Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας
Αρκετές φορές έχουμε αναφέρει σε προηγούμενα άρθρα μας ότι το Ισραήλ δεν πολεμά μέχρι την κατανίκηση των αντιπάλων του αλλά μέχρι την αμνήστευση του Νετανιάχου. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έχει καταδικαστεί για διαφθορά και οι καταδίκες φυλακίσεως που εκκρεμούν εναντίον του θα εφαρμοστούν μόλις ο πόλεμος τελειώσει και η κυβέρνησή του πέσει. Έχει λοιπόν κάθε λόγο να απαιτεί μαξιμαλιστικά όσα περισσότερα μπορεί από τους εχθρούς αλλά και τους συμμάχους του. Στον κατάλογο όσων απαιτούν την ανατροπή των μουλάδων έχουν πρόσφατα προστεθεί και οι πετρομοναρχίες του Κόλπου που χορεύουν στον ολέθριο ρυθμό των πολεμικών τυμπάνων που ήχησε προσφάτως το Ισραήλ αλλά το Ιράν επαύξησε ξεκινώντας το βομβαρδισμό επί δικαίων και αδίκων στην περιοχή και αποκλείοντας τα Στενά του Ορμούζ.
Η πτώση του καθεστώτος δεν φαίνεται καθαρά στον ορίζοντα ενώ αντίθετα οι πολεμικές προοπτικές είναι σαφώς πιο ευδιάκριτες και μάλιστα σε βάθος χρόνου. Μάλιστα προσφάτως το Ισραήλ δήλωσε ότι δεν πρόκειται να ειδοποιήσει τους πολίτες του για οποιοδήποτε ερχόμενο πλήγμα στο Ιράν -για να πάνε στα καταφύγια- ώστε να επιτύχει τον αιφνιδιασμό του. Αυτό ενδεικνύει την επερχόμενη μαζική αναζωπύρωση των εχθροπραξιών σε περίπτωση που ο Τραμπ αποσυρθεί δεδομένης της Ιρανικής αδιαλλαξίας. Η συνεχιζόμενες εχθροπραξίες στο Λίβανο και στο Ιράν, έστω και μονομερώς από το Ισραήλ θα εξασφαλίζουν ότι ο Νετανιάχου θα μένει εκτός της φυλακής και οι ΗΠΑ θα παραμένουν εγκλωβισμένες στην περιοχή.
Αντιστοίχως στην Ελλάδα τα σωρευόμενα σκάνδαλα και η δημοσκοπική πτώση οδηγούν το Κυριάκο Μητσοτάκη σε αντίστοιχα αδιέξοδα που ενδέχεται να τον οδηγήσουν και αυτόν τον ίδιο στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Προς το παρόν η έλευση του κόμματος Τσίπρα αποτελεί μια κίνηση που μπορεί να τον βοηθήσει να επιτύχει ένα ποσοστό στις δεύτερες εκλογές -μετά το ατελέσφορο των πρώτων- που θα μπορούσε να του εξασφαλίσει συγκυβέρνηση με κάποιο άλλο κόμμα ή συνασπισμό κομμάτων. Διότι ο Τσίπρας εστιάζει στην αριστερά, απεμπολώντας το κέντρο που αφήνει στην ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αφήνοντάς τους και την ευκαιρία συγκυβέρνησης. Όμως θα είναι αρκετά τα ελλείματα των μικρών κομμάτων -νέων και παλαιών- για να εξασφαλίσουν ένα ποσοστό συγκυβέρνησης στην ΝΔ; Πιθανώς και όχι. Σε αυτήν την περίπτωση ο Μητσοτάκης θα αντιμετωπίσει ένα υπαρξιακό ζήτημα πολιτικής επιβίωσης που θα μπορούσε να φέρει μια παραπομπή του στη δικαιοσύνη. Όπως και ο Νετανιάχου, δε θα διστάσει να βάλει τη χώρα σε περιπέτειες ώστε να αποφύγει μια τέτοια προοπτική.
Οι πρόσφατες αντιδράσεις της Τουρκίας στις ελληνικές κινήσεις όσον αφορά στα ενεργειακά μας δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο, του παρέχουν πεδίο δόξης λαμπρό προς μια τέτοια κατεύθυνση. Η υποστήριξη μάλιστα των ΗΠΑ -δια στόματος Γκιλφόιλ- και οι αναζωπυρωθείσες συμφωνίες του Αβραάμ με το Ισραήλ αποτελούν ένα υπόβαθρο συμμαχιών που θα μπορούσε, αν μη τι άλλο, να ενδυναμώσει την ελληνική θέληση για την εδραίωση των εθνικών μας δικαιωμάτων και μια πρόσκαιρη έστω απεμπόληση της δουλοπρεπούς μας εθνικής πολιτικής. Βέβαια η προοπτική της παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας πέραν της “κόκκινης γραμμή” των έξι μιλίων είναι κάτι που προβλέφθηκε πρόσφατα όσον αφορά στις συμβάσεις μας με τις πετρελαϊκές εταιρείες. Για να μην έχουμε αυταπάτες περί του κινήτρου οποιασδήποτε μελλοντικής κινήσεως υπερασπίσεως των εθνικών μας δικαίων…