Ο Σταύρος Καλεντερίδης, σε μια παρέμβαση-σταθμό, θέτει το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων όσον αφορά την παθογένεια του ελληνικού κράτους. Με κεντρικό άξονα τον «Δημοκρατικό Διαφωτισμό», υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται νέους «σωτήρες» ή αρχηγικά κόμματα, αλλά μια ριζική αλλαγή πολιτεύματος που θα μετατρέψει τον υπήκοο σε πραγματικό πολίτη.
Η Απάτη του Κοινοβουλευτισμού
Ο κ. Καλεντερίδης ξεκινά με μια ιστορική διάκριση: ο κοινοβουλευτισμός δεν είναι δημοκρατία, αλλά μια μορφή ολιγαρχίας όπου «κάποιος αποφασίζει αντί εμού». Η αποτυχία αυτού του μοντέλου είναι παγκόσμια και εκφράζεται μέσα από τις κοινωνικές ανισότητες και τις κρίσεις. Η δημοκρατία, αντίθετα, είναι το μοναδικό πολίτευμα που δεν έχει αδιέξοδα, διότι ο λαός δεν επαναστατεί κατά του εαυτού του όταν ο ίδιος ασκεί την εξουσία.
Οι 5 Πυλώνες της Άμεσης Συμμετοχής
Ο αναλυτής προτείνει συγκεκριμένα εργαλεία που θα μπορούσαν να εφαρμοσθούν άμεσα:
-
Δημοψηφίσματα Πρωτοβουλίας Πολιτών: Οι πολίτες να θέτουν τα ερωτήματα για μείζονα εθνικά θέματα (π.χ. Πρέσπες, Μνημόνια) και όχι η κυβέρνηση.
-
Αρνησικυρία (Veto): Το δικαίωμα των πολιτών να ακυρώνουν νόμους της Βουλής μέσω συλλογής υπογραφών, όπως συμβαίνει στην Ελβετία.
-
Νομοθετική Πρωτοβουλία: Η δυνατότητα των πολιτών να συντάσσουν και να προτείνουν νόμους, ξεκινώντας από τοπικό επίπεδο (Δήμους) και φτάνοντας σε εθνικό.
-
Ανακλητότητα (Impeachment): Η καθαίρεση οποιουδήποτε αξιωματούχου ή κυβέρνησης πριν τη λήξη της θητείας τους, αν κριθούν ανίκανοι ή βλαπτικοί.
-
Συντακτική Εξουσία: Οι πολίτες να έχουν τον πρώτο λόγο στην αναθεώρηση ή τη δημιουργία ενός νέου Συντάγματος.
Η «Ασθένεια» του Ισχύοντος Συντάγματος
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην κριτική του Συντάγματος, το οποίο ο κ. Καλεντερίδη χαρακτηρίζει ως εργαλείο προστασίας της πολιτικής ελίτ. Αναφέρει χαρακτηριστικά:
-
Άρθρο 86: Η περιβόητη ευθύνη υπουργών που εξασφαλίζει ατιμωρησία.
-
Άρθρα 90 & 91: Ο διορισμός και ο πειθαρχικός έλεγχος των ανώτατων δικαστικών από την κυβέρνηση, γεγονός που καταλύει τη διάκριση των εξουσιών.
-
Άρθρα 27 & 28: Η δυνατότητα μεταβολής των συνόρων ή της εθνικής κυριαρχίας με μόλις 151 βουλευτές.
Η Πρόταση για ένα «Κατά Ανάγκη» Κόμμα
Ο Σταύρος Καλεντερίδης ξεκαθαρίζει ότι η συμμετοχή του σε έναν πολιτικό φορέα θα γινόταν μόνο υπό την προϋπόθεση ότι αυτός θα λειτουργούσε ως «Ρομπέν των Δασών»: ένας συμμετοχικός φορέας που θα έμπαινε στη Βουλή μόνο για να απελευθερώσει την εξουσία και να την επιστρέψει στους πολίτες.
Σε ένα τέτοιο κόμμα, οι υποψήφιοι θα επιλέγονταν από τη βάση (προκριματικές εκλογές) και οι βουλευτές θα ήταν υποχρεωμένοι να επιστρέφουν στην εκλογική τους περιφέρεια για να ανανεώνουν την εντολή τους πριν από κάθε κρίσιμη ψηφοφορία.
Επίλογος: Το Σύγχρονο Ελληνικό Όραμα
Η ανάλυση κλείνει με το κάλεσμα για μια «Πραγματική Δημοκρατία» που θα βασίζεται στην αξιοκρατία και τη διαφάνεια. Ο στόχος δεν είναι απλώς η διαχείριση της μιζέριας, αλλά η μετατροπή της Ελλάδας σε μια μεγάλη δύναμη στην παιδεία, τον ανθρωπισμό και τη ναυτιλία, μέσα από τη δημιουργική δύναμη του πολιτικά οργανωμένου λαού.