Γράφει ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Παναγόπουλος Αλέξιος (DDDr., Dr.Habil.).
Η ιστορία συχνά διδάσκει ότι οι μεγάλες αυτοκρατορίες δεν καταρρέουν πρωτίστως από εξωτερικούς εχθρούς αλλά από την ύβρη και την αδυναμία τους να εκτιμήσουν και κατανοήσουν τα όρια της ισχύος τους. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διέθετε λεγεώνες, πλούτο, διοικητική οργάνωση και παγκόσμια κυριαρχία. Εντούτοις, κλονίσθηκε ηθικά μη έχοντας τη μεταφυσική παιδεία των συμβούλων της, όταν αυτή βρέθηκε αντιμέτωπη με ανθρώπους που δεν μπορούσε να εξαγοράσει, να εκφοβίσει ή να υποτάξει πνευματικά.
Για παράδειγμα οι αγίες και μάρτυρες Περπέτουα, Φηλικιτάτη και Βλανδίνα δεν νίκησαν τη Ρώμη με τα όπλα. Δεν διέθεταν στρατούς ούτε πολιτική εξουσία ή κοινωνικά προνόμια. Αντιθέτως, ανήκαν στις πλέον αδύναμες ανθρώπινες κατηγορίες της εποχής τους. Η γυναίκα τότε θεωρούνταν σχεδόν αιώνια ανήλικη ή πράγμα, ενώ ο δούλος αντιμετωπιζόταν ως «ομιλούν εργαλείο». Όταν όμως κλήθηκαν να αρνηθούν την χριστιανική πίστη τους, αρνήθηκαν να θυσιάσουν τη συνείδησή τους στον βωμό της κρατικής ισχύος και υποταγής στην ύλη.
Η Περπέτουα προτίμησε τον θάνατο από την άρνηση της χριστιανικής αλήθειας. Η Φηλικιτάτη υπέμεινε γενναία το μαρτύριο έχοντας μόλις γεννήσει. Η Βλανδίνα υπέταξε με την θαυμαστή υπομονή της τους ίδιους τους δημίους της. Έτσι αποδείχθηκε ότι η μεγαλύτερη δύναμη στην ιστορία δεν είναι η βία αλλά η πνευματική ελευθερία που βασίζεται στην αλήθεια της πίστης. Αυτή την πνευματική δύναμη φοβάται σήμερα και η νέα Ωκεανία Όργουελ.
Δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα, ο κόσμος μας βρίσκεται ενώπιον νέων γεωπολιτικών ανακατατάξεων. Η περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, των Στενών και της Ανατολικής Μεσογείου μετατρέπεται εκ νέου σε πεδίο γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προβάλλει το νεο-οθωμανικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», επιδιώκοντας αυξημένο ρόλο από το Αιγαίο έως τη Λιβύη και από τον Καύκασο έως τη Συρία και την Παλαιστίνη.
Παράλληλα, η αντιπαράθεση Ρωσίας και της Δύσης επαναφέρει στο προσκήνιο τη στρατηγική σημασία του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων. Ωστόσο, η γεωπολιτική ιστορία των δυτικών αυτοκρατοριών μας διδάσκει ότι η υπέρμετρη και αλαζονική φιλοδοξία συχνά γεννά τις προϋποθέσεις της ίδιας της αποδυνάμωσής της.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρξε επί αιώνες μία από τις ισχυρότερες δυνάμεις του κόσμου, έχοντας αρπάξει από τους ορθόδοξους λαούς τις ομορφότερες κοπέλες για να γεννούν ισλαμιστές στα χαρέμια, αλλά και με το φόρο αίματος να αρπάζουν για γενίτσαρους τα Χριστιανόπουλα του Ορθοδόξου Γένους.
Αλλά τελικά κατέρρευσε το ισλαμικό οικοδόμημα, όταν οι πραγματικές δυνατότητές του δεν ανταποκρίνονταν πλέον στις αλαζονικές αυτοκρατορικές του επιδιώξεις. Η σημερινή Τουρκία αποκύημα αυτής ένοχης και βίαιης μίξης από τις χριστιανές ορθόδοξες κοπέλες και από την αρπαγή των ορθοδόξων παιδιών για γενίτσαρους, καλείται να επιλέξει μεταξύ συνεργασίας και ηγεμονισμού. Εάν σήμερα θα επιμείνει σε πολιτικές αναθεωρητισμού εις βάρος της Ελλάδος, της Κύπρου, του Αιγαίου και της σταθερότητας της περιοχής της Μεσογείου και της Παλαιστινης, είναι πολυ πιθανό να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα στον εαυτό της από όσα θα μπορεί να διαχειριστεί.
Η γεωπολιτική ιστορία της Ρώμης, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής Πύλης προσφέρει άφθονα γεωπολιτικά παραδείγματα. Για τον Ελληνισμό το δίδαγμα είναι ακόμη βαθύτερο. Η εθνική επιβίωση δεν εξασφαλίζεται αποκλειστικά με στρατιωτικά μέσα, αλλά πρωτίστως με πνευματική συνοχή, με ιστορική συνείδηση και πίστη στις διαχρονικές αξίες του Γένους.