχασε την επιρροή της στην Αφρική και εκδιώχθηκε από πρώην αποικιακές ζώνες όπου, όπως γράφει, η Τουρκία ενισχύει πλέον την παρουσία της.
Στο ίδιο πνεύμα, θυμίζει τη γαλλική παρουσία στη Μικρά Ασία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναφέροντας ότι η Γαλλία «ακολούθησε την Ελλάδα» και συμμετείχε στην κατοχή περιοχών όπως η Γκαζιαντέπ, η Σανλιούρφα και το Καχραμανμαράς, αλλά «ήταν η πρώτη που έφυγε» όταν ξεκίνησε η τουρκική αντίσταση.
Το άρθρο δεν περιορίζεται στη Γαλλία. Ο Καραγκιούλ συνδέει τη σημερινή στάση του Παρισιού με τη Συρία, την υποστήριξη προς το YPG, την παρουσία της Lafarge και την αποτυχία της Γαλλίας, όπως λέει, να διατηρήσει επιρροή στην περιοχή. Κατά τον ίδιο, η Γαλλία αναγκάζεται να στηρίζεται σε «μικρούς παίκτες», όπως η Ελλάδα, η Κυπριακή Δημοκρατία, το PKK και άλλες οργανώσεις.
Το πλέον επικίνδυνο σημείο του άρθρου είναι η ευθεία επαναφορά του ζητήματος των ελληνικών νησιών και της Δυτικής Θράκης. Ο Καραγκιούλ γράφει ότι, εφόσον η Δύση, η Ελλάδα, η Κύπρος, το Ισραήλ και η Γαλλία οικοδομούν μέτωπο κατά της Τουρκίας, τότε η Άγκυρα πρέπει να ανοίξει ξανά τη συζήτηση για τα «σύνορα» στο Αιγαίο.
Με προκλητική διατύπωση, υποστηρίζει ότι «το Αιγαίο πρέπει να χαρτογραφηθεί ξανά», ότι η Ανατολία πρέπει να φτάσει στα «φυσικά της σύνορα» και ότι η Τουρκία πρέπει να διεκδικήσει τη Δυτική Θράκη και τα νησιά. Πρόκειται για καθαρό αναθεωρητισμό, ο οποίος δεν κρύβεται πίσω από διπλωματικές διατυπώσεις. Είναι η ωμή εκδοχή του τουρκικού αφηγήματος περί «γαλάζιας πατρίδας» και γεωπολιτικής επέκτασης.
Ο Καραγκιούλ επιχειρεί να παρουσιάσει την ελληνική αμυντική ενίσχυση στα νησιά, τις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα, τη συνεργασία Ελλάδας–Ισραήλ και τις συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας με δυτικές δυνάμεις ως προετοιμασία επίθεσης κατά της Τουρκίας. Μάλιστα, φτάνει στο σημείο να ισχυριστεί ότι οι στρατιωτικές κινήσεις σε Ελλάδα και νησιά δεν αφορούν τη Ρωσία, αλλά την Κωνσταντινούπολη και τα Στενά.
Σύμφωνα με το άρθρο, η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία έχουν μετατραπεί σε «χώρες-φρουρές» του Ισραήλ, ενώ οι βάσεις του ΝΑΤΟ παρουσιάζονται ως εγκαταστάσεις που μπορούν να λειτουργήσουν και για λογαριασμό του Ισραήλ. Στο ίδιο πλαίσιο, ο Καραγκιούλ θεωρεί ότι η Τουρκία δεν πρέπει να παραμείνει σε αμυντική στάση, αλλά να «μεγαλώσει την απειλή», διότι, όπως γράφει, «η απειλή απομακρύνεται με απειλή».
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η αναφορά του στην Αγία Σοφία. Με αφορμή δήλωση Αμερικανού πολιτικού από τη Νότια Καρολίνα, ο οποίος φέρεται να είπε ότι, αν εκλεγεί, θα προωθήσει την επιστροφή της Αγίας Σοφίας στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και θα εισηγηθεί περιορισμούς στις εισαγωγές από την Τουρκία, ο Καραγκιούλ υποστηρίζει ότι αυτό αποκαλύπτει το «υποσυνείδητο της Δύσης». Στην ίδια κατηγορία εντάσσει και τη Γαλλία του Μακρόν.
Το άρθρο κλείνει με την πιο βαριά γεωπολιτική πρόταση: τη δημιουργία κοινής «πυρηνικής ομπρέλας» από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία, το Ιράν, την Αίγυπτο και το Πακιστάν. Ο Καραγκιούλ γράφει ότι αυτές οι πέντε χώρες πρέπει επειγόντως να γίνουν πυρηνικές δυνάμεις και να συγκροτήσουν κοινό πυρηνικό προστατευτικό μηχανισμό για ολόκληρη τη γεωγραφική περιοχή.
Η πρόταση αυτή δείχνει το βάθος της τουρκικής αγωνίας απέναντι στις μεταβαλλόμενες ισορροπίες. Δεν πρόκειται απλώς για αντιγαλλικό ξέσπασμα. Είναι ένα κείμενο που συνδέει τη γαλλική στάση υπέρ της Ελλάδας με ένα ευρύτερο αφήγημα στρατηγικής περικύκλωσης της Τουρκίας και απαντά με αναθεωρητισμό, απειλές και πυρηνική ρητορική.
Το πολιτικό συμπέρασμα είναι καθαρό: η Άγκυρα ενοχλείται βαθιά από την ελληνογαλλική σύγκλιση, επειδή αντιλαμβάνεται ότι η Ελλάδα δεν κινείται πλέον μόνη της. Η γαλλική δήλωση περί στήριξης της ελληνικής κυριαρχίας χτυπά στον πυρήνα της τουρκικής στρατηγικής, η οποία βασίζεται στην αμφισβήτηση, στην πίεση και στην προσπάθεια απομόνωσης της Αθήνας.
Ο Καραγκιούλ, με τον γνωστό του τρόπο, λέει φωναχτά αυτό που η τουρκική διπλωματία συνήθως ντύνει με πιο προσεκτικές λέξεις: ότι η Τουρκία δεν αποδέχεται το σημερινό status quo στο Αιγαίο, βλέπει την ελληνική αμυντική θωράκιση ως εμπόδιο στα σχέδιά της και θεωρεί τη γαλλική παρουσία στην περιοχή ως ευθεία πρόκληση.
Με απλά λόγια, το άρθρο δεν είναι απλώς επίθεση στον Μακρόν. Είναι προειδοποιητικό σήμα για το πώς σκέφτεται ένα τμήμα του τουρκικού καθεστωτικού λόγου: βλέπει το Αιγαίο ως ανοιχτό μέτωπο, την Κύπρο ως κομμάτι ευρύτερης αντιπαράθεσης, τη Γαλλία ως νέο παίκτη στο «δυτικό μέτωπο» και την Ελλάδα ως εμπόδιο που πρέπει να πιεστεί.
Και αυτό είναι που πρέπει να κρατήσει η Αθήνα: πίσω από τις ύβρεις και τις υπερβολές, υπάρχει σταθερή στρατηγική. Η Τουρκία δοκιμάζει τα όρια. Και κάθε φορά που η Ελλάδα ενισχύει τις συμμαχίες της, η Άγκυρα αντιδρά πιο νευρικά, γιατί βλέπει ότι το πεδίο δεν είναι πια τόσο εύκολο όσο θα ήθελε.